ตอนที่ 83: ไม่มีอะไรที่แก้ไม่ได้ด้วยกระบี่ 1 เล่ม!

“หลังจากนี้ ข้าจะติดตามธิดาศักดิ์สิทธิ์นิกายโหยวลั่ว และไม่กล้าล่วงเกินอีกเลยแม้แต่น้อย!”

“โปรดวางใจ นับจากนี้ไป พวกเราจะเป็นหนึ่งเดียวกับอาณาจักรหมื่นปิศาจ ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน!”

จู่เทียนหยู จงติงเหล่ยและหลิงซู ทำการสาบานโลหิตทันที.

พวกเขารู้อยู่แล้วว่า หลินซวนนั้นสนับสนุนธิดาศักดิ์สิทธิ์นิกายโหยวลั่ว.

จากนี้ไป ธิดาศักดิ์สิทธิ์ก็คือผู้นำของโลกยุทธอาณาจักรหมื่นปิศาจ.

เพื่อที่จะประจบตี้ฟู่ พวกเขาเองก็ต้องก้มศีรษะให้กับธิดาศักดิ์สิทธิ์เช่นกัน.

นอกจากนี้ อาณาจักรหมื่นปิศาจก็ยังอยู่ในขอบเขตการปกครองของจักรพรรดินิเสวียนปิง รวมเข้ากับดินแดนเป่ยเสวียนเทียนไปแล้ว

จากนี้แดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามที่อยู่ใกล้กับอาณาจักรหมื่นปิศาจ เพื่อรักษาเสถียรภาพพวกเขาจำต้องก้าวเข้าหาอาณาจักรหมื่นปิศาจด้วย.

กล่าวได้ว่า...นี่คือเรื่องที่ถูกต้องในการขอขมาตี้ฟู่!

"ดี" หลินซวนพยักหน้าเล็กน้อย

ในเมื่อทุกคนเอ่ยเช่นนั้น เขาจึงไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรอีกต่อไป

เมื่อเห็นหลินซวน ทำให้ผู้นำแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามหวาดกลัว ก็ทำให้เจิ้งซีและคนอื่น ๆ หัวใจสั่นไหวไปมาเช่นกัน.

ขณะเดียวกันพวกเขายังรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมาก

ถือเป็นพรอย่างยิ่งที่ได้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของ ตี้ฟู่!

อาณาจักรหมื่นปีศาจเป็นประเทศเล็ก ๆ ในแดนปีศาจสวรรค์ และความแข็งแกร่งเองก็ไม่ได้มากมายนัก.

ตอนนี้ย่อมแตกต่างออกไป เมื่อมีตี้ฟู่เป็นผู้ปกครอง ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวคนที่จะมีเจตนาร้ายอื่นอีกต่อไป.

เมื่อเห็นว่าหลินซวนกำลังเล่นกับบุตรสาวทั้งสี่ของเขา จู่เทียนหยูและคนอื่น  ๆ ก็ไม่กล้ารบกวน

“ตี้ฟู่ เช่นนั้นพวกเราขอตัวลา!”

ทั้งสามหันหลังกลับด้วยความเคารพและเตรียมจะจากไป

ฟู~

ในเวลาเดียวกัน อาคมเวทสีดำที่หนาทึบปกคลุมพุ่งพล่านไปทั่ววังปิศาจ.

ชั่วพริบตาเดียว พลังปิศาจก็ปกคลุมกระจายไปหลายพันลี้ พื้นที่ทางทิศเหนือพลังปิศาจที่หนาแน่นได้รวมตัวกันเป็นกะโหลกสีแดงขนาดใหญ่.

เบ้าตาที่บุบลึก หัวกะโหลกสีแดงที่มีเขี้ยวแหลมดูน่ากลัว ราวกับปิศาจล้างโลกได้ปรากฏขึ้นแล้ว.

เมื่อเห็นฉากดังกล่าวนี้จูเทียนหยูและพวกที่หลั่งเหงื่อที่เย็นยะเยือบออกมาทันที.

“เป็นปีศาจที่น่ากลัวจริง ๆ!”

“ทรงพลังมาก ต้องเป็นราชาปีศาจ อาณาจักรจักรพรรดิอย่างไม่ต้องสงสัย!”

