บทที่64:การป้องกันที่ผ่านเข้าไปไม่ได้!! (ฟรี)
บทที่64:การป้องกันที่ผ่านเข้าไปไม่ได้!! (ฟรี)
S.P.P บทที่ 64: การป้องกันที่ผ่านเข้าไปไม่ได้!!
เกาะบราเทอริลล่า
ในตอนนี้บนทางเดินที่มืดมิดภายในอุโมงค์ได้มีร่างของชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่สวมหน้ากากแปลกๆอยู่บนใบหน้าของเขาและสวมเสื้อคลุมปิดบังตัวตนของเขาเอาไว้
ชายร่างใหญ่นั่นมีแมวตัวเล็กๆอยู่บนไหล่ของเขาและดวงตาของเขาก็ได้มองไปรอบๆ ถนนที่คึกคักไปด้วยผู้คนที่กำลังเดินไปมา เพียงแค่แวบเดียวชายสวมหน้ากากก็ได้รวมเข้ากับฝูงชนและไม่ได้รับความสนใจมากนัก
เกาะนี้ไม่เจริญรุ่งเรืองมากนัก แต่มันก็ไม่ล้าหลังของอย่างหน้ากากเหมือนกับที่ชายร่างใหญ่คนนี้สวมและเสื้อคลุมก็มีค่อนข้างมากแต่สิ่งที่จะทำให้คนรอบข้างสงสัยในตัวเขานั้นก็คงจะมีแต่ร่างกายที่ใหญ่โตของเขา
“ผู้ชายคนนี้ดูแข็งแกร่งจริงๆ!”
เมื่อได้ยินคำพูดของผู้คนรอบๆ,ชายร่างใหญ่ก็ได้ยืนขึ้นและมองไปรอบๆในตอนนั้นเสียงของโรแกนก็ได้ดังขึ้นมาในจิตใจของเขาในทันที
“เป้าหมายของเราคือผู้หญิงที่กำลังตั้งครรภ์ เราเป็นความหวังเดียวของเธอดังนั้นนายควรให้ความสนใจกับพวกตลาดผักหรือสถานที่ที่มีเด็กอยู่”
“ตอนนี้เป็นเวลาอาหารกลางวันดังนั้นฉันน่าจะไปดูที่ตลาด!”
เจสันได้มองไปรอบๆและยิ้มออกมาในทันทีเมื่อเขาพบกับชาวนาในตลาด
“นั่นไง!”
ผู้หญิงในภาพวาดนั่นเขาได้จดจำเอาไว้แล้วในใจของเขา,เขามั่นใจว่าถ้าเขาเห็นเธอเขาจะจำเธอได้ในทันที
เจสันก็ได้มาถึงตลาดแล้ว เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยร่างที่แข็งแกร่งของเขาที่หยุดอยู่ตรงหน้าประตูตลาดนั่นมันเหมือนกับหอคอยที่ได้ดึงดูดความสนใจของผู้คนให้มองมาที่เขา
เจ้านายตัวน้อยนั่นได้ร้องออกมาแล้วกระโดดชึ้นจากไหล่ของเจสันขึ้นไปด้านบนหัวของเขาแล้วมองไปรอบๆเพื่อหาผู้หญิงในภาพวาด
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง
เจสันและเจ้านายน้อยได้มองหาทั่วตลาดแล้วแต่พวกเขายังไม่พบกับเป้าหมายของพวกเขา
“เธอคงยังไม่มาที่นี้!”
“รออีกหน่อยแล้วกัน!”
เจสันเริ่มจริงจังและดวงตาของเขาก็ดูจริงจังขึ้นมากเขาได้ตรวจดูผู้หญิงทุกคนที่เขาเห็นอย่างระมัดระวัง
“เป้าหมายนั่นหาได้ง่ายเธอกำลังตั้งครรภ์และส่วนสูงก็กลางๆ!”
