ตอนที่ 240 นมขิง

ตอนที่ 240 นมขิง

"นี่พี่ซามุย เธอกำลังตกหลุมรักเด็กคนนั้นอยู่รึเปล่าน่ะ?" นิอิ ยูกิโตะ พูดจี้จุดขึ้นมาอีกครั้ง

เธอยังคงขยิบตาและพูดว่า "แล้วทําไมเธอถึงไม่แต่งงานกับเด็กนี่และปล่อยให้เขาอยู่ในหมู่บ้านไปเลยล่ะ ฉันน่ะไม่อยากไปไหนกับเด็กคนนี้ตลอดหรอกนะ"

เมื่อซามุยพูดแบบนี้ ความผิดหวังก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของ นิอิ ยูกิโตะ

เมื่อเทียบกับซามุย เธอนั้นรู้ดีถึงตัวตนที่แท้จริงของชินหยู

เมื่อเทียบกับชินหยูที่อยู่ตรงหน้ากับชินหยูตามข่าวลือนั้น มันแทบจะตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง

แต่หลังจากนั้นก่อนที่เธอจะทันได้พูดอีกต่อ เธอก็เห็นชินหยูกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่

คัมภีร์ที่ถูกปิดผนึกถูกคลี่ออกอย่างรวดเร็วและกลายเป็นอุปกรณ์ทําอาหารครบชุด ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

ถ้าเธอไม่ได้เห็นด้วยตาของเธอเองว่าชินหยูที่ใช้คาถาต่อสู้ที่ทรงพลังและสุดยอดวิชาแพทย์จะมีชุดอุปกรณ์ทําอาหารที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้อยู่ด้วย

ดูเหมือนทุกคนในตอนนี้จะคาดไม่ถึงเลยว่าชินหยูนั้นจะทำอาหารได้

"คาถาไฟ - น้ำมันเพลิง!"

ชินหยูวางหม้อเหล็กขนาดใหญ่ลงบนกองไฟและประสานอินด้วยมือเดียวพร้อมกับจักระไฟที่พุ่งออกไป

นมที่เตรียมไว้ถูกเทลงในหม้อของชินหยู

ในขณะเดียวกัน ในหม้ออีกใบ ชินหยูได้หยิบขิงป่าในปริมาณที่เหมาะสมแล้ววางมันลงไปในหม้อ

จักระสายฟ้าในมือขวาของเขากลายเป็นดาบจักระและหั่นขิงป่าให้เป็นชิ้นเล็กๆ

เมื่อสายฟ้าหายไป ชินหยูก็ใช้จักระที่เหลือในมือขวาของเขากดลงกับพื้น ในขณะเดียวกัน จักระในมือขวาของเขาก็เริ่มรวมตัวกันและกลายเป็นกระสุนวงจักรขนาดเล็ก

"ดูเหมือนว่ารูปร่างของจักระจะเปลี่ยนไปอีกแล้ว เพียงแค่การบีบอัดและควบคุมจักระของเขา ความยากของคาถานี้ต้องอยู่ในระดับ A เป็นอย่างต่ำแน่ๆ ถ้าหากเขาสามารถใช้คาถาระดับ A ได้ง่ายขนาดนี้ เขาจะต้องกลายเป็นนินจาชั้นยอดในหมู่บ้านได้อย่างแน่นอน" ซามุยอดไม่ได้ที่จะตกใจ ขณะที่เธอสงสัยว่าทําไมชินหยูถึงได้ใช้คาถาที่ซับซ้อนแบบนี้ได้ก่อนที่ดวงตาของเธอจะค่อยๆเบิกกว้างขึ้น

เมื่อกระสุนวงจักรที่หมุนอย่างรวดเร็วถูกสร้างขึ้น ชินหยูจึงใช้กระสุนวงจักรกดลงใส่ขิงป่า

จักระที่รุนแรงนั้นบีบอัดเนื้อขิงจนกลายเป็นน้ำ หลังจากนั้นชินหยูได้เพิ่มรสชาติที่สดชื่นและความเผ็ดเข้าไป

"เฮ้ นมเริ่มเดือดแล้วนะ" นิอิ ยูกิโตะ มองไปรอบๆด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

สําหรับเธอแล้ว ตั้งแต่ที่เธอได้เห็นการทําอาหารของชินหยูเป็นครั้งแรก การทําอาหารของคนอื่นๆก็ไม่น่าสนใจอีกต่อไป