“นี่...ข้าเกรงว่ามันจะเป็นปีศาจเฒ่าที่มีอายุอย่างน้อยห้าหมื่นปี!”

ผู้คนในเผ่าพันธุ์ปีศาจย่อมมีสัมผัสที่คมเป็นอย่างมากต่อพลังปราณปีศาจ

กะโหลกศีรษะสีแดงเพียงอย่างเดียวก็ทำให้ จู่เทียนหยู และคนอื่น  ๆ รู้สึกหวาดกลัวต่อความตายขึ้นมาทันที.

เสวียนจู และน้องสาว ที่กำลังเล่นอยู่บนหลังมังกรดำลึกล้ำก็หวาดกลัวและกรีดร้องกับสิ่งที่เกิดขึ้นในทันทีเช่นกัน.

“ว้าย ช่างเป็นเสียงฮึดฮัดที่น่ากลัวจริง ๆ!”

“เสวียนหยู มันไม่ใช่เสียงฮึดฮัด แต่เป็นกะโหลก!”

“พี่สาว หยุดเอ่ยเถอะ ข้ากลัวมาก!”

“เสด็จพ่อช่วยด้วย!”

เมื่อเห็นบุตรสาวตื่นตระหนกเช่นนี้ หลินซวนก็โบกมือพลังวิญญาณแผ่ออกมาทันทีและโอบอุ้มกอดพวกนางเอาไว้ให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขา

ในขณะนี้ พลังงานมนต์ดำบนท้องฟ้ารวมตัวกันเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ลอยอยู่เหนือวังปิศาจ

“จ้าวปิศาจอู๋ซือ!”

หลังจากที่จูเทียนหยูและคนอื่น ๆ ระบุตัวตนอีกฝ่ายได้ พวกเขาก็สูดหายใจเย็นยะเยือบเข้ามา.

จ้าวปิศาจอู๋ซือคืออาจารของจอมปิศาจกระหายโลหิตเย่โหยว มีขอบเขตจักรพรรดิที่ทรงพลังที่มีอายุยาวนานถึง 58,000 ปี!

ในแดนปิศาจตะวันออก นี่คือตัวตนในตำนานที่น่าเกรงขาม!

หลินซวนเผยยิ้มเล็กน้อย

เย่โหยวถูกสังหารตกตายไปนานแล้ว จ้าวปิศาจอู๋ซือก็ปรากฏขึ้น เป็นเรื่องที่ไม่ได้น่าแปลกใจอะไร.

จ้าวปิศาจอู๋ซือจ้องมองไปที่หลินซวน และเอ่ยออกมาว่า“จักรพรรดิเป่ยเสวียนเทียน?”

"ถูกต้อง" หลินซวนมองอย่างสงบ

ดวงตาของจ้าวปิศาจอู๋ซือที่แข็งค้าง เขาที่มาแก้แค้นให้กับศิษย์เย่โหยว ทว่าสาเหตุที่ต้องรอเป็นเวลานาน เพราะรอคอยให้อาคมเวทของเขาสมบูรณ์นั่นเอง.

เวลานี้ดูเหมือนว่าความอดทนของเขานั้นถูกต้องแล้ว เพราะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะจัดการคนที่สังหารเย่โหยว!

ในเวลานี้ราวกับว่าเขาเข้าใจความเป็นจริงทั้งหมดได้.

“ศิษย์ของข้าเย่โหย่วถูกสังหารตาย และกษัตริย์แห่งอาณาจักรหมื่นปีศาจก็ตายเช่นกัน ผู้รับผลประโยชน์ที่ใหญ่ที่สุดก็คือเป่ยเสวียนเทียนของเจ้า”

“ดังนั้น เจ้าและจักรพรรดินีเสวียนปิงก็คือศัตรูของเปิ่นจั้ว!”

"การวิเคราะห์ของเจ้าดีมาก แต่น่าเสียดายที่ยังไม่แม่นยำเพียงพอ" หลินซวนเผยยิ้มสนุก "อันที่จริง ข้าเป็นคนสังหารเย่โหยวเอง"

จ้าวปิศาจอู๋ซือพยักหน้าอย่างเย็นชา.

