ตอนที่ 836 สุดท้ายแล้ว เจ้าก็ยังอ่อนแอเกินไป!

หลินซวนยกเกราะอมตะหลิงเทียนขึ้นเล็กน้อย จ้องมองไปยังหวูหลง เอ่ยติดตลก:

"เจ้ากล้าดียังไง ถึงกล้าบอกว่าตัวเองอยู่ยงคงกระพัน?"

ด้วยหนังสือศักดิ์สิทธิ์เต๋าสูงสุดและทักษะการขัดเกลาอาวุธระดับปรมาจารย์ หลินซวนจึงรู้จักชุดเกราะอมตะหลิงเทียนเป็นอย่างดี

ในความเป็นจริง ถ้าเขาใช้พลังกระบี่โจมตีอย่างแรงซ้ำ ๆ เขาสามารถทำลายเกราะอมตะหลิงเทียนได้อย่างแน่นอน

เพราะเขาอยู่ในระดับเทพเจ้าโบราณสูงสุด และมีวิชากระบี่อมตะขั้นสูงสุดด้วย

ทุกครั้งที่กระบี่ฟาดฟันออกไป มันสามารถรวบรวมพลังงานทางจิตวิญญาณที่ยิ่งใหญ่ไพศาลยิ่งกว่าทางช้างเผือกได้

และด้วยกายาศักดิ์สิทธิ์โกลาหลที่สามารถดูดซับพลังงานทางจิตวิญญาณของสวรรค์และปฐพีได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ร่างกายของเขาสามารถส่งพลังงานทางจิตวิญญาณที่ไร้ขอบเขตให้กับกระบี่โบราณได้

เปรียบเสมือนเครื่องจักรที่สามารถเคลื่อนที่ชั่วนิรันดร์ มีพลังไม่สิ้นสุด

แม้ว่าเกราะอมตะหลิงเทียน จะสามารถสลายพลังโจมตีส่วนใหญ่ได้ แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด

นอกจากนี้ความเร็วในการสลายความเสียหายยังไม่เท่ากับความเร็วในการทำลายของหลินซวน เมื่อการโจมตีซ้ำ ๆ หลายครั้ง เกราะพลังงานย่อมพังทลายลง

แต่การวิธีการนี้ ใช้เวลานานเกินไป หลินซวนจึงขี้เกียจเกินไปที่จะใช้วิธีนี้

ตามบันทึกในหนังสือศักดิ์สิทธิ์เต๋าสูงสุด เขาเลือกใช้วิธีที่สะดวกและรวดเร็วกว่า

นั่นคือการใช้เวทย์มนตร์เพื่อควบคุมเกราะอมตะหลิงเทียน เพื่อถอดมันออกมานั่นเอง

หวูหลงตกใจมากจนดวงตาของเขาปูดโปนเห็นเป็นเส้นโลหิตโป่งออกมา ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อย ก่อนจะคำรามลั่น:

"เจ้าใช้วิธีอะไรในการถอดชุดเกราะอมตะหลิงเทียนออกไป"

หลินซวน พูดอย่างสงบ:

"บรรพบุรุษเผ่ามังกรทมิฬผู้สร้างชุดเกราะอมตะหลิงเทียน ครั้งหนึ่งเคยสร้างตราประทับเอาไว้ เป็นอาคมเฉพาะที่สามารถปลดล็อกผนึกการควบคุมชุดเกราะอมตะหลิงเทียนได้ตามต้องการ!"

“และเมื่อผนึกถูกปลดปล่อย มันไม่สำคัญเลย แม้ว่าวิญญาณเกราะอมะหลิงเทียนจะหลอมรวมกับเจ้าแล้ว ข้าก็ยังสามารถถอดมันออกมาได้ตามต้องการ!”

ฟู่~

เมื่อได้ยินคำอธิบายของหลินซวน หวูหลงและสมาชิกคนอื่น  ๆ ของเผ่ามังกรปิศาจทมิฬต่างก็ตื่นตะลึง

เกิดเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?