"เอาน้ำตาลมาให้ฉันหน่อย" ชินหยูหันกลับมาและมองไปที่นม ซึ่ง นิอิ ยูกิโตะ ได้เทน้ำตาลทั้งหมดที่เธอเตรียมไว้ลงไปในนมตามคำสั่ง

นินจาคุโมะงาคุเระที่ยืนอยู่นั้นตัวสั่นเพราะความหนาว นอกจากนี้ซามุกับดารุยและคนอื่นๆเองก็เริ่มตัวสั่นเพราะความหนาวเช่นกัน

แม้ว่าพวกเขาจะใช้ยาเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ แต่ยานั้นก็มีผลข้างเคียงอยู่

"ฉันกวนมันจนละลายหมดแล้วนะ" นิอิ ยูกิโตะ ทำจมูกฟุดฟิดของเธอและพูดว่า "แต่ถึงอย่างนั้น ฉันคิดว่ากลิ่นของมันก็ยังแปลกๆอยู่ดี"

"ยิ่งไปกว่านั้น นี่มันก็เป็นแค่นมไม่ใช่เหรอ แล้วมันจะมีอะไรพิเศษได้ล่ะ?"

คําถามของ นิอิ ยูกิโตะ นั้นทำให้ซามุยและคนอื่นๆที่อยากรู้อยากเห็นต่างก็มองไปที่ชินหยูอย่างพร้อมเพรียงกัน

แต่ถึงอย่างนั้นชินหยูก็ยังคงนิ่งอยู่ ส่วนสัตว์หางทั้งสองตัวที่ซ่อนอยู่ในเสื้อของชินหยูแทบอยากจะออกมาตบปากของ นิอิ ยูกิโตะ แรงๆ

ในสายตาของพวกมัน อาหารที่ชินหยูทำนั้นไม่สามารถตัดสินได้จากภายนอกแน่ๆ

"ฮ่าๆๆ ถึงนมนี่จะดูปกติ แต่ขั้นตอนต่อไปคือกุญแจสําคัญเชียวล่ะ ช่วยเอาขิงป่าที่เพิ่งต้มออกมาทีสิ" ชินหยูหัวเราะเบาๆ

"ได้" นิอิ ยูกิโตะ ทำจมูกฟุดฟิดอีกครั้งและพูดว่า "ถ้ามันวิเศษอย่างที่นายพูดจริงๆ ฉันจะไม่เรียกนายว่าเด็กอีกต่อไป ฉันจะเรียกนายด้วยคำเรียกที่ดูดีกว่านี้"

เมื่อมองไปที่ นิอิ ยูกิโตะ ที่กำลังจ้องจับผิด ชินหยูจึงหยิบหม้อที่มีขิงป่าและเอาขิงออกมาให้เหลือแต่น้ำขิง

หลังจากนั้น ชินหยูได้คว้าหม้อไฟที่ตั้งเอาไว้ด้วยมือเดียวด้วยภายใต้สายตาที่ตกใจของทุกคน เขาเทนมร้อนๆและน้ำขิงร้อนๆลงไปทันที

ในการทําขนมหวานชิ้นนี้ สิ่งที่สําคัญที่สุดคือการเข้าใจในอุณหภูมิของนม ความหนาแน่นของน้ำขิง และเวลาที่ในการต้ม

ถ้าหากมีข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อยในสามขั้นตอนนี้ รสชาติของนมขิงจะเสียทันที

น้ำขิงที่เข้มเกินไปจะกลบรสชาติของนมและไม่สามารถวางกินได้

เมื่อนมร้อนเริ่มเดือดหลังจากที่ตกลงไปในหม้อขนาดใหญ่ มันก็ผสมเข้ากับน้ำขิงและเนื้อขิงละเอียดทันที

กลิ่นเฉพาะของนมขิงพุ่งเข้ามาหาพวกเขา เมื่อ นิอิ ยูกิโตะ และคนอื่นๆสูดหายใจเข้าลึกๆ ชินหยูจึงรีบปิดฝาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นแบบนี้ นิอิ ยูกิโตะ และคนอื่นๆจึงทำหน้าเซ็งๆทันที

"นี่นายโกรธฉันรึเปล่าน่ะ? ฉันแค่ถามเพราะอยากรู้เฉยๆเองนะ"