บทที่59:ทะเล,ความฝัน,และอิสระ! (ฟรี)
บทที่59:ทะเล,ความฝัน,และอิสระ! (ฟรี)
S.P.Pบทที่59:ทะเล,ความฝัน,และอิสระ!
ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมานี้โรแกนได้เจอกับโจรสลัดไปทั้งหมดแปดกลุ่มและในตอนนี้เขามีเงินอยู่มากกว่า 500 ล้านในระบบ!
นี่เป็นตัวเลขที่มหาศาลมากซึ่งมันทำให้ร่างกายและจิตใจของโรแกนนั้นรู้สึกดีมากๆ
แน่นอนมันเป็นความสงบก่อนที่พายุจะมา
โรแกนนั้นรู้สึกได้ถึงเค้าลางของการต่อสู้ที่ยากลำบากที่เขาจะต้องเผชิญ
“ด้วยปัญญามังกรคชสาร,เก้าหยินและการชำระล้างไขกระดูก,ความแข็งแกร่งของร่างกายของฉันในตอนนี้นั้นมันพัฒนาไปไกลเกินกว่าในอดีตมาก”
“ในแง่ของทวิชาดาบนั้นฉันมีความเชี่ยวชาญมากมายหลายสำนักอยู่แล้วด้วยความสามารถพิเศษของพ่อมดศิลปะการต่อสู้มันยิ่งส่งเสริมให้วิชาเหล่านั้นกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน”
“สำหรับกำลังภายใน”
โรแกนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ในโลกศิลปะการต่อสู้นั้นกำลังภายในในร่างกายมนุษย์นั้นยากมากที่จะฝึกฝน ถ้าโรแกนต้องเลือกฝึกซักวิชาภายในเวลาสองเดือนนั้นเขาจะเลือกฝึกวิชาธาตุธรรมชาติ เพราะเส้นลมปราณทั้งสองของเขานั้นมันเชื่อมโยงกันแล้วและมันจะต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน ตราบใดที่เขาฝึกมันด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอมันก็จะสามารถเติมเต็มพลังชี่ที่อยู่ในร่างกายทั้งหมดของเขาได้
อย่างไรก็ตาม,โรแกนก็มาคิดได้ในภายหลังว่าเขานั้นได้รวบรวมศิลปะการต่อสู้มาหลากหลายประเภทและมันก็มีพวกทักษะกำลังภายในด้วย
ถ้างั้นทำไมไม่เรียนรู้มันด้วยตนเองและสร้างวิชากำลังภายในในแบบของตัวเขาเองซะหละ?
“ในตอนนี้,ฉันได้ศึกษาวิชากำลังภายในไปแล้วกว่า306 วิชา,ฉันนั้นเข้าใจในกำลังภายในและก็เข้าใจโครงสร้างภายในร่างกายของมนุษย์อย่างละเอียดอยู่แล้ว”
“หลังจากที่ได้ลองมองเข้าไปภายในเส้นลมปราณทั้งหมดในร่างกายนั้นมันมีจุดรวบรวมสมาธิอยู่ที่ด้านหลังของสมองและมันก็จะส่งชี่ให้เคลื่อนตัวไปตามเส้นลมปราณทั้งหมดในร่างกาย”
“บางทีฉันน่าจะสร้างวิชากำลังภายในของตัวเองได้”
ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบันการเรียนรู้นั้นทำได้ง่ายแต่การสร้างสิ่งใหม่ๆนั้นเป็นเรื่องที่ยาก
การเดินไปตามเส้นทางของคนยุคก่อนหน้าเพื่อไปยังจุดสูงสุดนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันยากกว่าการสร้างเส้นทางของตัวเอง
โรแกนนั้นจะไม่ใช้วิธีอื่นใดในตอนนี้เขาต้องการสร้างโลกของเขาเองขึ้นมา
อย่างไรก็ตาม,การที่บุกเบิกอะไรก็ตามนั้นมันต้องใช้เวลาที่ยาวนานเป็นอย่างมากและไม่สามารถทำได้ในชั่วข้ามคืน
“ขอแค่มันยังก้าวหน้าในทุกๆวันแม้จะเล็กน้อยก็ตาม,แค่นั้นมันก็ถือว่าฉันประสบความสำเร็จแล้ว!”
