บทที่ 34 อยากเห็นพ่อแสดงมายากลไหม?

“ซุ่มโจมตีคนอื่นที่ชายแดนอาณาจักรหมื่นปีศาจ?” หลินซวนหรี่ตาลง “เจ้าต้องการจัดการกับใคร?”

ปลาวาฬสีแดงเอ่ยเสียงสั่นเทา: "เป็นจักรพรรดินีแห่งเป่ยเสวียนเทียน!"

“เราได้รับคำสั่งจากเทพสงครามเห่ยหยิง(เหยี่ยวดำ) ให้รวบรวมอสูรมากมายจากทุกสารทิศไปยังชายแดนหมื่นปีศาจ”

"จุดประสงค์คือการซุ่มโจมตีจักรพรรดินีเป่ยเสวียนเทียนด้วยการนำของเทพสงครามเห่ยหยิง!"

"เป็นเช่นนั้น" ดวงตาของหลินซวน เย็นชาเล็กน้อย

ขณะนี้สถานการณ์ชัดเจนแล้ว

สัตว์อสูรเหล่านี้ที่ซุ่มซ่อนอยู่ในสถานที่ต่าง ๆ ได้รับคำสั่งจากเทพสงครามเห่ยหยิง ให้เคลื่อนพลออกมาเต็มกำลัง.

พวกเขาเพียงแค่ผ่านประเทศชิงชิว และบังเอิญพบกับการต่อต้านของประเทศชิงชิว จึงโจมตีและสังหารพวกเขาไปซะเลย.

“เจ้ารู้ไหมว่า เทพสงครามเห่ยหยิง(เหยี่ยวดำ) ได้รับคำสั่งมาจากใคร?” หลินซวนถาม

วาฬแดงรีบตอบ: "ข้าเป็นเพียงแค่ตัวตนเล็ก ๆ จึงไม่รู้อะไร!"

หลินซวนพยักหน้าเงียบ ๆ ต้องบอกว่าวาฬแดงไม่มีคุณค่าในการดำรงชีวิตอีกต่อไป

เมื่อสัมผัสได้ถึงดวงตาที่เย็นชาของ หลินซวน วาฬสีแดงก็ร้องขอความเมตตาอย่างรวดเร็ว:

“มหาเซียน โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! ข้ายินดีมอบชีวิตของข้าให้กับมหาเซียน!”

"ไม่สนใจ." หลินซวนตอบอย่างไม่แยแส

เมื่อหันกลับมา เขาเดินไปหาเสวียนจู่และน้อง ๆ ด้วยท่าทางแววตาอ่อนโยน: "ธิดาที่รัก เจ้าอยากเห็นเสด็จพ่อแสดงมายากลไหม?"

"อยาก!"

เสวียนจู่ และคนอื่น ๆ ตอบกลับมาพร้อมกัน ด้วยความคาดหวัง ดวงตาโตของพวกนางดูสวยงามสว่างไสว

มายากลของเสด็จพ่อต้องสนุกแน่!

“ตกลง พวกเจ้าหลับตาก่อน” หลินซวนยิ้ม

"อืม!"

สาวน้อยทั้งสี่หลับตาลงทันที

ในเวลานี้ หลินซวน ส่งเสียงไปยังอสรพิษหลามนภาเก้าเศียร: "กลืนวาฬแดงซะ"

อสรพิษนภาเก้าเศียร รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว หากมันสามารถกลืนกินวาฬแดงลำดับสามได้ ความแข็งแกร่งของมันจะก้าวหน้าขึ้นไปได้อย่างแน่นอน!

โดยไม่มีลังเลใด ๆ

อสรพิษหลามนภาเก้าเศียรพยายามเปิดปากใหญ่ทั้งเก้าของมัน และฟันอันแหลมคมของมันก็แทงเข้าไปในเนื้อของปลาวาฬสีแดง

พิษอันน่าสะพรึงกลัวและเปลวไฟลุกโชนไปทั่วร่างของวาฬแดงทันที

เดิมทีเป็นวาฬสีแดงที่มีความยาวหนึ่งพันฟุต มันกับละลายลงอย่างรวดเร็ว และถูกอสรพิษหลามนภาเก้าเศียรกลืนลงไป

