บทที่ 61 ไม่น่าแปลกใจเลยที่วันนี้แตกต่างออกไป!

"อะไรนะ?!"

คำเอ่ยของ กงชิงหยู ทำให้ กงชิงชาง และตู้โหยวโหรว   ตื่นขึ้นมา

กษัตริย์และไท่จื่อที่ถูกทุบตีในอาณาจักรเทียนซิง ก็คือพี่ชายและหลานชายของตู้โหยวโหรว

ไม่เพียงแต่ตู้โหยวโหรวเท่านั้น แต่กงชิงชางก็เผยความโกรธเกรี้ยวออกมาทันที

“เป่ยเสวียนเทียน โหรวหยิง เจ้ากล้าหาญมาก!”

กงชิงชางก็ปล่อยตู้โหยวโหรวแล้วก็ลุกขึ้นยืน.

ฐานฝึกฝนอาณาจักรจักรพรรดิที่น่าสะพรึงกลัวของเขาแผ่แรงกดดันที่น่าเกรงขามออกมา จนทำให้ห้วงมิติสั่นเป็นระลอกคลื่น แม้แต่อากาศในรัศมีสิบลี้ก็ยังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง.

ตู้โหยวโหรว ได้บอกกงชิงชางเกี่ยวกับตู้จุนหมิง ไท่จื่ออาณาจักรเทียนซิง และอู๋ซือหยู ไท่จื่ออาณาจักรคังเยว่ไปก่อนแล้ว

ด้วยเหตุนี้กงชิงซ่างจึงไม่ได้เคลื่อนไหวอะไร.

เขาต้องการใช้โอกาสนี้ ให้ประเทศเทียนซิงกังขังอู๋ซือหยูไว้สักสองสามวันเพื่อตบหน้าเป่ยเสวียนเทียน.

คาดไม่ถึง.

ก่อนที่เขาจะสั่งให้ปล่อยอู๋ซือหยู โหรวหยิงก็ได้นำคนบุกมายังอาณาจักรเทียนซิงทำลายพ่อตาของเขาแล้ว.

ดวงตาของกงซิงหยูมืดมน: "เสด็จพ่อ ถ้าโหรวหยิงไม่ได้รับคำสั่งจากตงหวงจื่อโหยว นางย่อมไม่กล้าที่จะหยิ่งผยองขนาดนี้!"

"ฮึ!" เจตนาสังหาร ในดวงตาของกงชิงชางพุ่งสูงขึ้น

“แน่นอน มันเป็นความคิดของตงหวงจื่อโหยวแน่!”

“ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าได้กล้าเสียจริง ๆ นางไม่คิดไว้หน้าตงหยวนเทียนเลย?”

กงชิงหยูเอ่ยถาม “ท่านเสด็จพ่อ พวกเราควรทำอย่างไรต่อไป?”

โดยไม่รอให้ กงชิงซ่าง ตอบ ตู้โหยวโหรวก็ร้องไห้กระซิก ๆ เอ่ยออกมาว่า:

“ฝ่าบาท ตงหวงจื่อโหยวช่างโอหังมาก นางบุกเข้ามายังอาณาจักรเทียนซิง เท่ากับตบหน้าพระองค์ด้วย!”

“ท่านคือจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แห่งตงหยวนเทียนที่โดดเด่นที่สุดในดินแดนอมตะเก้าสวรรค์ จะให้สตรีนางนี้ดูแคลนได้อย่างไร!”

กงชิงชางกำหมัดแน่น: "แน่นอน! การแก้แค้นนี้ต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน!"

“ฝ่าบาท จดหมายจากเป่ยเสวียนเทียน!”

ทันใดนั้น รัฐมนตรีคนหนึ่งเร่งรีบเข้ามา พร้อมจดหมายที่ติดขอบด้วยทองคำเปลวอยู่ในมือ

ขอบของทองคำที่เปล่งประกาย และยังมีผนึกสีแดงรูปน้ำแข็งลึกล้ำอยู่รอบ ๆ.

กงชิงชางเหลือบมองมันและขมวดคิ้ว: "นี่คือจดหมายที่เขียนด้วยลายมือจากตงหวงจื่อโหยว!"

