ตอนที่ 20 ตรวจเจอคิริงาคุเระ

ตอนที่ 20 ตรวจเจอคิริงาคุเระ

"เนตรวงแหวนของตระกูลอุจิวะนั้นมีความสามารถในการคัดลอกคาถานินจาได้แม้ว่าจะไม่ใช่ทุกคนที่สามารถทําได้ก็ตาม" มินาโตะมองไปที่เนตรวงแหวนนั้นอีกครั้งแล้วละสายตาออกไป

"อย่างไรก็ตาม จากข้อมูลลับของโคโนฮะ เมื่อเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของตระกูลอุจิวะถูกปลุกขึ้น คนๆนั้นจะได้รับ พลังพิเศษด้วย ถ้าฉันจำไม่ผิดคือ ซูซาโนะโอขนาดมหึมา เทวีสุริยาและคาถาอื่นๆที่ทรงพลังที่เกิดจากดวงตาคู่นี้"

ชินหยูเองก็พอจะรู้อยู่แล้วว่ามินาโตะน่าจะรู้เรื่องความสามารถของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาบ้าง

ตั้งแต่ที่เขาใช้ซูซาโนะโอกับเทวีสุริยาและอ่านจันทราเพื่อจัดการกับนินจาคุโมะงุคเระและแฝด A B ไป เขาก็รู้ว่าอีกไม่นานยังไงทุกคนก็จะต้องได้รู้เรื่องนี้

ชินหยูพยักหน้าและพูดว่า "นายพูดถูก ทุกอย่างเป็นไปตามที่โฮคาเงะรุ่นที่สองบันทึกเอาไว้"

เมื่อมินาโตะได้ยินแบบนี้ เขาจึงยิ้มออกมาเล็กน้อยและพูดว่า "ในโคโนฮะยังมีคนที่โดดเด่นมากมายทั้งคุณฟุงาคุ ชิซุย จิไรยะอาจารย์ของฉันแล้วก็นาย"

“ฉันก็แค่นินจาทั่วไปไม่ได้มีตำแหน่งสูงอะไรในหนู่บ้านและคงเป็นเรื่องยากที่จะทำให้ทุกคนยอมรับฉันได้”

"ถ้าหากพวกเราต้องแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งโฮคาเงะ อาจารย์จิไรยะ คุณฟุกางุ ชิซุย และคนอื่นๆน่าจะเหมาะสมกว่า"

เมื่อมองไปที่มินาโตะที่พูดอย่างถ่อมตัว ชินหยูก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบตาไปมองและพูดว่า "เมื่อถึงเวลาทุกคนก็จะยอมรับนายเอง"

"นายกำลังปิดบังพลังอยู่ใช่มั้ยล่ะ? ทำไมฉันจะไม่รู้"

"บางคนน่ะอยากได้การยอมรับจนต้องปิดซ่อนพลังที่แท้จริงเอาไว้ แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่แบบนั้นเลย"

มินาโตะยิ้มเจื่อนๆ "ฉันไม่คิดเลยนะว่านายจะมีความคิดที่โตมากขนาดนี้"

“แม้ว่าฉันจะสอนคาถาเทพสายฟ้าเหินให้นายไม่ได้ แต่เมื่อกลับไปที่โคโนฮะ ฉันไปจะขออนุญาตท่านรุ่นที่สามด้วยตัวเอง เขาน่าจะอนุญาตเมื่อถึงตอนนั้น ส่วนตอนนี้ฉันจะแสดงกระสุนวงจักรให้นายอีกครั้ง”

ขณะที่เขาพูดนั้น มินาโตะได้ควบแน่นจักระในร่างกายของเขาอีกครั้ง

แต่ก่อนที่กระสุนวงจักรจะก่อตัวขึ้น เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังมาจากนอกประตู

"คุณมินาโตะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว นินจาตรวจจับของพวกเรารายงานว่าที่อยู่ของพวกคิริงาคุเระอยู่ห่างออกไปเพียงแค่สามกิโลเมตรและยังมีนินจาอยู่เป็นจำนวนมากด้วย" อุซึกิรีบเข้ามาแล้วรายงานเรื่องนี้ทันที