“ถ้าฉันไม่สามารถไปไกลกว่านี้ได้ฉันก็ยังสามารถยืนนิ่งๆเหมือนก้อนหินได้แล้วทำไมฉันต้องกังวลด้วย”
ความแข็งแกร่งของเขานั้นเติบโตขึ้นมากแม้กระทั่งขอบเขตของโรแกนในตอนนี้ก็ได้ก้าวเข้าไปสู่อีกขั้นหนึ่งแล้ว
วิสัยทัศน์ของเขานั้นกว้างไกลมากยิ่งขึ้นเขาเปิดใจรับกับทุกสิ่งและเขาก็มีความคิดที่โตขึ้นมากกว่าในอดีตของเขา
นี่คือพลังของระบบ,ด้วยความช่วยเหลือของระบบมันทำให้ความคิดของเขานั้นกลายเป็นความคิดแบบเดียวกับที่เหล่าคนที่แข็งแกร่งนั้นควรจะมีในระยะเวลาอันสั้น
ต่อจากนั้นแทนที่เขาจะถูกทิ้งไปตั้งแต่เริ่มนั้นเขากลับได้ยืนอยู่ในตำแหน่งเดียวกันหรือสูงกว่าเหล่าอัจฉริยะในท้องทะเลพวกนั้นได้
รูทดราก้อนยังคงเดินหน้าต่อไปและหลังจากผ่านไปสามวันในที่สุดเขาก็ได้มาถึงเกาะต่อไป
“กัปตันเราจะอยู่ที่นี่กันกี่วัน?”
เจสันถามขณะที่แตะไปที่หลังหัวของเขา
ต้องขอบอกเลยว่าการแล่นเรือในทะเลนั้นน่าเบื่อมากสำหรับเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลานี้กัปตันของเขาเอาแต่นั่งสมาธิทั้งกลางวันและกลางคืนหรือไม่ก็ทำท่าทางแปลกๆ และเขาก็ไม่สนใจเขาอีกด้วย
เจสันนั้นเดินมาพร้อมกับแมวน้อย แต่แมวนั้นก็เย็นชากับเจสันมากไม่ว่าเขาจะหยอกล้อเธอยังไงเธอก็ไม่ยอมเล่นกับเขาเลย
เจสันดูเหมือนจะเหงามากบนเรือลำใหญ่นี้
“ครึ่งวัน,เราต้องไปถึงที่นั่นโดยเร็วที่สุด”
ความรู้สึกเร่งรีบนั้นเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ,ใบหน้าของโรแกนในตอนนี้นั้นจริงจังเป็นอย่างมาก
ยิ่งเขาใกล้ถึงบราเทอริลล่าเท่าไหร่,เขายิ่งพบสิ่งผิดปกติมากขึ้นเท่านั้น
ในตอนที่เขาเข้ามาในเซาท์บลูครั้งแรกโจรสลัดนั้นค่อนข้างแข็งแกร่งและกระฉับกระเฉงและแทบจะเจอพวกนั้นอยู่ตลอด แต่ที่นี่โจรสลัดที่โรแกนพบเจอนั้นอ่อนแอและอ่อนแอมากขึ้นเรื่อยๆแม้แต่โจรสลัดกลุ่มล่าสุดที่เขาเจอก็เป็นเพียงกลุ่มเล็กๆ ที่มีเรือเล็ก 2 ลำ
“อะไรคือเหตุผลที่ทำให้โจรสลัดพวกนั้นหายไปจนหมด?”
รูทดราก้อนก็กำลังเข้าใกล้ท่าเรือของเกาะนั้นอย่างช้าๆ
นี่เป็นเกาะพักที่สามก่อนไปยังบราเทอริลล่ามันมีชื่อเรียกว่ายาซะ
เจสันได้มัดสมอเรืออย่างแน่นหนาแล้วทั้งสามก็ได้เข้าไปในเกาะ
ด้วยประสบการณ์จากครั้งล่าสุดนั้นทำให้การซื้อในครั้งนี้นั้นเร็วขึ้นมาก ใช้เวลาไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเจสันก็ได้แบกถุงห่อใหญ่ไว้บนหลังของเขาแล้ว
อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาเจสันก็ได้ยัดถุงใหญ่ทั้งห้าเข้าไปในห้องเก็บของของรูทดราก้อนและหายใจออกมาอย่างหนัก
ในเวลานี้ในที่สุดกลุ่มเล็กๆของพวกเขาก็ได้ไปพักผ่อนในบาร์บนเกาะยาซะได้
เสียงเพลงที่ไพเราะได้ดังขึ้นมาจากบนเวทีเล็กๆ ตรงกลางเวทีนั้นมีนักเต้นที่สวมเสื้อที่โชว์เนื้อหนังอย่างเปิดเผยนั้นกำลังเต้นอยู่
“ใช่ดี,ดีจริงๆ”
เจสันมองไปที่พวกเขาด้วยรอยยิ้ม เขาเป็นคนง่ายๆและซื่อสัตย์รอยยิ้มของเขานั้นเต็มไปด้วยน้ำลาย
โรแกนนั้นมองเจสันราวกับมองหมูตัวหนึ่งแล้วก็ส่ายหัวไปมาอย่างจนปัญญา เจสันยังจ้องมองไปที่นักเต้นสุดเซ็กซี่และอุณหภูมิในร่างกายของเขาก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ(เลือดลมซูบฉีด5555)
“หลังจากดื่มเสร็จแล้วเราจะไปไหนกันต่อหรอกัปตัน?”