เขาจำได้ว่าผนึกนั้นเป็นผนึกหยกจักรพรรดินิ ตงหวงจื่อโหยว

กงชิงชาง ใช้พลังวิญญาณเพื่อละลายน้ำแข็งลึกลับบนพื้นผิวซองจดหมายทันที

จากนั้นอักขระตัวใหญ่และทรงพลังก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา.

ต้องการสู้ก็มา!

ไม่เพียงแค่กงชิงชางเท่านั้น กระทั่งกงชิงหยูและตู้โหยวโหรวก็ตกใจกับคำพูดดังกล่าว.

ตงหวงจื่อโหยวที่กำลังท้าทายด้วยคำพูดที่รุนแรง.

แทบจะไม่ต่างจากการประกาศสงคราม.

หากพวกเขายังไม่จบ เป่ยเสวียนเทียนก็จะเคลื่อนทัพเพื่อต่อสู้กับตงหยวนเทียน.

“ช่างเป็นสตรีที่โอหังยิ่งนัก!”

พวกเขาทั้งสามที่เอ่ยออกมาพร้อมกัน.

“ตงหวงจื่อโหยว หญิงม่ายผู้นี้ดูเหมือนว่าพร้อมจะสู้กับท่านแล้ว!”

หลังจากตกใจในช่วงระยะสั้น ๆ กงชิงชาง ก็แสดงเจตนาสังหารของเขาออกมา

พลังปราณแท้ของเขาที่ปะทะออกมาพร้อมกับบดขยี้จดหมายดังกล่าวให้เป็นผง.

หวึ่ง!

ทันใดนั้นแสงสีดำลึกลับก็ผุดออกมาจากผงฝุ่นจดหมาย

หลังจากที่กงชิงชางและกงชิงหยู ตรวจสอบอย่างระมัดระวัง ก็ทำให้พวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ.

“ปราณปีศาจ!”

“ตงหวงจื่อโหยวมีปราณปิศาจได้อย่างไรกัน!”

กงชิงชางเข้าใจอย่างถ่องแท้

ตงหวงจื่อโหยว ปิดผนึกปราณปิศาจเอาไว้ในจดหมายฉบับนี้.

เป็นการบอกว่า นางไม่เพียงแค่ฝึกฝนวิถีเซียนเท่านั้น แต่ยังฝึกฝนวิถีปิศาจอีกด้วย.

อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่สมัยโบราณ วิถีเซียนและวิถีปีศาจ นั้นไม่อาจเข้ากันได้

ไม่ว่าจะมีความสามารถเพียงใด ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะฝึกฝนวิถีปิศาจร่วมกับวิถีเซียน.

อย่างไรก็ตามปราณปิศาจที่ผสานกับกลิ่นอายของน้ำแข็งลึกลับของตงหวงจื่อโหยวได้อย่างกลมกลืน.

เห็นชัดเจนว่านางคือผู้ฝึกตนเซียนปิศาจ.

“หากให้คาดเดาเป็นไปได้ว่าหญิงม่ายนี่จะต้องได้รับทักษะบ่มเพาะปิศาจจากอาณาจักรหมื่นปิศาจมา!”

“นางส่งจดหมายฉบับนี้มาเพื่อเผยความสามารถข่มขู่”

“เผยว่าว่าตัวเองมีพรสวรรค์ในการบ่มเพาะ ช่างกล้าหาญจริง ๆ!”

กงชิงชางเผยรอยยิ้มอันน่ากลัว

กงชิงหยูพบว่ายิ่งสตรีที่เขาเคยชื่นชมมีความสามารถเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งไม่พอใจมากขึ้นเท่านั้น จากการถูกนางปฏิเสธครั้งนั้น.

“เสด็จพ่อ เราควรทำอย่างไรตอนนี้?”

ทันใดนั้น กงชิงชางที่ระเบิดเสียงหัวเราะ และเอ่ยออกมาว่า“นับตั้งแต่ตงหวงจื่อโหยวขึ้นครองราชย์ หญิงม่ายนางนั้นก็ถูกกำหนดให้เป็นศัตรูของพวกเราแล้ว.”

“เนื่องจากนางเผยว่าตัวเองเป็นเซียนปิศาจ เช่นนั้นก็ปล่อยให้นางฝึกฝนมากกว่านี้.”

