ตอนที่ 1 ระบบสุดยอดตื่นขึ้น!!

ตอนที่ 1 ระบบสุดยอดตื่นขึ้น!!

ณ พรมแดนระหว่างแคว้นไฟและแคว้นสายฟ้า

ในถ้ำลับ นินจาโคโนฮะกำลังรวมตัวกันที่นี่ด้วยอาการบาดเจ็บไม่มากก็น้อย

สีหน้าของทุกคนต่างก็ไม่สู้ดีนัก

"ไอ้พวกคุโมะงาคุเระมันเข้ามาโจมตีตอนที่พวกเราต่อสู้กับอิวะงาคุเระอยู่"

"ตอนนี้พวกเรามีนินจาแค่ยี่สิบเก้าคน แต่พวกมันมีกันอย่างน้อยร้อยคนและพวกมันก็นําโดยแฝด A B ในตํานานของคุโมะงาคุเระด้วย"

"ทั้งคู่นั้นคือไรคาเงะของคุโมะงาคุเระและพลังสถิตร่างแปดหาง!"

"ถ้าพวกเราไม่ถอยตอนนี้ ถ้าถูกล้อมรอบขึ้นมาพวกเราต้องตายแน่นอน"

เหล่านินจาโคโนฮะเริ่มกังวล

เมื่อแคว้นน้ำเริ่มเปิดฉากโจมตีด้วยระเบิด มันจึงทําให้โคโนฮะต้องเปิดฉากสนามรบทั้งสามแห่งด้วยตัวเอง

เดิมทีพวกเขาคิดว่าพวกเขานั้นมีพลังมากพอ แต่พวกเขาไม่คิดว่าคุโมะงาคุเระจะไม่สามารถอยู่เฉยได้และส่งนินจาชั้นสูงออกไปโจมตี

ชั่วขณะหนึ่ง ผู้คนจากโคโนฮะได้เริ่มรวมตัวเพื่อเปิดฉากในสนามรบแห่งที่สี่

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับพวกคุโมะงาคุเระ ทีมนินจาเหล่านี้ที่มารวมตัวกันอย่างสะเปะสะปะจึงแทบจะทำอะไรไม่ได้เลย

ในด้านกำลังรบเพียงอย่างเดียว พวกเขาได้สูญเสียไปมากกว่าครึ่งแล้ว

ตอนนี้ศัตรูจงใจกระจายข้อมูลเกี่ยวกับ A B ออกไปโดยวางแผนที่จะทำให้พวกโคโนฮะยอมแพ้โดยไม่ต้องต่อสู้

"พวกนายว่าไงบ้าง กําลังเสริมติดต่อมาบ้างไหม?"

"ประกายแสงสีทอง นามิคาเสะ มินาโตะ จะมาที่นี่โดยทันที"

"มินาโตะงั้นเหรอ? ฉันคิดว่ามินาโตะไม่น่าจะมาได้ทันถ้าพวกคุโมะงาคุเระมาถึงแล้ว"

ความตื่นเต้นบนใบหน้าของทุกคนหายไปในทันที

ชื่อเสียงของมินาโตะนั้นได้แผ่ขยายออกไปอย่างกว้างขวางในสงครามโลกนินจาครั้งที่สาม ซึ่งเขาได้สร้างชื่อให้กับตัวเองด้วย

"จากความเร็วของพวกคุโมะงาคุเระ พวกมันน่าจะมาถึงภายในสามวัน ความแข็งแกร่งด้านการต่อสู้ของนินจาของเรานั้นไม่สามารถต่อกรกับพวกคุโมะงาคุเระได้ ถ้ารวมกับแฝด A B ด้วย พวกเราจะแพ้อย่างแน่นอน" นินจาโคโนฮะคนนั้นอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความโกรธ

ทันทีที่เขาพูดจบ สายตาของทุกคนก็หันไปมองชายสองคนที่เป็นผู้นํา

คราวนี้ชายสองคนจากหน่วยรากภายใต้คําสั่งของดันโซกําลังเป็นผู้นํากลุ่มอยู่

พวกเขาคืออาบุราเมะ โทรุเนะและยามานากะ ฟู

"มาตรวจสอบสภาพของผู้บาดเจ็บกันก่อน ถ้ามันร้ายแรงเกินไปพกวเราคงจะต้องยอมแพ้"  ฟูพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม

"ครั้งนี้ พวกเราจะมอบหมายให้สมาชิกของตระกูลอุจิวะมากับทีมของเราด้วย ถ้าเป็นชิซุยล่ะก็พวกเรายังจะพอสู้ได้อยู่"

"แต่อุจิวะชินหยูนั้นแย่เกินไป เขาได้รับบาดเจ็บจากยันต์ระเบิดทันทีที่เขาเข้าสู่สนามรบ ฉันได้ยินมาว่าเนตรวงแหวนของเขายังเป็นเนตรลูกน้ำเดี่ยวด้วยซ้ำ"

เสียงของการสนทนานี้ดังมาจากทางเข้าถ้ำ

ชินหยูซึ่งอายุประมาณสิบสี่หรือสิบห้าปีลืมตาขึ้นด้วยความสับสน

เมื่อมองไปที่เหล่าผู้บาดเจ็บที่นอนอยู่ข้างๆเขา เขาอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

"บ้าน่า ทําไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"

"นี่ฉันอยู่ในตระกูลอุจิวะงั้นเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้น นี่ยังดูเหมือนจะเป็นสนามรบของสงครามโลกนินจาครั้งที่สามด้วย!"

ชินหยูตกตะลึง ความทรงจําที่ผสานอยู่ในใจของเขาอย่างมากมายทําให้เขารู้สึกสับสนอย่างอธิบายไม่ได้

ซึ่งจุดเริ่มต้นคือการต่อสู้เพื่อความเป็นความตาย!

“แต่ว่า…นี่เขายังไม่ตายงั้นเหรอ?”

ยิ่งไปกว่านั้น การสนทนาในตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นการวางแผนที่จะดูแลผู้บาดเจ็บและยอมแพ้ด้วย

ถ้าเป็นแบบนั้นเขาคงต้องตายจริงๆอีกครั้ง…

"แม่งเอ้ย นี่ฉันจะตายทั้งๆที่พึ่งเข้ามาในโลกนี้งั้นเรอะ? ฉันน่ะจะไม่ยอมตายง่ายๆอีกแล้วหรอกนะ!!!"

"ดิ๊ง ระบบได้ถูกเปิดใช้งานแล้ว คุณต้องการใช้มันทันทีเลยหรือไม่?"

"ระบบถูกเปิดแล้วงั้นเหรอ?"

ชินหยูถึงกับตกตะลึง!

เรื่องแบบนี้มันกะทันหันเกินไป!

ไม่สิ!

น่าจะบอกว่ามันควรจะเป็นเรื่องปกติแต่ว่ามันมาเร็วเกินไปเท่านั้น…

"เปิดใช้งานระบบได้เลย!" ชินหยูรีบตอบกลับระบบ

"ดิ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เปิดใช้งานระบบสําเร็จ ซึ่งกําลังสร้างฐานข้อมูลของโฮสต์อยู่"

ชื่อ : อุจิวะ ชินหยู

ระดับนินจา : ชิโอนิน

คาถา : บอลไฟเพลิงยักษ์ , กระสุนมังกรเพลิง , คาถาแยกเงา , คาถาสลับร่างและเนตรวงแหวนหนึ่งลูกน้ำ

เมื่อมองไปที่แผงคุณสมบัติที่เรียบง่ายนี้ ในที่สุดชินหยูก็เข้าใจว่าทําไมคนจากข้างนอกถึงมองเขาด้วยความน่าสมเพช

ตระกูลอุจิวะนั้นเต็มไปด้วยคนที่มีความสามารถมาก ความแข็งแกร่งแค่นี้จึงเป็นภาระสําหรับพวกเขาหากพวกเขาต้องพาเขาไปด้วย

"การตรวจสภาพเสร็จสมบูรณ์ โฮสต์ คุณต้องการใช้ระบบเพื่ออัปเกรดระดับสูงสุดทันทีเลยหรือไม่?"

"ใช้มันทันที" ชินหยูรีบออกคําสั่งและไม่ลังเลที่จะใช้มัน

"ดิ๊ง! เนตรระดับสูงสุด!"

"เปิดใช้งานเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับความสามารถ : เทวีสุริยา , เทพต่างสวรรค์ , ซูซาโนะโอ!"

'ดิ๊ง... ระดับวิชาบอลเพลิงยักษ์เพิ่มขึ้น! '

"ดิ๊ง! ระดับวิชากระสุนมังกรเพลิงเพิ่มขึ้น!"

