เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่79:ซ่อนเร้น! (ฟรี)

บทที่79:ซ่อนเร้น! (ฟรี)

บทที่79:ซ่อนเร้น! (ฟรี)


S.P.P บทที่ 79: ซ่อนเร้น!

“บัดซบ!”

โมยะได้คำรามออกมาเขาได้รับบาดเจ็บและในที่สุดเขาก็ไม่สามารถระงับมันได้อีกต่อไป เลือดสีแดงสดได้ไหลออกมาจากคอของเขาและเขาก็ดูตกใจมาก

“หมอ!”

เมื่อพวกทหารเรือเห็นอาการของโมยะ,พวกเขาก็ได้ตะโกนออกมาในทันทีและฉากที่วุ่นวายก็ได้เกิดขึ้น

“ฉันไม่เป็นไร,ตอนนี้ไล่ตามไอเด็กนั้นไปก่อน!”

โมยะนั้นได้เหวี่ยงแขนของเขาออกไปผลักทหารเรือข้างๆตัวเขา,โมยะนั้นดูอับอายมากพร้อมกับตะโกนออกมา

“พลเรือโทโมยะ,พวกเราได้ไล่ตามโรแกนไปแล้ว,คุณควรจะเริ่มรักษาอาการบาดเจ็บของคุณได้แล้ว”

ในทางตรงกันข้ามนั้นแพทย์ของกองทัพนั้นก็ได้เข้ามาตรวจสอบอาการของโมยะอย่างรวดเร็ว นาวาเอกคนนั้นได้พูดกับโมยะด้วยใบหน้าที่จริงจัง

เขาได้กำกำปั้นของเขา,โมยะนั้นไม่เคยกังวลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของเขาเลย,มันมีแต่ความโกรธที่อยู่ภายในดวงตาของเขา

"บัดซบ! ไอเด็กนั้น!”

เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและมันทำให้ประสิทธิภาพในการการต่อสู้ของเขาลดลงไปครึ่งหนึ่ง ถึงแม้ในท้ายที่สุดแล้วเขาจะเอาชนะมาได้ก็ตาม แต่ศัตรูของเขานั้นกลับหลบหนีไปได้โดยใช้อุบายของเขา

“จับเด็กนั้นให้ได้,เขาไม่ได้แข็งแกร่งมากไปกว่าพวกนายนักหรอก”

เขาได้สั่งการทหารเรือรอบๆตัวเขาอย่างรวดเร็ว,โมยะนั้นถูกบังคับให้ต้องเข้ารับการรักษา เขารู้ว่าถึงแม้เขาจะระงับบาดแผลของเขาเอาไว้ได้ในการต่อสู้ แต่ตอนนี้อาการของเขาแย่ลงมากและถ้าเขาไม่ได้ระงับมันเอาไว้หละก็ชีวิตของเขาก็คงจะตกอยู่ในอันตราย

ในตอนนี้ทั้งเกาะนั้นกำลังวุ่นวายมากและทหารเรือนับไม่ถ้วนก็ได้บุกเข้าไปในทุกเส้นทางเพื่อตามหาโรแกน

ในสภาพอากาศแบบนี้,ไม่มีชาวเมืองซักคนที่อยู่บนท้องถนนแม้ว่าจะมีผู้คนออกมาพวกเขาก็จะรีบกลับบ้านและปิดประตูในทันที,เมื่อพวกเขาเห็นทหารเรือจำนวนมากที่ถือปืนพร้อมกับใบหน้าที่ดุร้ายและเย็นชา

“พวกทหารเรือกำลังบ้าคลั่ง!”

"เกิดอะไรขึ้นกัน?"

“พวกเขากำลังตามหาอะไรกัน? พวกเขาเดินไปทั่วทั้งเกาะบราเทอริลล่าแล้ว”

คำพูดเหล่านี้ได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งเกาะ ชาวเมืองนั้นกำลังหลบซ่อนตัวอยู่ในบ้านด้วยความกลัว

ที่ตรอกแห่งหนึ่งทางเหนือ,ร่างของโรแกนนั้นได้กระพริบหายไป,เป็นอีกครั้งที่เขาได้หายออกไปจากสายตาของทหารเรือ

ในถนนที่มืดมิด,เสียงเท้าของทหารเรือนั้นได้เดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ทหารเรือห้ากลุ่มนั้นได้เดินผ่านไปอย่างต่อเนื่องและหลังจากนั้นสิบห้าวินาที,ภายใต้บรรยากาศที่เงียบงันก็ได้มีร่างๆหนึ่งปรากฏขึ้นมา

