ตอนที่ 18 อย่าทำให้เขาเป็นศัตรูเด็ดขาด

ตอนที่ 18 อย่าทำให้เขาเป็นศัตรูเด็ดขาด

ฉึกก!

ทันใดนั้นเสียงของการกระทบกันก็ดังขึ้น

จักระสายฟ้าที่มือขวาจ่อไปที่คอของฮายาเตะจนทำให้เขาตาเหลือตาและเป็นลมล้มลงกับพื้นทันที

ฉากทีเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วนี้ทําให้ทุกคนที่ได้เห็นตกตะลึงทันที

เมื่อมองไปที่จักระสายฟ้าที่อยู่บนร่างของชินหยู สีหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

ใครจะเชื่อว่าชินหยูจะใช้โหมดจักระสายฟ้าได้อย่างเชี่ยวชาญได้เร็วขนาดนี้

เป็นเวลาเพียงครึ่งวันเท่านั้นที่เขาเอาชนะนินจาของคุโมะงาคุเระได้

ชินหยูได้ใช้โหมดจักระสายฟ้าที่เป็นหนึ่งในวิชาลับที่ใช้ได้ยากที่สุดของคุโมะงาคุเระได้แล้วจริงๆงั้นเหรอ?

ทำไมเขาถึงเรียนรู้และใช้มันได้อย่างเชี่ยวชาญได้รวดเร็วมากขนาดนี้?

เขาเป็นอัจฉริยะจริงๆ?

หรือว่าเขาปีศาจ?

หรือว่าเขาได้กลายเป็นเทพเจ้าแห่งนินจาไปแล้ว?

พวกเขาไม่รู้เลยว่าพวกเขาจะเทียบความเก่งกาจของชินหยูนี้กับอะไรดี?

แม้แต่ในตอนนี้ ชินหยูก็มอบบทเรียนให้กับฮายาเตะต่อหน้ามินาโตะซึ่งเป็นที่รู้จักในฉายาประกายแสงสีทองได้

ซึ่งหมายความว่าตอนนี้ชินหยูนั้นเร็วกว่าฮายาเตะไปแล้วแน่ๆ!!

"ฮ่ะๆ มินาโตะ ขอโทษนะ แต่ไม่มีใครหยุดฉันจากการมอบบทเรียนให้กับใครได้ แม้แต่ฉันเองก็ไม่มีข้อยกเว้นด้วยเหมือนกัน" ชินหยูหัวเราะออกมาเบาๆ

ถ้าหากเป็นชินหยูในอดีต เขาคงจะโค้งคํานับด้วยความขอโทษต่อหน้าสุดยอดนินจาแห่งโคโนฮะอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้เขามีระบบอัปเกรดเต็มขั้นแล้ว เขาจึงไม่จำเป็นต้องกลัวใครอีกต่อไป

และเขากำลังจะทำให้ตัวเองขึ้นไปอยู่จุดสูงสุดของโลกนินจาให้ได้

"ชินหยู บางทีนายก็จริงจังเกินไป บางทีถ้านายใจดีกับฮายาเตะมากกว่านี้ มันอาจจะเป็นบทเรียนที่ดีกับเขามากกว่าที่นายทำตอนนี้ก็ได้" มินาโตะนั้นเป็นนินจาที่ไม่ค่อยชอบความวุ่นวายและรักสงบมาก

นอกจากนี้เขายังมีความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ดีมากกับ อุจิวะ ฟุงาคุ ด้วย เขาสนิทกับฟุงาคุราวกับว่าเป็นพี่น้องกันเลยด้วยซ้ำ

ทำให้ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขานั้นกังวลมากเกี่ยวกับปัญหาของตระกูลอุจิวะ

พวกเขาทั้งคู่นั้นมีความคิดที่จะแก้ไขปัญหาเรื่องนี้อย่างสันติวิธีกับฟุงาคุด้วยเช่นกัน

ฟุงาคุเองก็เชื่อมั่นในความคิดของมินาโตะและเขาเองก็กลัวการต่อสู้กับนินจาโคโนฮะด้วยเหมือนกัน