'ดิ๊ง... ระดับคาถาสลับร่างเพิ่มขึ้น! '

"ดิ๊ง! ระดับคาถาแยกเงาเพิ่มขึ้นสูงสุด! เปิดใช้งานคาถาแยกเงาหลายร่าง!"

"ดิ๊ง! คาถาแยกเงาหลายร่างระดับสูงสุด!"

เสียงระบบดังเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว

เมื่อมองไปที่ฉากที่เกิดขึ้นนี้ ชินหยูก็ตกตะลึงเล็กน้อย

นี่หมายความว่าคาถาอะไรก็ตามที่ชินหยูครอบครองเขาจะสามารถเพิ่มระดับมันได้ด้วย

ไม่ว่าจะเป็น ซูซาโนะโอ, เทพต่างสวรรค์ หรือ เทวีสุริยา พวกมันล้วนเป็นสุดยอดท่าสังหารที่สามารถฆ่าทุกอย่างได้แทบจะในทันที

“คนอื่นๆต่างฝึกฝนอย่างหนักมานานหลายสิบปีและใช้ความพยายามนับไม่ถ้วนเพื่อให้บรรลุสิ่งนี้ แต่ฉัน..ฉันสามารถทําให้ระดับของฉันสูงสุดได้ด้วยการอัปเกรดจากระบบเพียงครั้งเดียว นี่มันสุดยอดไปเลย!!”

ชินหยูอดไม่ได้ที่จะหัวเราะในขณะที่เขารู้สึกถึงพลังภาพมหาศาลที่พลุ่งพล่านออกมาจากดวงตาของเขา

"ชินหยู อยู่เฉยๆซะ บาดแผลบนร่างกายของนายเพิ่งจะหายนะ เดี๋ยวแผลก็ฉีกออกหรอก" ชิซุเนะได้ปรากฏตัวขึ้นในขอบเขตการมองเห็นของชินหยู

เธอเป็นคนเดียวในทีมที่เป็นนินจาแพทย์

ในการต่อสู้ครั้งนี้ ความตายอาจเป็นการปลดปล่อยจากความทรมาน แต่การรอดมากใช้ชีวิตก็เป็นการชดใช้บาปกรรมเช่นกัน

เมื่อมองไปที่หัวที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อของชิซูเนะและใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอ เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังใช้จักระและร่างกายมากเกินไป

เมื่อมองไปที่จักระยาที่สว่างวาบขึ้นในมือของเธออีกครั้ง ชินหยูจึงยื่นมือออกไปเพื่อหยุดมัน

“ไม่ต้องห่วง ร่างกายของฉันแทบจะฟื้นตัวเต็มที่แล้ว เธอน่ะควรไปพักผ่อนสักหน่อยจะดีกว่า หากเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันกลัวว่าเธอจะหมดแรงและเป็นลมไป” ชินหยูบอกกับเธอ

ชิซุเนะส่ายหัวอย่างดื้อรั้นและเม้มริมฝีปากของเธอแน่น "ท่านซึนาเดะบอกว่านินจาแพทย์เป็นผู้พิทักษ์ชีวิตคนสุดท้ายในสนามรบ ถ้าหากฉันยอมแพ้ พวกเขาเองก็จะถูกทำให้ยอมแพ้ด้วยเหมือนกัน"

"ฉันไม่คิดที่จะยอมแพ้ ถ้าฉันแข็งแกร่งพอๆกับท่านซึนาเดะและเรียกท่านคัตสึยุออกมาได้ พวกเขาก็ไม่จําเป็นต้องยอมแพ้" ดวงตาของชิซุเนะเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอคุกเข่าลงบนพื้นและจับกางเกงแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง

"พ่อแม่ของฉันตายไปในสงครามครั้งนี้แล้ว ฉันไม่ต้องการให้คนที่รอพ่อแม่ของพวกเขากลับไปต้องรู้สึกแบบเดียวกับฉัน"

"ฉันไม่ต้องการแบบนั้น.. ฉันยังอยากให้พวกเขามีชีวิตอยู่ แล้วทําไมพวกเขาจะต้องมายอมแพ้ด้วย? ฉันไม่สามารถยอมรับเรื่องนั้นได้ แม้ว่าฉันจะเป็นนินจาแพทย์ แต่ตอนนี้ฉันเริ่มทําอะไรไม่ได้แล้ว…"

น้ำตาได้ไหลรินลงมาที่หลังมือของเธอพร้อมกับเสียงสะอื้นเล็กน้อย

เธอกำลังบังคับริมฝีปากของเธอให้เป็นปกติ