“ข้าสามารถรอคอยหญิงม่ายนั่นได้!”

แน่นอนว่าเขาเองก็มีวิชาลับต้องห้ามเช่นกัน.

วิชากลืนเทพ!

ทักษะที่สามารถกลืนกินฐานบ่มเพาะของคู่ต่อสู้ได้!

ตงหวงจื่อโหยว ผู้มีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ หากได้รับเวลาสักหน่อย พลังบ่มเพาะจะยิ่งน่าสะพรึงกล่าวอย่างไม่ต้องสงสัย แม้แต่ทำให้ดินแดนอมตะเก้าสวรรค์ตื่นตะลึง!

แต่สุดท้ายแล้ว...

หากกงซิงชาง สามารถกลืนกินฐานบ่มเพาะของตงหวงจื่อโหยวได้ เขาก็จะกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนอมตะเก้าสวรรค์เพียงคนเดียวในทันทีเช่นเดียวกัน.

เมื่อถึงเวลานั้น เขาก็จะสามารถผนวกเป่ยเสวียนเทียนเข้ากับตงหยวนเทียน แม้แต่ดินแดนอมตะเก้าสวรรค์อื่น ๆ ได้อย่างไม่มีปัญหา!

กงชิงชางที่บอกกับตัวเองตลอด เพื่อสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า เขาสามารถที่จะมองข้ามเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปได้.

อดทนเก็บความโกรธนี้เพื่อวันที่สวยงาม.

เมื่อไหร่ที่“ศาสตร์เวทกลืนสวรรค์” ของเขาสำเร็จ เขาก็จะใช้หนานเสวียนเทียนพันธมิตรของเขาเพื่อยึดครองเป่ยเสวียนเทียนก่อน.

จากนั้นก็ค่อย ๆ ยึดครองดินแดนอื่น ๆ ในดินแดนอมตะเก้าสวรรค์ไปทีละแห่ง.

“ดูเหมือนว่าเสด็จพ่อจะมีแผนการที่จะจัดการกับตงหวงจื่อโหยวแล้ว!”

กงชิงหยู ไม่โง่พอที่จะคิดว่าจักรพรรดิผู้เป็นบิดาของเขา กำลังหวาดกลัวตงหวงจื่อโหยวอยู่อย่างแน่นอน.

เขาสามารถสรุปได้ในใจ บิดาของเขากำลังวางแผนการใหญ่เอาไว้อยู่.

กงชิงชางที่เผยยิ้มอย่างอหังการและยกนิ้วขึ้น“อย่างมากสุดหนึ่งปีหลังจากนี้ หญิงม่ายนั่นจะต้องมาคุกเข่าต่อหน้าเจ้า ที่กล้าปฏิเสธเจ้าไป!”

“ถ้าเป็นเช่นนั้น จะเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยม”ดวงตาของกงชิงหยูที่สว่างขึ้นมา.

เมื่อคิดถึงฉากที่ตงหวงจื่อโหยว กำลังคุกเข่าต่อหน้าเขา โลหิตของเขาก็เดือดพล่านแล้ว

-

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการเริ่มต้น.

เมฆาล่องลอยผ่าน พุ่งทะยานฟุ้งเกล็ดน้ำแข็ง หิมะขาวโพลนแรง สะท้อนแสงราวกับแดนสวรรค์.

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งจุดเริ่มต้นมียอดเขาทั้งหมด 100,000 ยอด

ภายในรัศมี 5,000 ลี้จากยอดเขาหลักไท่จู่ ก็ยังมียอดเขารองทั้งหมด 19 ยอดเขา.

ยอดเขารองทั้ง 19 แห่งนั้นเป็นสถานที่พำนักของเหล่าอาวุโสที่ได้รับความเคารพนับถือที่สุดในประวัติศาสตร์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ หรือเป็นศิษย์ที่โดดเด่นที่สุดด้วยเช่นกัน.

ซึ่งมันแทบจะเป็นการแสดงสถานะอันสูงส่งที่เหนือกว่าคนอื่น ๆ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งจุดเริ่มต้น.