น่าเสียดายที่เรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้นหลังจากที่สงครามโลกนินจาครั้งที่สามสิ้นสุดลง

หนึ่งปีต่อมา มินาโตะได้ตายเพราะจิ้งจอกเก้าหางซึ่งนั่นคือเหตุผลที่เหตุการณ์ต่างๆนั้นเริ่มเปลี่ยนไปมากโดยทั้งหมดอยู่ในการควบคุมของดันโซและคนระดับสูงคนอื่นๆ

แน่นอนว่าชินหยูไม่ได้สนใจเรื่องราวทั้งหมดนี้เลย

ด้วยความช่วยเหลือของระบบ เขาจึงสามารถจัดการเรื่องนี้ได้อย่างง่ายดายหากมันเกิดขึ้นในอนาคต

“เอาล่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันจะกลับไปพักผ่อนก่อนต่อล่ะนะ” ชินหยูตบไหล่ของมินาโตะเบาๆ

ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของทุกคน ชินหยูจึงหันหลังเดินกลับเข้าไปในถ้ำ

ในสายตาของพวกเขานั้น มินาโตะเป็นการนินจาอัจฉริยะที่แข็งแกร่งมาก

เขาเป็นนินจาที่มีชื่อเสียงในโคโนฮะ และเขายังเป็นคนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่สุดที่จะสืบทอดตำแหน่งโฮคาเงะคนต่อไป ซึ่งเขาเองก็ได้การยอมรับจากผู้อาวุโสในหมู่บ้านด้วยเช่นกัน

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เคยเห็นใครที่ทะเยอทะยานเท่าชินหยูและไร้ซึ่งความเคารพต่อผู้อื่นเลยแม้แต่น้อยแบบนี้

หลังจากที่ชินหยูจากไป อุซึกิก็เดินไปด้วยรอยยิ้มขมขื่นและพูดว่า "คุณมินาโตะ อย่าถือสาชินหยูไปเลยนะ ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณเขาด้วยเหมือนกันที่สามารถเอาชนะพวกนินจาคุโมะงาคุเระและแฝด A B ได้"

“ยิ่งไปกว่านั้น เขาอายุเพียง 15-16 ปีเท่านั้น เขาคงจะไม่รู้เรื่องมารยาทมากนักหรอก”

เมื่อเทียบกับมินาโตะซึ่งอายุ 20 ต้นๆ ชินหยูนั้นถือว่าเป็นรุ่นน้องตามอายุ

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับสถานะและชื่อเสียงอันโด่งดังของมินาโตะ ชินหยูถือว่าเป็นเด็กที่ไร้มารยาทจริงๆ

"คุณอุซึกิ เรื่องนั้นชั่งมันเถอะครับ" มินาโตะส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

"แต่จริงๆแล้วผมไม่คิดเลยว่าชินหยูคนนั้นจะแข็งแกร่งได้มากขนาดนี้"

“ตอนที่เขามาเข้าร่วมสนามรบคุณฟุงาคุก็ขอให้ผมช่วยเขาดูแลชินหยูด้วยเหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าเขาจะปิดบังพลังของเขาเอาไว้จริงๆ”

นินจาทุกคนทยอยกันถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินคําพูดเหล่านี้

เมื่อพวกเขานึกถึงคาถากิเลนและเนตรวงแหวนเก้าลูกน้ำนั่น พวกเขาก็รู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก

"คุณมินาโตะ ดูเหมือนว่าคุณเองก็จะเปลี่ยนไปมากจากสงครามในครั้งนี้นะครับ" อุซึกิพูดด้วยรอยยิ้ม

"แต่ถึงอย่างนั้น ผมเองก็กลัวว่าชินหยูอาจจะต้องเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งระหว่างโคโนฮะและตระกูลอุจิวะด้วย ดังนั้นเขาจึงจงใจปิดบังพลังที่แท้จริงของเขาเอาไว้"

หลังจากที่ได้ฟังของอุซึกิพูด มินาโตะก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย

"คุณอุซึกิ ชินหยูนั้นเก่งกาจด้านคาถาสายฟ้าเนตรวงแหวนรวมทั้งพรสวรรค์ในการเรียนรู้คาถานินจาต่างด้วยใช่ไหม?" มินาโตะ ถาม