ปัง

แสงสีทองระเบิดออกมา

ในบรรดาดวงตาทั้งเก้าคู่ของอสรพิษหลามนภาเก้าเศียร  วงกลมแสงสีแดง รูม่านตาที่สามก็ปรากฏขึ้น

เดิมทีเกล็ดสีดำเข้มของมันก็ถูกชุบด้วยทองคำอ่อนเช่นกัน

เพียงรูปลักษณ์ภายนอกก็เต็มไปด้วยความร้อนอันน่าสะพรึงกลัวแล้ว

กงซุนหมิงและคนอื่น ๆ ตกใจมากจนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ อสรพิษหลามนภาเก้าเศียรที่กลืนวาฬแดงไปนั้น เวลานี้ได้แข็งแกร่งกว่าวาฬแดงอย่างเห็นได้ชัด

สัตว์อสูรตัวใหญ่เช่นนี้ หากมันต้องการกวาดล้างอาณาจักรชิงชิว คงงายดายเป็นอย่างมาก!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ทุกคนก็หันไปมองที่หลินซวนอีกครั้ง

เมื่อเปรียบเทียบกับอสรพิษหลามนภาเก้าเศียร สิ่งที่น่าเกรงขามยิ่งกว่า ก็คือจักรพรรดิเป่ยเสวียนเทียน

ความสามารถของเขาช่างน่ากลัวจริงๆ!

หลินซวน เพิกเฉยต่อความกลัวของทุกคน และหลังจากทำให้อสรพิษหลามนภาเก้าเศียรมีขนาดเล็กลงแล้ว เขาก็มองดูบุตรสาวทั้งสี่ของเขาอย่างจดจ่อ: "เอาล่ะ พวกเจ้าลืมตาได้แล้ว!"

สาวน้อยทั้งสี่วางมือลงพร้อมกัน

“เจ้าพบความแตกต่างอะไรบ้าง” หลินซวนถามด้วยรอยยิ้ม

เสวียนจู่และคนอื่น ๆ มองไปรอบ ๆ และสิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือสัตว์อสูรวาฬแดงได้หายไปแล้ว

“ข้ารู้! เสด็จพ่อกำจัดสัตว์อสูรยักษ์พวกนั้นไปแล้ว!”

“ใช่ มันใหญ่มาก เสด็จพ่อทำได้ยังไง”

"มหัศจรรย์!"

“เสด็จพ่อ ข้าก็อยากเรียนมายากลด้วย!”

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ โยนตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของ หลินซวน

มันน่าทึ่งมากที่สัตว์อสูรตัวใหญ่ขนาดนั้นหายไปในทันที.

“เอาล่ะ หลังจากที่ลูกกลับไป เสด็จพ่อจะสอนลูกเล่นกลดังกล่าว!” หลินซวนจ้องมองด้วยความสนุก.

มีเทคนิคมายากลเล็ก ๆ น้อย ๆ สนุก ๆ มากมายในคู่มือสอน พ่อผู้สมบูรณ์แบบ ซึ่งเหมาะมากสำหรับกิจกรรมพ่อ แม่และลูก

“เมื่อพวกเราเรียนแล้วก็จะเป็นเหมือนเสด็จพ่อได้เช่นกัน สามารถทำให้สัตว์อสูรตัวใหญ่หายไปได้หรือไม่?”

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ มองด้วยความคาดหวัง

"แน่นอน!" หลินซวน ยิ้มและลูบศีรษะพวกนาง.

เมื่อเห็นฉากนี้ กงซุนหมิงและคนอื่น ๆ ก็เต็มไปด้วยหัวใจอ่อนไหว

จักรพรรดินีเป่ยเสวียนเทียน นั่นคือเทพีแห่งความหนาวเย็น ที่ได้รับการยอมรับจากดินแดนอมตะเก้าสวรรค์ทั้งหมด

ในอดีตไม่รู้ว่ามี วีรบุรุษผู้หยิ่งยโสมากมายเท่าไหร่ แสดงความรักต่อนาง แต่พวกเขาทั้งหมดล้วนแต่ถูกนางปฏิเสธอย่างไร้ปรานี