อย่างไรก็ตาม ในช่วงเริ่มต้น ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก่อตั้งขึ้นเมื่อล้านปีก่อน และมีสาวกที่แท้จริงเพียงสิบคนเท่านั้นที่สามารถมีชีวิตอยู่บนยอดเขารองได้

หลินโหลวเฟย พี่ใหญ่คนโตของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งจุดเริ่มต้นในปัจจุบันก็เป็นหนึ่งในนั้น.

แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องเข้ามายังห้องนอนของหลินโหรวเฟย ทำให้รูปลักษณ์ที่หล่อเหลาของเขาดูพิเศษประณีตไร้ฝุ่นจับ.

“แม่น้ำรั่วสามพันลี้ เพียงหนึ่งจอกดับก็กระหาย”

[弱水三千,只取一瓢饮 (แม่น้ำรั่วสามพันลี้ เพียงหนึ่งจอกดับก็กระหาย) แปลว่า ต่อให้คนบนโลกนี้มีมากมายแค่ไหน ข้าก็จะขอรักแค่เจ้าเพียงคนเดียว]

“โหยวชิง วันนี้ข้าจะให้เจ้าเข้าใจหัวใจของข้า!”

หลังจากล้างหน้าทำความสะอาด หลินโหรวเฟยก็สวมชุดคลุมสีขาว แต่งตัวอย่างประณีต

เขาที่นั่งลงบนโต๊ะและเริ่มเขียนจดหมายอย่างตั้งใจ โดยใช้ประโยชน์จากโอกาสในปัจจุบันที่ มู่โหยวชิงจะมายังดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งจุดเริ่มต้น เพื่อรับการประเมินแดนกระบี่ จากนั้นก็ส่งจดหมายมอบให้กับนาง.

และแน่นอนว่าเนื้อหาของจดหมาย ย่อมเป็นคำสารภาพความรู้สึกของเขาต่อมู่โหยวชิง

นับตั้งแต่ มู่โหยวชิง มาที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งจุดเริ่มต้น ครั้งนั้นตั้งแต่อายุ 10 ขวบ เขาก็หมกมุ่นอยู่กับมุ่โหยวชิงมาตลอด.

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา หลังจากที่ได้เห็น มู่โหยวชิง เติบโตจากเด็กสาวเป็นเทพธิดารูปร่างผอมเพรียวประณีต ก็ยิ่งทำให้หลินโหลวเฟย รู้สึกหัวใจสั่นไหวมากยิ่งขึ้น.

หลินโหลวเฟย ศิษย์ที่แท้จริงที่โดดเด่นที่สุดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งจุดเริ่มต้น.

อย่างไรก็ตาม ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา สิ่งเดียวที่เขาใส่ใจก็คือ มู่โหยวชิงเพียงคนเดียว

หลังจากที่พับจดหมายอย่างระมัดระวัง และเก็บไว้ในแขนเสื้อ หลินโหลวเฟยก็เปิดประตูห้องก้าวออกไป.

วันนี้รู้สึกเงียบมาก หลินโหลวเฟยขมวดคิ้ว ด้วยความประหลาดใจ.

“ปรกติตอนเช้าตรู่ในวันธรรมดา ก็มักจะมีศิษย์พี่สาว ศิษย์น้องสาว ต่างก็ชอบมาเรียกชื่อของเขาที่เชิงเขา วันนี้ทำไมดูเงียบจัง”

หลินโหลวเฟยที่แอบส่ายหน้าไปมา.

ในเวลาเดียวกันเขาก็เห็นศิษย์น้องชายของเขา หวังเถิงเร่งรีบขึ้นเขามาและเอ่ยอย่างกระตือรือร้น“ศิษย์พี่อาวุโส วันนี้ตี้ฟู่แห่งเป่ยเสวียนเทียนได้มาที่นี่แล้ว!”

"ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมด สาวกทั้งหมด 300,000 คนล้วนแต่ไปเข้าพบกับตี้ฟู่แล้ว ท่านเองก็ควรจะรีบไปเช่นกัน!"

ทันใดนั้นหลินโหลวเฟยก็เข้าใจในทันที เป็นเพราะการมาของตี้ฟู่นี่เอง ไม่แปลกใจทำไมวันนี้ดูแตกต่างออกไป.