เมื่อมองไปที่นินจาที่พยักหน้าเห็นด้วย มินาโตะจึงไม่ได้ถามอะไรอีกต่อไป

"คุณอุซึกิ ผมขอฝากฮายาเตะไว้กับคุณก่อน ผมจะเข้าไปหาชินหยูสักพักนึง"

"คุณมินาโตะ อย่างว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ แม้แต่ A ก็ยังเคยบอกเอาไว้ว่าชินหยูนั้นมีคุณสมบัติที่จะกลายเป็นโฮคาเงะคนต่อไปด้วย ผมหวังว่าคุณจะไม่คิดอะไรในเรื่องนี้นะ"  อุซึกิลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดขึ้น

“คราวนี้ ฟู และ โทรุเนะ ที่เป็นคนสนิทของดันโซนอกจากจะหนีไปแล้วยังปล่อยข้อมูลเกี่ยวกับฐานของพวกเราด้วย ถ้าพวกคุโมะงาคุเระรู้ว่าชินหยูเป็นคนที่ทําลายแผนการของพวกเขา เขาอาจจะพุ่งเป้าไปที่ชินหยูทันที ผมหวังว่าคุณมินาโตะจะช่วยเขาได้เมื่อถึงตอนนั้นนะ”

"คุณอุซึกิ ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นไป ผมรู้ว่าต้องทํายังไงต่อ" มินาโตะพยักหน้าและพูด "ผมจะรายงานเรื่องนี้ต่อท่านโฮคาเงะรุ่นที่สาม"

"เมื่อท่านโฮคาเงะรุ่นที่สามจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ดันโซก็น่าจะหยุดการเคลื่อนไหวของเขาเล็กน้อยด้วยเหมือนกัน" อุซึกิถอนหายใจอย่างโล่งอกราวกับว่าภาระอันหนักอึ้งของเขาถูกทำให้มลายหายไป

"ตอนนี้ก็คงจะเป็นแบบนี้ไปก่อน" พวกเรายังคงต้องพึ่งพาทุกคนในการทํางานร่วมกันเพื่อปกป้องโคโนฮะต่อไป" มินาโตะตบไหล่ของอุซึกิและพูดว่า "ผมขอเข้าไปคุยกับชินหยูก่อนนะ"

หลังจากที่มินาโตะจากไป ในที่สุดยูกาโอะก็ไม่สามารถระงับความสงสัยของเธอได้อีกต่อไปและพูดว่า "พ่อ พ่อกําลังจะบอกว่าถ้าชินหยูกลับไปที่โคโนฮะ เขาอาจถูกลอบทำร้ายโดยหน่วยรากงั้นเหรอ?"

"อ้าวๆ เป็นอะไรไปน่ะ? นี่เธอสนใจเรื่องนั้นของเขาด้วยงั้นเหรอ?" อินุโฮะแกล้งพูดขึ้น

ยูกาโอะจ้องมองเขา "ใครจะไปสนใจคนแบบนั้นกัน? ฉันแค่ไม่อยากให้โคโนฮะต้องสูญเสียนินจาที่แข็งแกร่งอย่างเขาไปต่างหาก"

"ใช่ เขานั้นเป็นนินจาที่ทรงพลังและช่วยเหลือพวกเราได้ แต่ถ้าหากเขาเป็นศัตรู เขาจะกลายเป็นศัตรูที่ทรงพลังระดับคาเงะด้วยเช่นกัน" จู่ๆอุซึกิก็พูดขึ้น

ทันทีที่เขาพูดออกมาแบบนี้ การแสดงออกของทุกคนก็เปลี่ยนไป

ทุกอย่างเหมือนกับที่อุซึกิพูด

สิ่งเดียวที่สามารถทําได้ในตอนนี้คือต้องทำให้ชินหยูเป็นมิตรไม่ใช่ศัตรู!

และแม้ว่าในอนาคตพวกเขาจะไม่สามารถเป็นมิตรกันได้ แต่พวกเขาก็ไม่ควรทำให้ชินหยูเป็นศัตรูด้วยเช่นกัน