บทที่ 19: ความใกล้ชิดกับเสวียนจู่เพิ่มขึ้น!
บทที่ 19: ความใกล้ชิดกับเสวียนจู่เพิ่มขึ้น!
ปราชญ์เต๋าวรรณกรรม.
นี่คือเหวินฉูซิงจุติลงมาสู่โลก เทียบเท่ากับการกลับชาติมาเกิดของอมตะที่จุติลงสู่โลกผู้ฝึกตน.
เหนือนักวิชาการผู้ยิ่งใหญ่และกึ่งปราชญ์
ก็คือปราชญ์แห่งวรรณกรรม เวลานี้ได้ปรากฏขึ้นบนโลกนี้แล้ว.
แม้นว่าหลินซวนจะไม่ได้บ่มเพาะเต๋าวรรณกรรม แต่ม่านน้ำเหวินซิง ก็ส่องแสงสว่างไสวอาบล้นไปด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์หลากสีสันแล้ว.
กล่าวได้ว่าประโยคที่หลินซวนเขียนลงไปนั้น ได้รับการยอมรับและย่องย่องจากเหวินฉู่ซิง.
ไม่มีอะไรน่าเชื่อถือไปกว่าแสงหลากสีสันอีกแล้ว!
ตราบเท่าที่ได้รับการยอมรับจากเหวินฉู่ซิง ตำแหน่งปราชญ์ก็ไม่ใช่ของปลอมอีกต่อไป.
เจียงจิวไป๋และเสิ่นหยากังต่างก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเป็นอย่างมาก.
“บ่มเพาะศีลธรรมของตนเอง, ดูแลบ้านช่องเรือนชาน, ปกครองประเทศ, และปราบปรามแผ่นดินให้สงบ เพียงแค่ประโยชน์ไม่กี่คำ ก็ทำให้นักวิชาการทั้งหมดสำเร็จภารกิจชีวิตแล้ว!”
“ตี้....ไม่ ๆ เซียนเซิงหลินทำให้คนทั้งโลกวรรณกรรมตื่นตะลึงด้วยประโยชน์เดียว และกลายเป็นแรงบันดาลใจให้กับทุกคนได้!”
“โชคดีที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ทำให้สามารถเห็นการกำเนิดของปราชญ์ด้วยตาของข้าเอง จากนี้ถึงตายไปก็ไม่เสียใจแล้ว!”
“ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เซียนเซิงหลินจะเป็นอันดับหนึ่งของโลกวรรณกรรมของโลกอมตะเก้าสวรรค์!”
-
เจียงจิ่วไป่ที่เป็นผู้นำในการกล่าวชื่นชม จากนั้นก็เป็นเหล่านักวิชาการใหญ่สิบอันดับที่ล้วนแต่กล่าวยกย่องหลินซวน.
จากนั้นเหล่านักวิชาการทั้งหมดล้วนแต่แสดงความเคารพต่อหลินซวน.
ภาพฉากที่น่าตื่นตะลึงนี้ทำให้มู่โหยวชิงตื่นตะลึงไปเหมือนกัน.
เสวียนจูที่อ้าปากเล็ก ๆ ของนาง ที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ“พวกเขาคำนับรูปปั้นคุณปู่เหวินฉุ่ซิง ต่อมาก็คำนับเสด็จพ่ออีกครั้ง.”
“นี่แสดงว่าเสด็จพ่อเก่งพอ ๆ กับปู่เหวินฉูซิง!”
เสวียนซีหัวเราะแทบหูฉีก และลักยิ้มเล็ก ๆ สองอันก็ปรากฏขึ้นอย่างลึกซึ้ง "ใช่! ใช่! เสด็จพ่อเก่งที่สุด!"
เสวียนหาน และ เสวียนหยู เด็กหญิงตัวเล็กอีกสองคนก็มีความสุขและพอใจเช่นเดียวกัน.
หลินซวน อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าและเผยยิ้มออกมาเช่นกัน.
เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าการเขียนอักษรเพียงไม่กี่ตัวจะทำให้เกิดเรื่องที่ใหญ่โตขนาดนี้.