เมื่อเขาเห็นจักระในมือของมินาโตะกระจายไป เขาก็รู้ทันทีว่าเขาเข้ามาผิดเวลา ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นถึงการขอโทษทันที

"ชินหยู โทษทีนะแต่ฉันจะรีบกลับมาสอนนายทันทีเมื่อฉันกลับมา อีกอย่างนายได้ใช้จักระไปมากจากการต่อสู้เมื่อครู่นี้ ตอนนี้นายไปพักผ่อนก่อนเถอะ ให้ฉันไปจัดการกับพวกนินจาคิริเอง" หลังจากที่พูดจบมินาโตะก็รีบออกไปทันที

อุซึกิผงกหัวเชิงขอโทษชินหยูและรีบตามมินาโตะไปทันที

หลังจากที่ทั้งสองคนจากไป ถ้ำขนาดใหญ่ก็กลับมาเงียบอีกครั้ง

“ไม่คิดเลยว่าพวกคิริงาคุเระจะส่งคนมาลอบโจมตีแบบนี้ด้วย ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งหมดต้องการเอาชนะศัตรูที่กำลังอ่อนแอสินะ” ชินหยูยิ้มเยาะ

"จริงๆฉันก็คิดที่ออกตามหาสัตว์หางเพื่อใช้เป็นจักระสำรองอยู่แล้ว ถ้าหากฉันจัดการกับหัวหน้าพวกเขาได้ บางทีฉันอาจจะได้ที่อยู่ของสามหางก็ได้"

"แต่ตอนนี้คงจะต้องฝึกใช้กระสุนวงจักรก่อนล่ะนะ"

ขณะที่ชินหยูกําลังคิด เขานึกถึงตอนที่มินาโตะที่ใช้กระสุนวงจักรจากการจดจำของเนตรวงแหวน

จักระที่เหลืออยู่ในร่างกายของเขาค่อยๆไหลเวียนแล้วมารวมตัวกันบนมือขวาของเขา

อันที่จริงความยากในการใช้กระสุนวงจักรนั้นถือว่าสูงมาก แต่ตราบใดที่เขาค่อยๆฝึกฝนมันอย่างช้าๆ เขาก็สามารถใช้มันได้อย่างเชี่ยวชาญได้

และตอนนี้ด้วยความช่วยเหลือของเนตรวงแหวน ชินหยูได้วิเคราะห์โครงสร้างของการก่อตัวของกระสุนวงจักรได้อย่างสมบูรณ์ ทำให้เขาสามารถฝึกฝนมันได้เร็วกว่าปกติถึงสองเท่า

“กระสุนวงจักร!”

มือขวาของชินหยูยกขึ้นเล็กน้อย จักระสีฟ้าที่เขาปล่อยออกมาค่อยๆรวมตัวกันอย่างรวดเร็วบนฝ่ามือของเขา

เสียงของจักระที่หมุนด้วยความถี่สูงได้ก่อร่างขึ้นมาเป็นกระสุนวงจักรอย่างรวดเร็ว

"ดิ๊ง ตรวจพบคาถาระดับ A กระสุนวงจักร ท่านต้องการอัปเกรดเป็นระดับสูงสุดเลยหรือไม่?"

เมื่อได้ฟังเสียงของระบบ คิ้วของชินหยูก็ยกขึ้นเล็กน้อย

กระสุนวงจักรที่ถูกพัฒนาเอาไว้สูงสุดจากมินาโตะ…

ถ้าหากมันถูกเพิ่มเป็นระดับสูงสุดมันจะเป็นยังไงนะ?

"อัปเกรดทันที"

ชินหยูไม่ลังเลและตอบกลับระบบไปทันที

"ดิ๊ง ขอแสดงความยินดีท่านได้รับกระสุนวงจักรดาวกระจายวงจักร"

"ดิ๊ง ตรวจพบจักระสายฟ้าในร่างของท่าน ท่านได้รับกระสุนวงจักรดาวกระจายสายฟ้า"

เสียงแจ้งเตือนของระบบทั้งสองอย่างนั้นทำให้ชินหยูตกตะลึง

เขาไม่คิดเลยว่าด้วยความช่วยเหลือของระบบเขาจะสามารถได้รับ กระสุนวงจักรดาวกระจายวงจักร และ กระสุนวงจักรดาวกระจายสายฟ้า มาได้แบบนี้

"ดูเหมือนว่าฉันจะต้องทำให้ตัวเองได้เป็นเซียนในอนาคตและเพิ่มความสามารถของคาถาด้วยธาตุที่แตกต่างกันซะแล้ว" ชินหยูคิดในใจ

….

