บทที่ 24: ถ้ำก็อบลิน

“ข้างหน้านั่นคือถ้ำก็อบลินแล้ว”

เฉียนอวี้ฉีชี้ไปยังถ้ำที่อยู่ข้างหน้า

“ข้างในถ้ำมืดมาก แถมยังมีกลไกกับดักของพวกมันวางไว้อีกด้วย กับดักพวกนั้น เหออวิ๋น... รบกวนเจ้าช่วยสัมผัสให้หน่อย”

เฉียนอวี้ฉีกล่าวอีกครั้ง

“ไม่มีปัญหา”

เหออวิ๋นพยักหน้า

เฉียนอวี้ฉียังสั่งให้คนอื่นทำหน้าที่ต่างๆ ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างดีเยี่ยม ทุกรายละเอียดถูกนำมาพิจารณา นี่คือคุณสมบัติพื้นฐานที่ทีมที่มีประสบการณ์พึงมี และนี่ก็คือสิ่งที่เหออวิ๋นยังขาดอยู่

ถึงแม้เขาจะมีพรสวรรค์มากมายและแข็งแกร่งมาก แต่หากพูดถึงประสบการณ์การต่อสู้ ความรู้ และวิธีการรับมือกับอสูรปีศาจเหล่านี้แล้ว เขายังห่างชั้นกับคนเหล่านี้อยู่มากนัก นี่คือสิ่งที่เขาต้องเรียนรู้

หลังจากทำความเข้าใจอย่างละเอียดแล้ว จ้าวหู่ก็อาสาออกไปเป็นคนแรก พุ่งตรงไปยังถ้ำก็อบลิน

นอกถ้ำยังมีก็อบลินอยู่อีกสิบกว่าตัว ทันทีที่เขาปรากฏตัว ก็อบลินเหล่านั้นก็ร้องโวยวายขึ้นมาทันที คว้าอาวุธแล้ววิ่งไล่ตามจ้าวหู่มา

พวกเขาตั้งใจที่จะล่อก็อบลินออกมาสู้ข้างนอก

ข้างในถ้ำมืดเกินไป แถมพวกเขายังไม่คุ้นเคยกับภูมิประเทศ การต่อสู้ข้างในนั้นไม่เป็นผลดีต่อพวกเขาอย่างยิ่ง พวกเขาล่อก็อบลินออกมาส่วนหนึ่งก่อน หลังจากจัดการแล้ว จำนวนก็อบลินในถ้ำก็จะลดลง ถึงตอนนั้น การต่อสู้ข้างในก็จะปลอดภัยยิ่งขึ้น

จ้าวหู่เมื่อเห็นก็อบลินสิบกว่าตัวไล่ตามมา ก็รีบวิ่งกลับทันที

ก็อบลินไล่ตามออกมาอย่างไม่ลังเล

เมื่อก็อบลินเข้ามาในป่าแล้ว เหออวิ๋นและคนอื่นๆ ก็พุ่งออกมาสังหารหมู่ก็อบลินสิบกว่าตัวนั้นจนสิ้นซาก

ในตอนนี้ ก็อบลินในถ้ำก็พากันคว้าอาวุธวิ่งออกมาเช่นกัน จำนวนของพวกมันไม่น้อยเลยทีเดียว มีมากถึงหลายสิบตัว ในจำนวนนั้นยังมีก็อบลินระดับทองแดงหนึ่งดาวอยู่ครึ่งหนึ่งอีกด้วย

“ปัง!”

“ปัง!”

ทหารหลายคนในทีมหยิบปืนขึ้นมา แล้วเริ่มยิงเข้าใส่ก็อบลินเหล่านั้น

ในการต่อกรกับอสูรปีศาจระดับต่ำ อาวุธปืนย่อมมีพลังทำลายล้างที่สูงมากอยู่แล้ว พลังชีวิตของอสูรปีศาจนั้นแข็งแกร่งอย่างยิ่ง จำเป็นต้องโจมตีที่จุดตายของพวกมัน ถึงจะสามารถสังหารพวกมันได้อย่างเด็ดขาด

หลังจากถูกปืนยิงถล่มไปแล้ว ก็มีเพียงก็อบลินระดับทองแดงสิบกว่าตัวเท่านั้นที่สามารถบุกมาถึงหน้าพวกเขาได้สำเร็จ

เหออวิ๋นพุ่งเข้าไปอีกครั้ง

ในการรับมือกับก็อบลินเหล่านี้ เขายังคงใช้กระบี่เดียวสังหารหนึ่งตัว จัดการไปอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด สังหารก็อบลินไปได้ครึ่งหนึ่งด้วยตัวคนเดียว

[ระบบ: ได้รับแต้มสะสม +15!]