มีแม้กระทั่งบางคนที่ไม่ผ่านคุณสมบัติที่จะได้พบกับจักรพรรดินีเสวียนปิงด้วยซ้ำ

ก่อนที่ หลินซวน จะเกลี้ยกล่อมเด็ก ๆ กงซุนหมิงและคนอื่น ๆ ยังคงคาดเดาว่า หลินซวน มีวิธีพิเศษใด ๆ ที่จะครองใจจักรพรรดินี

ตอนนี้พวกเขาเข้าใจแล้วว่าเมื่อเอ่ยถึงการเลี้ยงลูก หากหลินซวนเป็นที่สอง เกรงว่าคงไม่มีใครกล้าเป็นที่หนึ่ง.

ด้วยกลอุบายเพื่อเกลี้ยกล่อมบุตรสาวของเขา เขาไม่เพียงแต่ป้องกันไม่ให้เด็กๆ เห็นฉากนองโลหิตของอสรพิษกลืนวาฬ แต่ยังทำให้พวกนางมีความสุขอีกด้วย

มันสนุกจริง ๆ ที่จะเล่น!

เมื่อเห็นว่าความวุ่นวายในชิงชิวสงบลงแล้ว หลินซวนจึงกลับไปที่ราชรถหยกพร้อมกับนำบุตรสาวของเขาจากไป

อย่างไรก็ตาม มันยังไม่ถึงเช้า ดังนั้นเขาจึงต้องแก้ปัญหาการซุ่มโจมตีของกลุ่มอสูรก่อน แล้วจึงพาเด็ก ๆ กลับบ้าน

ในโลกนี้ เวลานี้ สำหรับหลินซวน มีสองสิ่งที่ไม่มีใครแตะต้องได้

ย่อมเป็นบุตรสาวสี่คนและแม่ของพวกนางไงล่ะ

หากใครกล้าแตะต้อง ขอโทษด้วยหากเขาต้องสังหารให้หมด!

-

ห่างออกไปจากชายแดนอาณาจักรหมื่นปีศาจ 300,000 ลี้

ที่ชายแดนเป่ยเสวียนเทียนมีหุบเขาขนาดใหญ่

ภูเขาทั้งสองด้านของหุบเขาเป็นป่าไม้ที่หนาทึบมีสภาพภูมิประเทศที่ซับซ้อนและแปลกประหลาด

หากมีใครซ่อนตัวในหุบเขาดังกล่าว ไม่เพียงแค่ซ่อนตัวได้อย่างมิดชิด แม้แต่ไม่อาจมองจากพื้นที่ไกลออกมาเกินร้อยลี้ได้.

โกวจ้าน โกวซวน และโกวอู๋ สามที่น้องตระกูลโกวซึ่งเป็นเห่ยหยิง(เหยี่ยวทมิฬ) ที่ได้รับฉายาว่าเทพสงครามเห่ยหยิง

ในเวลานี้ มีนักรบสัตว์อสูร 10,000 ตัว ซุ่มโจมตีอยู่ในหุบเขา

สามพี่น้องตระกูลโกวที่เป็นสัตว์อสูรยักษ์ลำดับสามเหยี่ยวสองเศียร เป็นที่รู้จักในฉายา เทพสงคราม ในกลุ่มของเหล่าสัตว์อสูร.

และนักรบอสูรที่พวกเขานำมาล้วนแต่เป็นสัตว์อสูรที่อยู่เหนือระดับเก้าทั้งหมด

ท่ามกลางอสูรยักษ์มีกว่าสามร้อยตัวที่มีพลังเหนือกว่าลำดับหนึ่ง.

อาจกล่าวได้ว่า ด้วยพลังกลุ่มนี้หาก ถูกซุ่มโจมตีย่อมเป็นอันตรายถึงชีวิตอย่างแน่นอน

ในพุ่มไม้หุบเขาอันมืดมิด

พี่น้องโกวทั้งสามที่สวมชุดเกราะรบสีม่วงดำและเสื้อคลุมขนนกสีดำทมิฬ มองลงไปที่ดินแดนที่อยู่ข้างหน้าหลายร้อยลี้

จากนั้นโกวจ้นที่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า: "ตามเวลาที่กำหนด เหลือไม่เกินหนึ่งชั่วโมงแล้ว กองทัพของจักรพรรดินีเสวียนปิงจะออกจากอาณาจักรหมื่นปิศาจ และกลับมายังเป่ยเสวียนเทียน"

“คนของเราอยู่ที่นี่ทั้งหมดรึยัง?”