หลังจากคิดซ้ำมาซ้ำไป สมาชิกเผ่ามังกรปิศาจทมิฬ ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าหัวใจของพวกเขาหดตัวลง ขณะมองดูหลินซวนด้วยดวงตาที่สั่นเทา

บุรุษผู้นี้รู้ความลับนี้ด้วย เขาเป็นอสุรกายแบบไหนกัน?

เหล่าคนของเผ่ามังกรปิศาจทมิฬเริ่มครุ่นคิดอย่างบ้าคลั่ง

แม้แต่ลอบจินตนาการว่า หลินซวนอาจเป็นอัจฉริยะที่ทรงพลังที่สุดจากดินแดนแห่งทวยเทพ หรือว่าหลินซวน เป็นสัตว์อสุรกายชราจากยุคโบราณกัน

ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว!

หลินซวน ขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจว่าเหล่ามังกรปีศาจทมิฬ ไม่สนว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ ด้วยการสะบัดข้อมือของเขา เขาก็เก็บเกราะอมตะหลิงเทียนไว้ในช่องเก็บของของระบบ

ด้วยเขตแดนต้องห้ามคงกระพัน ของวิเศษเช่นนี้จึงมีประโยชน์เพียงเล็กน้อยสำหรับเขา

เขาวางแผนที่จะค้นหาวัสดุเสริมที่ยอดเยี่ยมสักสองสามชิ้นในอนาคต ก่อนแบ่งแยกชุดเกราะอมตะนี้ออกเป็นสี่ส่วน และปรับแต่งสร้างชุดเกราะอมตะสำหรับบุตรสาวของเขา

เมื่อหลินซวนเก็บชุดเกราะอมตะหลิงเทียนไป ก็ทำให้หวูหลงตกใจมาก:

"เจ้า... เจ้าไม่ได้ใช้มันรึ?"

หลินซวนยิ้มเบา  ๆ ผมสีดำของเขาปลิวไสว และสีหน้าของเขาเปี่ยมด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง:

"ไม่จำเป็น"

ด้วยพลังลึกลับปกป้องร่างกาย "เขตแดนต้องห้ามคงกระพัน" เกราะอมตะหลิงเทียนจึงไม่มีประโยชน์อะไรกับเขาเลย

หวูหลงกัดฟันด้วยความเกลียดชัง:

"เจ้าหยิ่งยโสเกินไป!"

เขาคิดว่าหลินซวน ไม่คิดที่จะใช้เกราะอมตะหลิงเทียนเลย เพราะอีกฝ่ายคิดว่าเขาไม่ควรค่าให้ป้องกันไร้ซึ่งพลังที่จะทำร้ายเขาได้

นี่เป็นการดูแคลนเขามากเกินไป ผู้นำกลุ่มมังกรปิศาจทมิฬโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที!

ต้องรู้ด้วยว่า เขายังมีทักษะลึกลับที่ทรงพลังที่ยังไม่ได้ใช้เลย

เขาจะยอมทนกับการถูกของหลินซวนที่ทำให้เขาอับอายต่อหน้าสาธารณะเช่นนี้ได้อย่างไร?

หวึ่ง!

แสงเวทมนตร์กลายเป็นกระแสน้ำปีศาจยาวนับล้านลี้ เขาลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า เปลี่ยนท้องฟ้าในรัศมีล้านลี้ให้กลายเป็นอาณาจักรปีศาจอันมืดมิด

หวูหลงถือกระบี่วิเศษมังกรทมิฬ ปะทุพลังปีศาจทั่วร่างกายของเขาให้ไหลออกมาปุด ๆ ราวกับทะเล แม้แต่เคราและผมของเขาถึงกับตั้งชูชัน

แรงกดดันของอาณาจักรเทพโบราณนั้นหนักหน่วงรุนแรง ราวกับภูเขาสามล้านลูกกดทับลงมา ทำให้ผู้คนรอบ ๆ ต้องนอนราบไปกับพื้น

“ฟาดฟันปีศาจอเวจี!”