แต่อีกครึ่งชั่วโมงต่อมาพวกเขาก็ยังไม่พบเธอ
“เป็นปัญหาซะแล้วสิ”
ใบหน้าของเขาดูน่าเกลียดมากแต่พวกเขาก็ยังไม่ยอมแพ้
ตลาดนั่นมีคนเยอะมาก,เจสันนั่นเป็นคนตัวสูงที่มันทำให้เขาสามารถมองเห็นได้กว้างและสามารถค้นหาได้ดี เขาได้เดินไปรอบๆเขาให้ความสนใจเป็นพิเศษกับผู้หญิงที่ตั้งครรภ์อยู่แม้แต่คนอ้วนเขาก็ยังให้ความสนใจ
ในเวลานี้โรแกนได้ยืนอยู่ในตรอกแห่งหนึ่ง,เขาค่อยๆเอามือไปจับที่ดาบบนเอวของเขา
ใบหน้าของเขาจริงจังมากและดวงตาของเขาก็ได้มองตรงไปข้างหน้า
เช่นเดียวกับเจสันเขาได้ปกปิดตัวเองด้วยชุดคลุมและหน้ากาก
ไม่มีใครอยู่ในตรอกเลยซักคน แต่การแสดงออกของโรแกนนั้นดูดุร้ายและน่ากลัวมาก
“ออกมา! ฉันรู้ว่านายอยู่แถวนี้!”
เงียบไม่มีใครตอบกลับเขา
ดวงตาของโรแกนดูจริงจังยิ่งขึ้นเขาได้ก้าวออกไปจากในตรอกและมุ่งหน้าเข้าไปในเมือง
ไม่กี่ก้าวหลังจากนั้นมือขวาของเขาก็ได้เคลื่อนไหวในทันที
“ชวิ้งงง!”
เสียงของคมดาบได้ดังขึ้นมาพร้อมกับแสงที่กระพริบออกมาจากคมดาบ วินาทีต่อมาดาบก็ได้กลับเข้าไปอยู่ในฝัก
เบื้องหน้าของโรแกนได้มีร่างๆหนึ่งตกลงมาอย่างช้าๆ
“ทหารเรือ”
เมื่อมองไปที่ร่างบนพื้นนั้นดวงตาของเขาก็จริงจังขึ้นมาในทันที
สิ่งที่เขารู้สึกนั่นมันไม่ใช่แค่นี้
กล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คือมีทหารเรือที่รอดไปได้!
“พวกเขาได้รับตำแหน่งของฉันแล้วงั้นหรอ?”
หลังจากพูดประโยคนั้นออกไปโรแกนก็ได้จับไปที่ดาบบนเอวของเขาแน่น
ผ่านไปซักพักเขาก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งเขาได้เดินออกมาจากตรอกแล้วเข้าไปรวมกับฝูงชน
“แต่ก็เป็นเรื่องดีที่ดึงดูดความสนใจของพวกเขามาได้!”
เขาได้พึมพำออกมาและดวงตาของเขาก็ได้มองออกไปรอบๆ
ในตอนนี้เหล่าทหารเรือเริ่มปรากฏตัวออกมาอย่างต่อเนื่องพวกเขานั้นพยายามอำพรางและซ่อนเร้นตัวตนของพวกเขาด้วยวิธีการของพวกเขานั้นยากที่จะจดจำเป็นอย่างมาก
“ขยะพวกนี้ต้องถูกกำจัด!”
โรแกนได้พึมพำออกมาอีกครั้งและเร่งฝีเท้าของเขา
ครึ่งชั่วโมงต่อมาร่างของเขาก็ได้กระพริบและหายไปจากสายตาของพวกทหารเรือ
ทหารเรือพวกนี้นั่นเป็นสายลับมืออาชีพพวกเขาไล่ตามโรแกนมาตั้งแต่เขากระโดดลงมาจากเรือของเขาและก้าวเข้ามาในเกาะบราเทอริลล่าแล้ว
"เขาหายไปแล้ว!"
“เขาหายไปไหนกัน?”
ครู่หนึ่งพวกทหารเรือที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดนั้นก็รู้สึกตกตะลึงขึ้นมา แต่หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็เริ่มไล่ตามหาเขาอีกครั้งตามสัญชาติญาณของพวกเขา
พวกเขาได้วิ่งผ่านมาแล้วกว่าสามท้องถนนอย่างต่อเนื่องในที่สุดทหารเรือก็ได้แสดงตัวออกมา
“เขาไปไหนกัน ฉันหาตัวเขาไม่เจอเลย!”
ใบหน้าของพวกเขานั้นกังวลมากและพวกเขาก็ไม่เคยคาดคิดเลยว่าเขาจะมีสัญชาตญาณที่สุดยอดขนาดนี้และเขาก็สามารถกำจัดพวกเขาได้ในทันทีด้วย
พวกเขาได้มองไปในทุกๆที่ แต่โรแกนก็ดูเหมือนว่าจะหายไปแล้วและพวกเขาก็ไม่สามารถรู้สึกถึงการมีอยู่ของเขาได้อีกแล้ว
ในตอนนี้พวกเขากำลังเดินไปรอบๆ ทหารเรือนั่นยังไม่ยอมแพ้พวกเขายังคงพยายามค้นหาร่องรอยของโรแกนต่อแต่พวกเขาก็ยังไม่สามารถทำได้,พวกเขารู้สึกผิดหวังมาก
“เขาหายไปแล้วจริงๆ!”
