ตอนที่ 3 ซูซาโนะโอ

ตอนที่ 3 ซูซาโนะโอ

"เป็นไปได้ยังไงกัน? เขาไม่ได้เป็นแค่ไคโอนินเหรอ? เขาจะเปิดใช้งานเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาในตํานานได้ยังไง?" การแสดงออกของโทรุเนะเปลี่ยนไปอย่างมาก

เขาและฟูนั้นเป็นผู้ช่วยที่ไว้ใจได้ของดันโซและยังเป็นสองคนที่เก่งที่สุดในหน่วยรากด้วย

แน่นอนว่าพวกเขารู้เรื่องบางอย่างที่เกี่ยวกับความลับของตระกูลอุจิวะ

เนตรที่อยู่ตรงหน้าพวกเขานั้นเป็นเนตรวงแหวนที่อยู่เหนือจินตนาการหรือสิ่งที่พวกเขาได้ยินมามาก

"เอาล่ะ!" โทรุเนะและฟูหันมามองหน้ากัน

"จัดการเลย!"

"คาถาจิตย้ายร่าง!"

ฟูเป็นคนแรกที่โจมตี เขาประสานอินของเขาและใช้วิชาลับของตระกูลยามานากะ

ในขณะเดียวกัน ปากของโทรุเนะก็ขยับก่อนที่และเขาจะอ้าปากกว้างและพ่นควันสีดำออกมา

"คาถาลับ - วิชาฝุ่นพิษ!"

ฉากที่เกิดขึ้นนั้นสร้างความตกใจให้กับทุกคนอย่างมาก

การแสดงออกของชิซุเนะเปลี่ยนไปเมื่อเธอตะโกนออกมา "ระวังนะชินหยู หมอกสีดํานี่เป็นแมลงพิษที่เล็กระดับนาโน เมื่อมันเข้าสู่ร่างกายของนาย นายจะตายอย่างรวดเร็ว!"

"ไม่ต้องห่วง!" จู่ๆชินหยู ก็เงยหน้าขึ้นและเนตรวงแหวน 9 ลูกน้ำของเขาก็หมุนอย่างรวดเร็ว

จักระที่อัดแน่นนั้นหมุนเวียนอยู่ในร่างกายของชินหยูราวกับคลื่นยักษ์

"ไอ้หนู แกน่ะหยิ่งเกินไป ตราบใดที่ฝุ่นพิษอยู่ใกล้นายแค่หนึ่งเมตรล่ะก็..." รอยยิ้มของโทรุเนะปรากฎมากขึ้น

ควันพิษที่ถูกพัดออกมานั้นถูกปิดกั้นเอาไว้โดยออร่าสีแดงที่มองไม่เห็นซึ่งอยู่ห่างจากชินหยูประมาณสามฟุต

ในช่วงเวลาต่อมา พลังนั้นได้ก่อตัวกลายเป็นเกราะโครงกระดูกที่ดูน่ากลัวมาก

ภายในถ้ำที่แต่เดิมก็แคบมากอยู่แล้วกลับถูกร่างโครงกระดูกนี้เข้ามาแทนที่ให้เต็มเข้าไปอีก

ดวงตาคู่หนึ่งที่ปรากฎขึ้นบนเกราะโครงกระดูกไฟสีแดงกำลังเปล่งออร่าที่น่ากลัวออกมา

วู้มมม!

แมลงพิษที่เข้าโจมตีชินหยูนั้นถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่านด้วยเปลวไฟทันที

พวกมันกลายเป็นกลุ่มควันและร่วงกระจัดกระจายอยู่บนพื้น

ชินหยูเปิดใช้งานซูซาโนะโอโดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไรสักคํา!

เมื่อมองไปที่โครงกระดูกที่น่าสะพรึงกลัว พลังของจักระได้อัดแน่นอยู่ในเกราะกระดูกนั้นโดยที่มีดวงตาคู่หนึ่งปรากฎอยู่

เพียงแค่มองก็ทําให้รู้สึกหนาวจนเสียวสันหลังได้แล้ว

"เป็นไปไม่ได้ นายทำลายวิชาของฉันได้ยังไง!" การแสดงออกของโทรุเนะเปลี่ยนไปอย่างมาก

ไม่ใช่แค่เพราะซูซาโนะโอของชินหยูเท่านั้น แต่ยังรวมถึงกระบวนท่าสังหารประสานของเขาและฟูถูกทำลายด้วยเช่นกัน

"ฮึๆๆ นี่นายลืมไปแล้วรึไง? นอกจากคาถาไฟแล้ว ตระกูลอุจิวะยังขึ้นชื่อเรื่อง "ภาพลวงตา" อีกด้วยน่ะ?” ชินหยูหัวเราะเยาะ

"ว่าอะไรนะ!" การแสดงออกของโทรุเนะเปลี่ยนไปอย่างมาก เขารีบขยับตัวแต่ก็พบว่าร่างกายของเขาดูราวกับถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น

"นี่ฉัน ร่างกายของฉันไม่สามารถขยับได้งั้นรึ นายใช้วิชาลวงตากับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!"