ด้วยเสียงคำรามดังกึกก้อง หวูหลงยกกระบี่ปีศาจมังกรทมิฬขึ้นสูงและรวบรวมพลังงานกระบี่สีม่วงเข้มอันน่าสะพรึงกลัว โจมตีออกไปพลังอำนาจกระบี่พวยพุ่งทะลุผ่านท้องฟ้าเก้าล้านลี้ในทันที

เมื่อเผชิญกับการโจมตีที่ครอบงำของเขา ไม่เพียงแต่เผ่าเผ่ามังกรปิศาจทมิฬทั้งหมดเท่านั้น แต่ยังรวมถึงจอมปิศาจโมโร เซิ่งจู่หลิงเมี่ยว ฯลฯ ต่างตื่นตะลึงและหัวใจของพวกเขาต่างก็สั่นสะท้าน

“โอ้วสวรรค์ กระบี่ของเขากำลังจะทำลายโลก!”

หลินซวนมองหวูหลงอย่างไม่ใส่ใจ

ข้าแค่พูดความจริง คนผู้นี้ถึงกับบ้าคลั่งไปเลยรึ?

เมื่อเห็นว่าหวูหลงกำลังโจมตีมา  เขาก็ไม่เอ่ยอะไรออกมาอีก ขณะสะบัดข้อมือของเขาแล้วชี้กระบี่โบราณไปที่หวูหลง

“วิชากระบี่จี้เต๋า!”

กระบวนท่าที่ 19 ทุกวิถีรวมเป็นหนึ่ง!

อำนาจกระบี่ที่ส่องสว่างเจิดจ้าไหลมารวมตัวกันกลายเป็นกระบี่ที่ใหญ่ยักษ์

แสงกระบี่ที่มีรัศมีหนึ่งแสนลี้ แม้นว่ากลิ่นอายรัศมีจะอ่อนด้อยกว่าอาจกระบี่ของหวูหลง แต่มันกลับดูน่าเกรงขามยิ่งกว่า!

ปังปังปังปัง! - -

หลังจากที่พลังงานกระบี่ปะทะกับพลังงานกระบี่ พวกมันก็ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง  คลื่นกระแทกทรงกลมกวาดม้วนออกไปรอบ ๆ ทำลายท้องฟ้าในรัศมีหนึ่งล้านลี้ไปในทันที

"อ๊าก!!!"

หวูหลงส่งเสียงร้องโหยหวน

เขาสัมผัสได้เพียงพลังงานกระบี่ที่น่าพรั่นพรึงและแหลมคมเจาะเข้าไปในร่างกายของเขา สัมผัสได้ถึงอันตรายที่คุกคามชีวิต

เขามองลงมา พบว่าร่างกายของเขาที่ปรากฏรูใหญ่ขึ้น!

"นี่มัน?"

"ได้อย่างไร?"

“ข้าเป็นมือกระบี่กึ่งอมตะของเผ่าปีศาจ ข้าใช้ทักษะกระบี่ต้องห้าม ข้าเทียบได้กับมือกระบี่อมตะตัวจริง ทำไมถึงไม่อาจหยุดกระบี่ของเขาได้!”

หวูหลงคำรามอย่างไม่เต็มใจ ยิ่งโกรธเกรี้ยว กลับยิ่งทำให้โลหิตสีม่วงพุ่งออกมาไหลกระฉูดไปทั่วร่าง

หลินซวน มองไปที่หวูหลงอย่างเย็นชา:

"ท้ายที่สุดแล้ว เจ้าก็ยังอ่อนแอเกินไป!"

แสงกระบี่โบราณยุคก่อนประวัติศาสตร์เปล่งประกาย และตัดคอของหวูหลงไปอย่างง่ายดาย

หลินซวน เตะหวูหลงที่หน้าอกส่งร่างเขาลอยกระเด็นออกไป

ปัง - -

ร่างใหญ่ของหวูหลงร่วงหล่นกระแทกพื้น เกิดเป็นฝุ่นละอองกระจายไปทั่วท้องฟ้า

ทุกคนมองลงไปและเห็นว่าเขานอนอยู่ในหลุมขนาดใหญ่ โลหิตไหลออกมาจากคอของเขาราวกับน้ำพุ และในไม่ช้าก็ไหลชุ่มไปทั่ว

ฟู่!