พวกเขาได้พูดออกมาอย่างหมดหวังพวกเขาคงต้องยอมแพ้แล้วจริงๆ
แต่ในขณะที่พวกเขากำลังหันกลับไปนั่นดวงตาของพวกเขาก็หดลง
ร่างที่มาพร้อมเสื้อคลุมสีดำได้ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของพวกเขาและดวงตาภายใต้หน้ากากนั่นก็ได้มองมาที่พวกเขาอย่างเย็นชา
“พวกนายกำลังมองหาฉันอยู่งั้นหรอ?,ทหารเรือ!”
เสียงนี้เบามาก แต่มันกลับทำให้พวกเขาตื่นตระหนกขึ้นมาในทันทีเหล่าสายลับที่ถูกเปิดโปงนั่นต่างก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย
“โร .. โรแกน!”
สายลับคนนั้นก็ได้พูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก
"ใช่!ฉันเอง,แต่มันน่าเสียดายนะ!”
ในตอนที่มือของเขาได้ไปหยุดอยู่ที่เอวนั้นมันก็ได้เคลื่อนไหวในทันทีพร้อมกับแสงของคมดาบที่ส่องมาทางพวกเขาและร่างของโรแกนก็ได้หายไปอย่างรวดเร็ว,เขาหายไปราวกับภูตผี
ในเวลาต่อมาเขาก็ได้มายืนอยู่ข้างหลังของพวกเขาพร้อมกับตวัดดาบออกไป
“เพ้ง! เพ้ง! เพ้ง !!”
ร่างของสายลับทั้งหมดที่ได้ไล่ตามโรแกนมานั้นได้ล้มลงไปบนพื้นโดยที่ไม่ได้ส่งเสียงร้องใดๆออกมา
“ฮูว!”
โรแกนได้ถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้งหลังจากนั้นโรแกนก็ได้กระโดดขึ้นไปข้างบนสองสามครั้งแล้วก็ได้หายไปจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว
หลังจากเดินออกมาที่ถนนอีกครั้ง โรแกนนั้นก็ไม่รู้สึกถึงดวงตาที่คอยตามเขามาเป็นระยะๆอีกแล้ว
ด้วยศิลปะการต่อสู้อันเป็นเอกลักษณ์ของเขานั้นเขาสามารถรับรู้ได้ทุกทิศทางรอบๆตัวเขา โรแกนนั้นได้รับวิชามาจากผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งมาเป็นจำนวนมากซึ่งมันทำให้เขามีปฏิกิริยาตอบสนองที่สุดยอดและเขาก็ตื่นตัวกับสภาพแวดล้อมของเขาอยู่ตลอดเวลา
หลังจากที่เขาได้ออกมาจากรูทดราก้อนและได้เข้ามาในเกาะนั่นเขาก็รู้สึกหนาวสั่นในทันที
กล่าวอีกนัยหนึ่งการป้องกันของทหารเรือบนเกาะบราเทอริลล่านั้นมันเป็นการป้องกันที่ผ่านเข้าไปไม่ได้
หลังจากเดินอยู่นานใบหน้าของเขาก็ได้จริงจังมากยิ่งขึ้น
“ทหารเรือ”
“มากขนาดนี้เลยงั้นหรอ!”
เกือบๆทุกสิบเมตรหรือยี่สิบเมตรทั่งสว่างและมืดนั้นจะมีเรือลาดตระเวนอยู่
“เราคงต้องหาตัวรูจให้ได้โดยเร็วที่สุด!”
เขามองไปที่ทหารเรือแวบเดียวแล้วโรแกนก็ได้เร่งความเร็วขึ้นมาอีกครั้ง
“เขตที่อยู่อาศัยคงอยู่ทางนั้น”
เขาสงบมาก,ในตอนนี้เขาได้เดินต่อไปข้างหน้าและอีกห้านาทีต่อมาเขาก็ได้เดินเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่ง
ติดตามข่าวสารได้ที่เพจThe Soul Purchasing Pirate แปลไทย