"เป็นอะไรไป? ตอนนี้นายกลัวงั้นเหรอ? แต่ถึงอย่างนั้นมันก็สายเกินไปแล้ว"

ครืดดดด!

ซูซาโนะโอส่งเสียงคํารามออกมาพร้อมกับมือขวาของมันที่เป็นกระดูกยื่นออกมา ตบเข้าหาทั้งสองคนด้วยความเร็วดุจสายฟ้า

"ไม่นะ!"

"ในเมื่อพวกนายอยากให้ฉันตาย นายก็สมควรตายด้วยเหมือนกัน!"

โทรุเนะในตอนนี้แตกต่างจากฟูมาก แม้ว่าร่างกายของเขาจะถูกตรึง แต่เขายังสามารถสั่งแมลงในร่างกายได้

"วิชาลับ - แมลงระเบิด!"

แมลงพิษในร่างกายของเขาเริ่มออกมาจากผิวหนังบนร่างกายของโทรุเนะก่อนที่จะค่อยๆเริ่มบวมอย่างรวดเร็ว

บู้มมมมม!

แมลงมีพิษนั้นระเบิดขึ้นในชั่วพริบตา คลื่นพลังของระเบิดแมลงนั้นถูกพัดออกไปพร้อมกับก๊าซพิษสีเขียวเข้มที่กระจายไปกับสายลม

"ทุกคนระวังตัวด้วย อย่าสูดดมก๊าซพิษนี้เข้าไปเชียวนะ!" ชิซุเนะตะโกนออกมาด้วยความประหลาดใจ

แต่ในไม่ช้าเธอรู้สึกว่าโลกทั้งใบนั้นหมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆก่อนที่จะสลบไป

…..

ในตอนนี้พวกเขายังคงอยู่ในภายในถ้ำ

แต่ตอนนี้ไม่มีการต่อสู้หรือการระเบิดของแมลงพิษในถ้ำอีกต่อไป

พวกเขารีบมองไปที่ชินหยู แต่พบว่าโทรุเนะและฟูกำลังตกอยู่ในความสับสนโดยที่คุกเข่าลงบนพื้นและหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

รูปลักษณ์แปลกๆนี้แสดงให้เห็นได้ชัดว่าพวกเขายังคงติดอยู่ในคาถาลวงตา

"อะไรกัน... นี่มันวิชาลวงตาแบบไหนกัน? ถึงได้ควบคุมจิตใจของเราทั้งหมดได้ในทันทีแบบนี้ การต่อสู้เมื่อครู่นี้ก็เป็นแค่ภาพลวงตาด้วยงั้นรึ?"

"นินจาระดับสูงสองคนติดอยู่ในภาพลวงตาโดยไม่มีใครรู้ตัว แม้แต่ตอนนี้พวกเขาก็ยังออกมาไม่ได้ นี่มันไม่น่ากลัวเกินไปหน่อยหรือ?..."

ผู้ที่มีดวงตาที่เฉียบแหลมนั้นสามารถตามสถานการณ์ทุกอย่างได้ทันพร้อมกับคิดไปพร้อมๆกันได้ในทันที

เมื่อพวกเขาเห็นฟูและโทรุเนะที่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง โดยที่มีร่องรอยแห่งความกลัวอยู่ในใจของพวกเขา พวกเขาก็รู้สึกเสียวสันหลังเล็กน้อย

พวกเขารู้ดีว่าถ้าชินหยูอารมณ์ไม่ดีในตอนนี้ เขาสามารถฆ่าพวกเขาทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย

แต่นี่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับพวกเขาอย่างแน่นอน!

พวกเขานั้นเตรียมพร้อมด้านจิตใจมานานแล้วก่อนที่จะเข้ามาสู่สนามรบแห่งนี้

"เอาล่ะ ในเมื่อพวกเขาต้องการจะฆ่าฉัน ฉันก็จะฆ่าพวกเขาทั้งคู่ด้วยเหมือนกัน! แค่นี้คงเป็นเรื่องปกติแล้วสินะ?" ชินหยูพูดอย่างไม่แยแสในขณะที่เขาตรวจสอบกลุ่มคนด้วยสายตาที่เฉียบคม

จากนั้นเขาก็ค่อยๆเดินไปที่ฟูและโทรุเนะ

"ใช่ ชินหยูพูดถูก พวกหน่วยรากน่ะเห็นแก่ตัวเกินไป พวกเขากล้าที่จะฆ่าเพื่อนของพวกเขาได้จริงๆ แม้ว่าพวกเขาจะถูกส่งกลับไปที่โคโนฮะ แต่ยังไงพวกเขาก็ไม่สามารถรอดจากการลงโทษไปได้"

"แทนที่จะปล่อยให้สองคนนี้อยู่ในทีมแล้วทำตัวเหมือนกระดูกติดที่ติดคอ สู้ฆ่าพวกเขาไปเลยดีกว่า!"