ในขณะนี้ กลุ่มเผ่ามังกรปิศาจทมิฬทั้งหมดกำลังสั่นเทา และร่างกายของพวกเขาเย็นยะเยือบไปทั่วร่างกาย

“ผู้นำถูกสังหารแล้ว!”

“โอ้วสวรรค์ ตี้ฟู่เป่ยเสวียนเทียนใช้เพียงสามกระบวนท่า ก็สามารถสังหารผู้นำที่ทรงพลังที่สุดของเผ่าเราได้!”

“การซ่อนเร้น 300 ล้านปี พัฒนา 300 ล้านปี และความหวัง 300 ล้านปีของเผ่ามังกรปิศาจทมิฬของเรา ล้วนถูกทำลายโดยตี้ฟู่เป่ยเสวียนเทียนแล้ว!”

“เรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?”

-

สมาชิกเผ่ามังกรปิศาจทมิฬที่แข็งแกร่งเวลานี้ดูเศร้าสร้อยราวกับสูญเสียสิ่งของอันเป็นที่รักไปแล้ว

พวกเขาคิดว่าหลังจาก 300 ล้านปีแห่งการซ่อนเร้นและพัฒนา แม้แต่ปรับแต่งของวิเศษที่อยู่ยงคงกระพันเช่นเกราะอมตะหลิงเทียนสำเร็จ พวกเขาจะสามารถกวาดล้างไปทั่วภูมิภาคตะวันออกของดินแดนปีศาจสวรรค์และแม้แต่ทั่วโลกได้!

โดยไม่คาดคิด เพียงแค่การปรากฏออกมาครั้งแรกก็ประสบความล้มเหลวแล้ว

และพวกเขาทั้งหมดไม่สามารถออกจากหุบเขาหมอกมายาได้เลยด้วยซ้ำ เวลานี้ได้แต่มองผู้นำเผ่าของพวกเขา ถูกฟันคอด้วยกระบี่

ความล้มเหลวและความสิ้นหวังทั้งหมดนี้เกิดจากคน ๆ เดียว

ตี้ฟู่เป่ยเสวียนเทียน!

หลินซวน!

เขาควบคุมการต่อสู้ทั้งหมดด้วยตัวคนเดียวและนำไปสู่ความพ่ายแพ้ของเผ่ามังกรปิศาจทมิฬ!

องค์ชายอีกแปดคนต่างก็เงยหน้าขึ้นมองหลินซวน

ดวงตาของพวกเขาเผยความหวาดกลัว สั่นสะท้าน และเผยความอิจฉาด้วย

“หากข้าสามารถดูแคลนโลกหล้าได้เหมือนบุรุษผู้นี้ ในชีวิตนี้ข้าคงสามารถตายโดยไม่เสียใจ แม้ว่าข้าจะมีชีวิตอยู่ได้เพียงสิบปีก็ตาม!”

“น่าเสียดายที่เขาอยู่สูงเกินไป สูงส่งราวกับดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า!”

“แล้วพวกเราก็เป็นแค่คนธรรมดา!”

ราวกับว่าพวกเขา เกิดความเข้าใจโดยปริยาย องค์ชายทั้งแปดที่มองหน้ากันและกัน หลังจากสบตากันแล้ว พวกเขาก็คุกเข่าลง หันไปหาหลินซวนอย่างรวดเร็ว

ตะโกนออกมาพร้อมกัน:

“ข้าขอให้ฝ่าบาททรงแสดงความเมตตา!”

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเรายินดีที่จะทำหน้าที่เป็นช้างม้าวัวควายขององค์จักรพรรดิ ยินดีรับใช้พระองค์จนกว่าจะชีวิตมลายสิ้น!”

“ขอให้ตี้ฟู่โปรดเมตตาด้วย!”