“พวกเราอยู่ไม่ไกลจากเกาะบราเทอริลล่าแล้ว”
เจสันที่ได้ยินคำพูดของโรแกนเจาก็ได้เช็ดปากของเขาแล้วพยักหน้าอย่างไร้เดียงสาและมองดูนักเต้นที่ร้อนแรงคนนั้นเป็นครั้งสุดท้าย
“คุณกำลังจะไปที่เกาะบราเทอริลล่า?”
ทันใดนั้นชายคนหนึ่งบนโต๊ะไม้ก็ได้เข้ามาขัดจังหวะ
“ใช่มีอะไรยังงั้นหรอ?”โรแกนถามออกไป
“ในตอนนี้มันไม่ใช่สถานที่ที่สงบสุข” ชายคนนั้นส่ายหัวแล้วพูดออกมา
ในเวลานี้มีคนในอีกฝั่งหนึ่งได้พูดขึ้นมา
“ตอนนี้มีทหารเรือจำนวนมากอยู่ที่นั่นและแม้แต่กองกำลังทหารของกองบัญชาการกองทัพเรือของเซาธ์บลูก็ได้เข้ามาแทนที่ โจรสลัดในพื้นที่และใกล้เคียงต่างก็ถูกกวาดล้างโดยเหล่าทหารเรือจนหมดในตอนนี้”
“เชี่ย!ไอแก่นั้นเขาทำให้ฉันโกรธมาก,ฉันแล่นเรืออยู่แถวนั้นพอดีอยู่ๆฉันก็ถูกกดดันโดยพวกมัน”
ทันใดนั้นชายคนหนึ่งก็ได้กระแทกแก้วไวน์แล้วตะโกนออกมา
“ฮาฮา,ลูอิซนายทำอะไรไม่อยู่แล้วนายนะเป็นโจรสลัดแถมนายยังเกือบถูกพวกทหารเรือนั้นฆ่าอีก?
หลังจากนั้นคนอื่นๆก็ได้หัวเราะออกมาในทันที
“หัวเราะกันเข้าไป,พวกแกรู้ไหมว่าโจรสลัดนะคือความฝันของฉัน,การแล่นเรืออยู่บนท้องทะเลอย่างอิสระพวกแกนะมันไม่รู้อะไรเลย,พวกแกมันก็เป็นแค่ลา”
“หลังจากฉันพักเสร็จ,ฉันก็จะเริ่มใหม่อีกครั้งคราวนี้ฉันจะไปที่แกรนไลน์”
ลูอิซได้ตะโกนออกมา
ลูอิซผู้เป็นโจรสลัดนั้นเขาไม่เคยโกรธพวกคนธรรมดาเหล่านี้เลย
ดวงตาของโรแกนนั้นเป็นประกายแวววับในตอนที่เขามองไปที่ลูอิซ
ชายคนนั้นเต็มไปด้วยบรรยากาศที่แข็งแกร่งของท้องทะเล แต่เขาก็ไม่ได้ดุร้ายมันเป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอกับโจรสลัดแบบนี้
“ความฝัน,ทะเล,อิสระ?”
โรแกนไม่สามารถทำอะไรได้ได้แต่พูดพึมพำออกมา
เขาจำประโยคนั้นได้อย่างชัดเจนในตอนที่พี่ชายของเขาพูดกับเขาก่อนที่เขาจะออกทะเลไป
“โรแกนฮ่าฮ่าฮ่า,อย่ามาหยุดฉันในการออกทะเลฉันกำลังทำตามความฝันของฉัน”
“และไล่ตามอิสระ!”
“นั่นคือมนุษย์,มนุษย์นะต้องการความเป็นอิสระ!”
“ฮ่าฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ !”
ในเวลานั้นเขาท้อใจไปถึงสามวันสามคืน
ในตอนนั้นเขาได้พูดออกไปเพียงประโยคเดียวเท่านั้น
"นายจะตาย!"
แต่ผู้ชายคนนั้นคงชอบที่จะตายมากกว่า!
ไปที่ท้องทะเล! เพราะนั้นคือการไล่ตามอิสระ! และคือการไล่ตามความฝัน!
ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ The Soul Purchasing Pirate แปลไทย