"ตอนนี้โทรุเนะและฟูไม่มีความสามารถในการโน้มน้าวใครได้อีกต่อไป และเมื่อตอนนี้ทีมไม่มีผู้นําประกอบกับความแข็งแกร่งของชินหยูที่โดดเด่น ดังนั้นฉันขอให้นายช่วยเป็นผู้นําทีมอย่างด้วยเถอะ"

นินจาในถ้ำพากันเห็นด้วยทีละคน

ชินหยูอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเล็กน้อย

ทุกคนในตอนนี้ต่างสนับสนุนเขา

แต่สิ่งเดียวที่ทําให้เขาพอใจคือคนเหล่านี้ไม่เคยแนะนําให้ละทิ้งเพื่อนร่วมทีมหรือสนับสนุนเพื่อโจมตีเขาเลย

มิฉะนั้น เขาก็คงจัดการกับคนพวกนี้ไปนานแล้ว

"ชินหยู นายฆ่าพวกเขาไม่ได้นะ!" จู่ๆชิซุเนะก็พูดเกลี้ยกล่อมขึ้น "ดันโซน่ะสนิทกับทั้งสองคนนี้มาก ถ้าฟูและโทรุเนะถูกฆ่า พวกเขาจะตั้งค่าหัวของนายในหน่วยรากแน่ๆ"

"ฉันไม่อยากให้อะไรเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นกับนาย..."

เมื่อคําพูดเหล่านี้ออกมา การแสดงออกของคนจํานวนมากก็เปลี่ยนไป

พวกเขาเคยได้ยินเรื่องราวของหน่วยรากมาบ้างไม่มากก็น้อย

ซึ่งพวกเขานั้นไม่สามารถรู้ได้เลยว่าดันโซนั้นคิดอะไรอยู่กันแน่

ยิ่งไปกว่านั้น หลายๆคนต่างก็เห็นถึงความเป็นปรปักษ์ของดันโซที่มีต่อตระกูลอุจิวะอีกด้วย

"เธอไม่อยากให้อะไรเกิดขึ้นกับฉันเหรอ" ชินหยูมองไปที่ชิซุเนะด้วยรอยยิ้ม

สีหน้าของชิซุเนะแข็งขึ้นและใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย ในที่สุดเธอก็กัดฟันและพยักหน้า "ฉันไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับทุกคนด้วย"

"ถ้าอย่างนั้น" ชินหยูหัวเราะเบาๆและพูดต่อว่า "ในเมื่อชิซุเนะพูดแบบนั้น ฉันก็จะปล่อยพวกเขาไป แต่สิ่งที่พวกเขาทำนั้นเป็นสิ่งที่ไม่สามารถให้อภัยได้ ดังนั้นจึงต้องขังพวกเขาทั้งคู่เอาไว้ก่อน"

"เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ไปพักผ่อนกันก่อนแล้วอีกสามวันข้างหน้าพวกเราจะออกไปต่อสู้อีกครั้ง“ชินหยูมองไปที่ชิซุเนะและพูดว่า”ในสายตาของฉัน คราวนี้พวกเราจะไม่แพ้แน่นอน"

"นอกจากว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งกว่าฉันมาก!"

คําพูดที่เรียบง่ายนั้นทําให้หัวใจของทุกคนในตอนนี้สั่นสะท้าน

ในสายตาของพวกเขา ชินหยูนั้นเป็นคนขี้อายและอ่อนแอมาก

แต่ตอนนี้ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าพวกเขามันกลับเปลี่ยนไปมากอย่างสิ้นเชิง

ไม่ว่าวิชาลวงตาที่เขาใช้เพื่อเอาชนะฟูและโทรุเนะในทันทีหรือตอนที่เขาพูดว่าจะเริ่มออกไปโจมตีในอีกสามวันข้างหน้า

ในสายตาของพวกเขา ชินหยูในตอนนี้กำลังยืนหยัดเพื่อพรรคพวกของเขาอยู่

และสิ่งนี้ทําให้พวกเขาต่างรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ได้ในฐานะเพื่อนร่วมทีม