[ระบบ: ค่าพลังปราณและโลหิต +60!]

...

[ระบบ: สามารถทะลวงสู่ขอบเขตทองแดงสองดาวได้ ต้องการทะลวงหรือไม่?]

“ต้องการ!”

[ระบบ: ใช้ค่าพลังปราณและโลหิต 2000 แต้ม ทะลวงขอบเขตพลังสู่ทองแดงสองดาวสำเร็จ!]

หลังจากสังหารก็อบลินเหล่านี้แล้ว ความแข็งแกร่งของเหออวิ๋นก็ได้ทะลวงสู่ขอบเขตทองแดงสองดาว!

คนอื่นๆ เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ก็ตกตะลึงอีกครั้ง

ก็อบลินที่ยังไม่ถึงขอบเขตทองแดง ในที่นี้มีหลายคนที่สามารถสังหารได้ในพริบตา แต่หากจะให้สังหารก็อบลินขอบเขตทองแดงได้ในพริบตา ในบรรดาพวกเขา ก็เห็นจะมีแต่เหออวิ๋นเท่านั้นที่ทำได้

พละกำลังของก็อบลินขอบเขตทองแดงไม่ได้อ่อนแอเลย แต่เหออวิ๋นกลับยังคงสังหารพวกมันได้อย่างง่ายดาย ขอบเขตพลังของเขา เป็นแค่ระดับทองแดงหนึ่งดาวจริงๆ เหรอ?

“ให้ตายสิ! เจ้าหนูนี่มันวิปริตเกินไปแล้ว โชคดีที่ตอนซ้อมกันนั่นไม่ได้เอาจริงกับข้า”

จ้าวหู่เมื่อเห็นเหออวิ๋นสังหารก็อบลินขอบเขตทองแดงเหล่านี้ราวกับเป็นของเล่น ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมา

เขามีพลังแค่ระดับเหล็กดำเก้าดาว แต่ก่อนหน้านี้กลับไปทำโอ้อวดอยู่ต่อหน้าเหออวิ๋น เมื่อนึกถึงตรงนี้ก็รู้สึกหน้าแดงขึ้นมา รู้สึกอับอายอย่างที่สุด

“เหออวิ๋น เจ้าบอกความจริงมาเถอะ เจ้าน่ะอยู่ระดับทองแดงสี่ดาวขึ้นไปแล้วใช่ไหม?”

เฉียนอวี้ฉีถาม

“เปล่าครับ”

เหออวิ๋นตอบ

เขาไม่ได้บอกว่าตนเองอยู่ขอบเขตพลังไหนกันแน่ คนอื่นๆ ก็ไม่กล้าถามอะไรมาก

“ครั้งนี้มีเหออวิ๋นอยู่ด้วย พวกเราน่าจะทำภารกิจนี้สำเร็จได้อย่างง่ายดาย”

เฉียนอวี้ฉีกล่าว

“จริงด้วย เหออวิ๋น ขอโทษนะ ก่อนหน้านี้เป็นข้าเองที่ดูถูกเจ้า”

ซ่งจื่อหานและคนอื่นๆ รีบเข้ามาขอโทษ

“ไม่เป็นไรครับ จุดยืนของพวกท่านในตอนนั้นก็ไม่ได้ผิดอะไร”

เหออวิ๋นตอบ

หลายคนเมื่อได้ยินคำพูดของเหออวิ๋น ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที

หลังจากที่พวกเขาตัดหูซ้ายของก็อบลินเหล่านี้แล้ว ก็มองไปยังถ้ำ

“ก็อบลินพวกนั้น ตอนนี้คงจะรู้ถึงความแข็งแกร่งของพวกเราแล้ว ต่อไปเราต้องระวังให้มากขึ้น พวกมันคงจะรอพวกเราอยู่ข้างในแน่ๆ”

เฉียนอวี้ฉีและคนอื่นๆ ล่าก็อบลินมาไม่น้อย ย่อมคุ้นเคยกับพวกมันเป็นอย่างดี

พวกเขาเข้าไปใกล้ถ้ำ เหออวิ๋นกล่าวว่า “พวกมันซุ่มรอพวกเราอยู่ในความมืดจริงๆ ด้วย พวกท่านรออยู่ข้างนอกก่อน เดี๋ยวข้าเข้าไปจัดการพวกมันเอง”

พูดจบ เหออวิ๋นก็ราวกับสายลมสายหนึ่ง พุ่งเข้าไปในถ้ำทันที ไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นได้ทันตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ

ความเร็วของเขารวดเร็วมาก ก็อบลินเหล่านี้ไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่ามีคนเข้ามาในถ้ำแล้ว