“สมควรเป็นบุรุษของจักรพรรดินิแห่งยุคสมัย สามารถสังหารศิษย์ของข้าได้ เจ้านับว่ามีความสามารถเช่นกัน”

“น่าเสียดาย มันยังมีความแตกต่างกันอยู่ระหว่างอาณาจักรจักรพรรดิด้วยกัน เปิ่นจั้วจะแสดงมันให้กับเจ้าให้ได้เห็นเอง!”

ทันทีที่เสียงของเขาเอ่ยจบ พลังปีศาจที่ไร้ขอบเขตรอบวังปีศาจก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับมหาสมุทรที่กว้างใหญ่

ในชั่วพริบตา หน้ากากสีดำขนาดใหญ่ก็ก่อตัวขึ้น ปกคลุมพระราชวังปิศาจ

“นี่คือค่ายกลสังหาร!”

จู่เทียนหยูและคนอื่น ๆ ที่หัวใจสั่นไหว สัมผัสได้ถึงเจตนาสังหารที่มากมายนับไม่ถ้วนล็อคร่างพวกเขาเอาไว้.

หลินซวน มองไปรอบ  ๆ ค่ายกลการสังหารขนาดใหญ่อย่างสงบ: "ค่ายกลการสังหารปีศาจตูเทียน ก็นับว่าไม่เลว"

จูเทียนหยูและคนอื่น ๆ จ้องมองหลินซวนด้วยความเคารพ.

ปรากฎว่าตี้ฟู่ จำค่ายกลการสังหารนี้ได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นท่าทางสงบของอีกฝ่าย พวกเขาก็ตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายคงจะมีวิธีแก้ปัญหาอยู่แล้ว.

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ความกังวลของทุกคนก็ลดลงไปมาก

แต่จ้าวปีศาจอู๋ซือที่ใบหน้าบูดบึ้ง: "ถ้าอย่างนั้น ข้าอยากเห็น เจ้าจะทำลายค่ายกลใหญ่ของข้าได้อย่างไร!"

ฟู~

พลังเวทย์มนตร์ดำที่ไร้ขอบเขตหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ก่อให้เกิดรัศมีการฆ่าที่น่าสยดสยอง

แรงกดดันที่กดทับลงมาอย่างรุนแรง!

“ง่ายดาย”หลินซวนยังคงนิ่งเฉยเมื่อเผชิญหน้ากับเจตนาสังหารที่ทรงพลัง.

เขายกนิ้วที่เรียวยาวขี้ขึ้นชี้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของค่ายกลปิศาจตูเทียน.

“ไม่ว่าจะเป็นค่ายกลอะไรล้วนแต่ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบ ค่ายกลปิศาจ ยิ่งมีขนาดใหญ่เท่าไหร่ ยิ่งต้องรวมพลังปิศาจจากทุกทิศทุกทาง กล่าวตรง ๆ มันย่อมมีจุดรับพลังสวรรค์ปฐพีจำนวนมาก.”

“แล้วจุดอ่อนก็อยู่ตรงนั้น.”

ดัชนีสีทองลึกล้ำถูกยิงออกไปจากปลายนิ้วของเขา.

ตูมมมม เกิดระเบิดดังกึกก้อง ผนึกของค่ายกลใหญ่ตูเทียน ก็พังทลายลงอย่างง่ายดาย.

"อา...นี่!" จ้าวปิศาจอู๋ซืออุทานออกมาด้วยความตกใจ.

นี่คือค่ายกลสังหารหนึ่งในสามสิบอันดับของค่ายกลปิศาจ พังทลายง่ายดายเช่นนี้เลยรึ?

จูเทียนหยูและคนอื่น ๆ จ้องมองหลินซวนด้วยความตื่นตะลึง.

ตี้ฟู่รู้วิธีทำลายค่ายกลตั้งแต่ต้นแล้ว!

"ฮึ!"

จ้าวปิศาจอู๋ซือคำรามลั่น พลังขอบเขตจักรพรรดิที่น่าเกรงขามก็ปะทุขึ้นมา รวมพลังตบะที่สะสมมานานกว่า 58,000 ปิศาจออกมา.

“ข้าจะให้เกียรติความเชี่ยวชาญของเจ้า เช่นนั้นขอใช้อาคมไร้จุดกำเนิดกับเจ้าก็แล้วกัน!”