โกวอู๋คิดอยู่พักหนึ่งแล้วเอ่ยออกมาว่า "ดูเหมือนว่าจะเหลือเพียงวาฬแดงตัวเดียวที่ยังมาไม่ถึง "

โกวซวนเหลือบมองเขา แล้วเอ่ยอย่างเย็นชา "น้องสาม วาฬสีแดงตัวนี้ดูเหมือนจะไม่ภักดีต่อเจ้าเลย"

“คนอื่น ๆ มาถึงแล้ว แต่เขามาสาย นี่ตั้งใจจะทำให้เจ้าอับอายหรือเปล่า?”

โกวอู๋แสดงความโกรธ: "เฮ้อ มันเป็นแค่วาฬโง่ ๆ หากไม่มีเขา ข้าก็สามารถจัดการจักรพรรดินิเสวียนปิงได้!"

อีกฝ่ายที่พยักหน้าเล็กน้อย

เขาได้ส่งสายลับไปสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ในอีกด้านหนึ่งของอาณาจักรหมื่นปีศาจแล้ว

แม้ว่าเจิ้งซ่ง กษัตริย์แห่งอาณาจักรหมื่นปีศาจจะถูกสังหารกะทันหัน แต่จอมปีศาจกระหายโลหิตก็หายตัวไปในชั่วข้ามคืน

อย่างไรก็ตาม ในอาณาจักรหมื่นปีศาจ ยังคงมีกองกำลังเผ่าพันธุ์ปีศาจที่ทรงพลังมากมาย

จักรพรรดินีเสวียนปิงย่อมได้รับความสูญเสียไปไม่น้อยจากการเคลื่อนทัพเข้าโจมตีอาณาจักรหมื่นปีศาจครั้งนี้

ตอนนี้จักรพรรดินีเสวียนปิงกำลังจะเดินทัพกลับ พร้อมกับกองทัพที่เหลืออยู่ ย่อมหมายความว่ากองทัพของนางเองก็ใกล้จะหมดเรี่ยวแรงไปแล้วเช่นกัน.

ด้วยความแข็งแกร่งของการซุ่มโจมตีที่นี่ พวกเขาสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างแน่นอน การโจมตีจักรพรรดินีเสวียนปิงครั้งนี้จะต้องสำเร็จอย่างไม่ต้องสงสัย.

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ รอยยิ้มพอใจก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของโกวจ้าน

“น้องสามพูดถูก แม้นว่าจะขาดวาฬแดง ก็ไม่ส่งผลกระทบใด ๆ กับเรา”

“ตราบเท่าที่จักรพรรดินิเสวียนปิงได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง ชื่อเสียงของพวกเราสามพี่น้องจะต้องโดดเด่นที่สุดในเผ่าอสูรอย่างแน่นอน!”

“ในเวลานั้น เผ่าเห่ยหยิงของพวกเรา จะเจริญรุ่งเรือง!”

โกวซวนและโกวอู๋ ต่างก็เผยยิ้มออกมาด้วยเช่นกัน.

แน่นอนเพราะว่า กำลังซุ่มโจมตีอยู่ พวกเขาจึงไม่อาจหัวเราะออกมาเสียงดังได้.

นี่เป็นการซุ่มโจมตี จะต้องอดทนและสงบ เพื่อป้องกันไม่ให้จักรพรรดินิเสวียนปิงพบสิ่งปรกติ.

ในเวลานี้พวกเขาไม่รู้เลยว่า เหนือขึ้นไปบนก้อนเมฆบนเทือกเขาแห่งนี้หลายพันลี้.

ราชรถหยกที่หลินซวนขี่อยู่กำลังบินอยู่บนดงเมฆา.

สัมผัสทางจิตวิญญาณยักษาของเขาได้ถูกปลดปล่อยออกมาโดยสมบูรณ์ ทำให้สามารถมองภาพในมุมกว้างของหุบเขาแห่งนี้ได้ทั้งหมด.