ถึงแม้ในถ้ำจะมืดมาก แต่เหออวิ๋นมีความสามารถ [เนตรราตรี] ดังนั้น ไม่ว่าก็อบลินเหล่านี้จะซ่อนตัวอยู่ที่ไหน ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของเขาไปได้

เขาพุ่งเข้าหาก็อบลินที่ถือธนู ตวัดดาบขึ้นลง ก็อบลินหลายตัวก็ถูกเขากำจัดไปแล้ว

จากนั้น เขาก็อาศัยความคล่องแคล่วว่องไว หลบหลีกกับดักเหล่านั้น แล้วสังหารก็อบลินที่อยู่ในที่อื่นๆ ทีละตัวๆ

ขอบเขตพลังของก็อบลินเหล่านี้ มีเพียงสองตัวที่อยู่ในระดับทองแดง ที่เหลือล้วนอยู่ในระดับเหล็กดำ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลยแม้แต่น้อย

ไม่นานนัก ก็อบลินสิบกว่าตัวก็ถูกเขากำจัดจนสิ้นซาก

เขาจัดการกับดักเหล่านั้นทั้งหมด แล้วกล่าวว่า “เรียบร้อยแล้วครับ ทุกคนเข้ามาได้เลย”

เฉียนอวี้ฉีและคนอื่นๆ ได้ยินดังนั้นก็กล่าวว่า “เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

พวกเขาสวมใส่อุปกรณ์ให้แสงสว่าง แล้วเดินเข้าไปในถ้ำ จากนั้นก็เห็นซากศพของก็อบลินสิบกว่าตัว และกับดักที่ถูกทำลาย

ในทันใดนั้น พวกเขาก็มองหน้ากันไปมา แล้วหันไปมองเหออวิ๋นพร้อมกัน

เจ้าหนูนี่ มันวิปริตเกินไปแล้ว

นี่มันแค่ชั่วพริบตาเดียวเองนะ ก็อบลินพวกนี้ก็ถูกฆ่าตายหมดแล้ว แถมยังเป็นการโจมตีจุดตายในครั้งเดียว ไม่มีร่องรอยของดาบที่สองเลย

“ข้ารู้สึกว่าเหออวิ๋นคนเดียวก็พอที่จะจัดการกับถ้ำก็อบลินนี้ได้แล้ว”

“เจ้าหนูนี่ ที่ไหนกันจะเป็นทหารใหม่นี้มันคืออัจฉริยะปีศาจชัดๆ”

“เขาจะไม่ใช่อัจฉริยะปีศาจเหมือนท่านผู้บัญชาการเหลิ่งเสวี่ยหรอกนะ?”

“ต่อให้จะมีความแตกต่าง ก็คงจะไม่ห่างกันมากนัก”

ทุกคนต่างเอ่ยปากชมไม่หยุด

พวกเขาพบว่า ภารกิจของตนในครั้งนี้ มันง่ายราวกับของเล่น มีหลายคนที่จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้ฆ่าก็อบลินเลยแม้แต่ตัวเดียว ที่สำคัญคือไม่มีโอกาสได้ลงมือเลยต่างหาก

ในเมื่อเหออวิ๋นแข็งแกร่งขนาดนี้ แถมยังชอบล่าอสูรปีศาจเหล่านี้อีกด้วย ดังนั้น พวกเขาจึงเริ่มเก็บรวบรวมของที่ได้จากการต่อสู้อย่างแข็งขัน ถึงแม้กระบองไม้ของก็อบลินจะไม่มีค่าอะไร แต่ธนูพวกนั้นยังสามารถนำไปใช้ได้

โดยไม่รู้ตัว พวกเขาก็เริ่มยึดเหออวิ๋นเป็นศูนย์กลางไปแล้ว

ล้อเล่นน่า... คนหนุ่มที่แข็งแกร่งขนาดนี้ แถมยังปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างเป็นมิตรอีกด้วย หากยังไม่รู้จักสร้างความสัมพันธ์ที่ดีไว้ พวกเขาก็คงจะเสียชาติเกิดเปล่าๆ

ถ้ำมืดมาก กับดักก็มีมากมาย แต่ภายใต้พรสวรรค์ [สัมผัสอันตราย] ของเหออวิ๋น ทั้งหมดก็กลายเป็นเพียงของตกแต่งไปเสียแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เหออวิ๋นไม่ยอมให้คนอื่นลงมือเลยแม้แต่น้อย เขาจะต้องพุ่งไปอยู่ข้างหน้าเสมอ

เขาเสียดายที่จะให้คนอื่นมาแย่งมอนสเตอร์ของเขาไป

มอนสเตอร์พวกนี้ คือเจ้าพวกน่ารักที่เป็นบันไดให้เขาแข็งแกร่งขึ้นนะ!