ในขณะนี้ ดูเหมือนว่าพลังปีศาจจากทั่วโลกกำลังมาบรรจบกันอย่างบ้าคลั่ง ทุกอย่างได้มารวมกันที่ร่างกายของจ้าวปิศาจอู๋ซือแล้ว.

ร่างกายของเขาระเบิดแรงกดดัน ที่มีพลังแห่งกฎผสมเข้ามากับพลังปิศาจของเขาด้วย.

ในเวลาเดียวกัน.

ดาบเวทย์มนตร์สีดำขนาดใหญ่ที่หลอมรวมเข้ากับกะโหลกสีแดงสดที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า ระเบิดพลังการทำลายล้างออกมา.

ภายใต้แรงกดดันมหาศาล ไม่เพียงจูเทียนหยูและคนอื่น ๆ กระทั่งผู้ฝึกตนปิศาจทั้งอาณาจักรหมื่นปิศาจต่างก็ตื่นตะหนกไปตาม ๆ กัน.

ปิศาจมากมายนับไม่ถ้วนเงยหน้าขึ้นมอง หันไปยังทิศทางของวังปิศาจด้วยความหวาดหวั่นสุดหัวใจ.

“ในโลกนี้ ไม่มีอะไรที่ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยกระบี่เพียงเล่มเดียว”

หลินซวนหยิบกระบี่ขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจและบินขึ้นไปบนท้องฟ้า

ด้วยมือซ้ายของเขา เขาแผ่พุ่งสายฟ้าห้าองค์ประกอบออกมา จากนั้นก็โยนมันขึ้นไปในอากาศ

เสียงคำราม~ ดังกึกก้องไม่หยุดหย่อน กลุ่มเมฆฝนฟ้าคะนองหลากสีสันที่น่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว.

ภายใต้เมฆสายฟ้า มนต์ดำที่ปกคลุมท้องฟ้าอาณาจักรหมื่นปิศาจก็สามารถมองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น.

ในเวลานี้ประชาชนของอาณาจักรหมื่นปิศาจต่างก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา.

“เทพเจ้าสายฟ้าทั้งห้าธาตุ! นี่คือพลังของตี้ฟู่!”

“เมฆฝนนับพันลี้ปกคลุมท้องฟ้า ตี้ฟู่ช่างทรงพลังน่าเกรงขามจริง ๆ!”

"คนน่าสงสารที่เป็นคู่ต่อสู้ของตี้ฟู่เป็นใครกัน!"

ขณะผู้คนกำลังอุทานออกมาด้วยความตกใจประหลาดใจ.

หลินซวนและจ้าวปิศาจอู๋ซือก็พร้อมปะทะกันแล้ว.

เมื่อเผชิญหน้ากับดาบเวทมนตร์ดำที่ไร้ขอบเขต กระบี่ในมือของ หลินซวน ได้ดูดซับสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์นับหมื่นล้านสายจากเมฆฝนฟ้าคะนองเข้ามาแล้ว

ในเวลานี้กลิ่นอายกระบี่สายฟ้าก็ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง.

พลังที่น่าสะพรึงกลัวฉีกท้องฟ้าเป็นชิ้น ๆ พุ่งออกไปบดขยี้ดาบจ้าวปิศาจอู๋ซืออย่างบ้าคลั่ง.

"อะไร…"

เสียงกรีดร้องที่น่าเศร้าสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโลก

ร่างของจ้าวปิศาจอู๋ซือ ก็ค่อย ๆ สลายตัวกลายเป็นอนุภาคจำนวนนับไม่ถ้วน และถูกเผาไปจนหมดไปด้วยอำนาจสายฟ้ามากมาย

เช่นเดียวกับจิตวิญญาณของเขา ทุกคนต่างก็มองเห็นได้ว่ามันหายไปจนหมด มองไม่เห็นเรียบร้อยแล้ว

ทันใดนั้นท้องฟ้าของอาณาจักรหมื่นปีศาจก็กลับมาสว่างสดใสอีกคราว

ผู้คนหลายร้อยล้านจ้องมองมัน มีเพียงร่างสีขาวเพียงร่างเดียวเท่านั้นดูสง่างามเหนือโลกหล้าปรากฏอยู่.