ร่างนี้นั้นกำลังซ่อนตัวอยู่ความมืด มันเป็นเพียงแค่ร่างเงาที่สามารถมองเห็นได้อย่างเลือนรางเท่านั้น ทหารเรือทั้งห้ากลุ่มนั้นได้ผ่านไปและมีอยู่หลายสิบคนที่ได้มองมาที่ทิศทางของเขา แต่พวกเขาก็มองไม่เห็นเขา

“เทคนิคการซ่อนเร้นง่ายๆของแบล็คยูนิคอร์น,ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ”

เสียงถอนหายใจดังออกมาจากร่างเงานั้น เมื่อนานมาแล้วโรแกนได้อัญเชิญวิญญาณของแบล็คยูนิคอร์นมาถ้าให้เทียบกับเก๋อ เนี่ย, ฮิมุระ เคนชินและคนอื่นๆ ทักษะการต่อสู้ของแบล็คยูนิคอร์นนั้นไม่ค่อยดีนัก อย่างไรก็ตามความเก่งกาจของเขานั้นคือความสามารถนั้นก็คือการแปรผันนับหมื่นและแม้กระทั่งความสามารถของเขาในการมองเห็นในความมืดมันมีประโยชน์มากสำหรับโรแกนในตอนนี้

ในเวลานี้โรแกนรู้สึกหมดแรงและอาจกล่าวได้ว่าเขาได้มาถึงขีดจำกัดแล้ว หากเขาถูกพวกทหารเรือเจอตัวเข้าหละก็มันจะต้องเป็นจุดจบของเขาอย่างแน่นอน

เว้นแต่เขาจะใช้ระบบครอบครองวิญญาณของเขา!

อย่างไรก็ตามในการเผชิญหน้ากับทหารเรือธรรมดาทั่วไปพวกนี้นั้นการจะมาใช้เงินของเขานั้นมันไม่คุ้มค่า

โรแกนนั้นยืนอยู่เงียบๆบนถนนพร้อมกับปรับลมหายใจและฟื้นฟูความแข็งแกร่งของเขาอย่างรวดเร็ว

ทหารเรือนั้นแบกปืนไปมาพร้อมกับค้นหาตัวเขา ในเวลานี้แม้ว่าเสียงลมพวกทหารเรือก็ยังให้ความสนใจ

ในขณะนี้เองที่โรแกนได้ตระหนักว่าเขานั้นกำลังได้รับแรงกดดันและตกอยู่ในวงล้อมของพวกทหารเรือจำนวนมากนี้เพราะความแข็งแกร่งที่ไม่มากพอของเขา

“มดจำนวนมากก็สามารถฆ่าช้างได้!”

โรแกนได้ถอนหายใจออกมา

ทันใดนั้นลมหายใจของโรแกนก็ได้เปลี่ยนไปและร่างของเขาก็ได้หายไปในเงามืด

ในตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดและไม่มีใครสามารถเห็นร่องรอยของเขาได้

ในวินาทีต่อมาฏ้ได้มีทหารเรือสองคนกำลังคุยกันอยู่เดินมาใกล้ๆกับตรอกที่โรแกนอยู่

“เร็วเข้า”

“รู้แล้วน่า,ชายนั้นน่ากลัวมากเขาสามารถทำให้พลเรือโทบาดเจ็บสาหัสได้,เราต้องจับเขาให้ได้โดยเร็ว”

“นายไม่ยอมออกกำลังกายให้เป็นประจำ,ตอนนี้มันเป็นเรื่องที่เร่งด่วนมากฉันคงต้องลากนายเอาสินะ”

เสียงของบทสนทนานั้นใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆและเงาที่หายไปในความมืดก็ได้ปรากฏขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

ในไม่ช้าทหารเรือทั้งสองก็ได้เดินเข้ามาในตรอก

"ใคร?"

ทหารเรือที่อยู่ด้านหน้านั้นตระหนักได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างออกไปภายในตรอกนี้

“อย่าทำให้ฉันกลัวสิ,มันไม่เห็นมีใครเลย?”

ทหารเรืออ้วนที่อยู่ด้านหลังนั้นได้ถือปืนของเขาด้วนท่าทางกลัวๆได้กล่าวออกมา

“มีกลิ่นเลือดจางๆลอยมาจากทางข้างหน้า!”