ภายนอกถ้ำนั้น เมื่อพวกเขาต้องเผชิญกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของนินจาคิริงาคุเระ ทุกคนก็เริ่มตื่นตัวทันที

หลังจากที่มินาโตะออกจากถ้ำและออกคําสั่งกับนินจาทั้งหมด เขาก็พาคนกลุ่มหนึ่งไปยังสถานที่ที่เป้าหมายปรากฏตัวขึ้น

นั่นคือสถานที่ที่ใกล้กับโคโนฮะแคว้นน้ำมากที่สุด

น่าเสียดายที่มินาโตะไปเข้าร่วมกับสนามรบของแคว้นลมและแคว้นดินในตอนเช้า เขาจึงไม่ได้ทิ้งอักขระเทพสายฟ้าเหินเอาไว้ ในพื้นที่ใกล้เคียงกับแคว้นน้ำ มิฉะนั้นเขาจะไปถึงจุดหมายได้อย่างรวดเร็วโดยการวาร์ป

หลังจากที่มินาโตะและกลุ่มของเขาจากไป ผู้คุมในฐานซึ่งแต่เดิมมียี่สิบกว่าคนก็ลดลงเหลือสิบสองคนทันที

นี่เป็นเพราะยูกาโอะและฮายาเตะ

"พ่อ หนูต้องทําอะไรสักด้วยไหม?" ยูกาโอะอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "ตอนนี้พวกเรายังไม่รู้จำนวนที่แน่นอนของศัตรูเลย หนูกลัวว่าพวกเขาจะโจมตีฐานของพวกเราที่นี่ด้วย"

ทันทีที่เธอพูดแบบนี้ ทุกคนก็สะดุ้งเล็กน้อย

แต่เมื่ออุซึกิหันกลับไปมองไปที่ถ้ำที่ชินหยูกำลังพักผ่อนอยู่ เขาก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกและตบไหล่ของยูกาโอะเบาๆ "ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้นหรอก"

"แม้ว่าคนของพวกเราตอนนี้จะน้อยและมินาโตะก็ไม่ได้อยู่ใกล้ๆ แต่อย่าลืมว่าพวกเรายังมีชินหยูอยู่"

อุซึกิมองไปที่ฮายาเตะที่ตื่นขึ้นและเตือนเขาด้วยเสียงทุ้ม "ฮายาเตะ ฉันหวังว่านายจะไม่ทําตัวแบบนั้นอีกในครั้งต่อไปที่นายได้พบกับชินหยู เขาไม่ใช่คนที่นายเอาชนะได้"

สีหน้าของฮายาเตะมืดลง เขากําหมัดแน่นด้วยความโกรธ เขาเงยหน้าขึ้นและพูดว่า "ลุงอุซึกิ ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นเพราะภารกิจของผมมันเสร็จสมบูรณ์แล้ว"

"ตอนนี้ผมจะออกไปจากฐานและกลับไปที่โคโนฮะเพื่อรายงานเรื่องนี้"

หลังจากที่พูดจบ ฮายาเตะก็เดินออกจากฐานไป

แต่ในขณะที่เขาก้าวไปได้สี่ก้าว เงาสีดําขนาดใหญ่ก็ตกลงมาจากท้องฟ้า

เงานั้นกระแทกเข้ากับร่างกายของเขาทันที

ตุ้บบ!

ฮายาเตะถูกกดลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อรู้สึกถึงกลิ่นของเลือดบนใบหน้าของเขา เขาจึงพยายามเงยหน้าขึ้นมองและสิ่งที่เขาเห็นก็ทําให้ใบหน้าของเขาซีดเผือด!!