ทหารเรือที่อยู่ด้านหน้าได้พึมพำออกมาพร้อมกับใบหน้าที่จริงจังขึ้นมาของเขา

เขานั้นไม่เห็นอะไรเลย แต่สัมผัสของเขามันบอกว่าต้องมีใครบางคนอยู่ที่ทางข้างหน้านั้น แถมเขายังได้ยินเสียงลมหายใจอีกด้วย

ต้องมีใครอยู่ตรงนั้นแน่ๆ!

แต่ทำไมเขาถึงมองไม่เห็นเขากัน

ใบหน้าของเขามีความสงสัยอยู่เล็กน้อย เขาได้กำปืนในมือของเขาแน่นเมื่อเขามองไปที่เพื่อนของเขาที่อยู่ข้างที่กำลังแสดงท่าที่กลัวออกมาเขาก็รู้สึกกังวล

ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็ได้กลายเป็นตกตะลึงพร้อมกับร่างกายของเขาที่แข็งทื่อ

“เฮ้,เป็นอะไรไป”

ทหารเรืออ้วนที่อยู่ด้านหลังที่เห็นเพื่อนของเขาหยุดเดินเขาจึงได้ถามออกมา

"นาย! นาย! "

ทหารเรือข้างหน้านั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวพร้อมกับแผ่นหลังที่เย็นเฉียบ

ด้านหน้าของเขาในตรอกที่ว่างเปล่านี้นั้นได้มีร่างโปร่งใสปรากฏขึ้นมา จากนั้นเสียงลมหายใจของร่างนั้นก็ชัดเจนขึ้นและในที่สุดก็ได้กลายเป็นร่างของชายคนหนึ่งขึ้นมาอย่างสมบรูณ์!

มีรอยแผลอยู่บนใบหน้าของเขาและดวงตาของเขาก็เย็นชามาก แต่รูปร่างหน้าตาของเขานั้นยังดูหนุ่มมากและชายคนนั้นก็คือ…

โร! โรแกน!

เขาได้ตะโกนออกมาอย่างหวาดกลัวในตอนนี้ร่างนั้นกำลังนั่งมองมาทางเขาอยู่

"ปัง"

ทันใดนั้นทหารเรือคนนั้นก็ได้ล้มลง

ทันทีที่ทหารเรือคนนั้นล้มลง,ทหารเรืออ้วนอีกคนที่อยู่ด้านหลังนั้นตกใจและได้เอานิ้วเข้าไปในไกปืนและเตรียมจะยิงออกไป

แต่โรแกนนั้นได้ก้าวออกไปข้างหน้าพุ่งเข้าหาทหารเรืออ้วนคนนั้น

ทหารเรืออ้วนคนนั้นได้หมดสติลงในทันที

ใช้เวลาเพียงสองวินาที,ทหารเรือทั้งสองก็ได้ถูกจัดการลงอย่างง่ายดาย จากนั้นเขาก็ได้ลากพวกเขาเข้าไปในตรอกและหายเข้าไปในความมืดอีกครั้ง

หลังจากเวลาผ่านไปประมาณสิบวินาที,ทหารเรืออ้วนก็ได้โผล่ออกมาพร้อมกับเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเขาและก้าวออกไปจากตรอก

หลังจากที่ได้มองไปรอบๆ ทหารเรืออ้วนก็ได้มองไปที่ถนนและเดินไปที่ทางข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ทหารเรืออ้วนคนนี้นั้นก็คือโรแกน,หลังจากที่ได้ใช้เทคนิคการปลอมตัว

เทคนิคการปลอมตัวของแบล็คยูนิคอร์นนั้นน่าทึ่งมาก หลังจากที่ได้ใช้มันออกมาเขาก็ดูเหมือนกับเป้าหมายที่เข้าได้เลือกเอาไว้ไม่มีผิด

ต่อมาทหารเรืออ้วนก็ได้ติดตามกองทัพใหญ่และค้นหาโรแกนไปกับพวกเขา

ในตอนนี้โรแกนนั้นได้ปรับลมหายใจของเขาอย่างรวดเร็วและฟื้นฟูความแข็งแกร่งของเขาควบคู่ไปด้วย

“ฉันมีเวลาอยู่6ชั่วโมง”

ในตอนนี้โรแกนรู้สึกโล่งใจมากแม้จะเป็นแค่ความโล่งใจเพียงชั่วคราวเท่านั้น

ติดตามข่าวสารได้ที่เพจThe Soul Purchasing Pirate แปลไทย

https://www.facebook.com/Brazarux/?modal=admin_todo_tour

จบบทที่ บทที่79:ซ่อนเร้น! (ฟรี)

คัดลอกลิงก์แล้ว