ถึงอย่างไร.
การที่เขามีตำราสวรรค์เสวียนเจี่ย ก็นับว่าสามารถใช้ประโยชน์ได้มากมาย.
แม้นว่าเขาจะไม่ได้บ่มเพาะเต๋าวรรณกรรม แต่เขากับถูกยกย่องเช่นกัน สามารถที่จะทำให้ธิดาพอใจ ทำให้เขามีความสุขนัก.
แม้นว่าความจริงทั้งหมดทั้งมวล.
ความรู้ทั้งหมดของเขานั้นมาจากตำราสวรรค์เสวียนเจี่ยทั้งนั้น.
การจะเป็นปราชญ์วรรณกรรมจึงไม่ใช่เรื่องพิเศษแต่อย่างใด.
“เซียนเซิงหลินไม่รู้ว่าจะมีเวลาไปสอนวรรณกรรมที่สถาบันได้เมื่อไหร่?”เจียงจิ่วไป่ที่เอ่ยสอบถามด้วยความเคารพ.
ตามกฎเกณฑ์ของโลกวรรณกรรม
เมื่อปรากฏปราชญ์วรรณกรรม ย่อมมีคุณสมบัติที่จะสอนทุกสถาบันศึกษาในโลกนี้ได้.
กล่าวได้ว่านี่คือรางวัลที่มอบสิทธิมากกว่าเหล่าจักรพรรดิดินแดนต่าง ๆ ซะอีก.
หลินซวนที่เผยยิ้มเล็กน้อย“ไว้มาคุยกันเรื่องนี้เมื่อข้ามีเวลาเถิด.”
ข้ายังมีบุตรสาวที่น่ารักตั้งสี่คน จะนำไปสอนในโรงเรียนและวิทยาลัยทั่วโลกได้อย่างไร
นอกจากนี้การได้อยู่กับบุตรสาวที่น่ารักและอ่อนโยน คือความสุขที่เขาพึงพอใจแล้วไม่ใช่รึ?
การเป็นเสด็จพ่อปลาเค็ม คือชีวิตที่สมบูรณ์แบบสำหรับเขาแล้วจริง ๆ!
เมื่อเห็นว่าหลินซวนไม่มีความต้องการเท่าใดนัก เจียงจิวไป๋และคนอื่น ๆ ก็ไม่ยืนกรานอีกต่อไป.
หลังจากนั้น หลินซวน ก็พาเสวียนจู่ และคนอื่น ๆ ออกไปภายใต้ความสนใจของทุกคน
เมื่อพวกเขากลับมาที่วังหยกก็เป็นเวลาดึกแล้ว.
เด็กหญิงตัวน้อยรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย และหลังจากอาบน้ำเสร็จ ทุกคนก็เข้านอนอย่างเชื่อฟัง
เปรี้ยง!!!~
หลังจากที่เด็กหญิงตัวน้อยหลับไป เสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้น
หลินซวนเห็นว่าคิ้วของบุตรสาวทั้งสี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
แน่นอนว่าฟ้าร้องได้ส่งผลกระทบต่อพวกนาง
จากนั้นเสียงฟ้าร้องครั้งที่สองก็ดังขึ้นอีกครั้ง ดังกว่าครั้งแรก
เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ถูกปลุกด้วยสายฟ้า พร้อมกับร้องออกมาเสียงดัง.
ดวงตาทั้งสี่คู่เบิกกว้าง และพวกนางทั้งหมดก็มองไปที่ หลินซวน ด้วยความหวาดกลัว
“เสด็จพ่อ เสียงฟ้าร้อง!”
“วู้ ข้ากลัวฟ้าร้องที่สุด!”
“ฟ้าร้องดังมาก!”
“ไม่ได้แล้ว ไม่ได้ ข้าต้องการปิดหู!”
หลินซวนรีบหันขยับเข้าใกล้เพื่อปกป้องเด็กหญิงทั้งสี่: "อย่ากลัวเลยที่รัก พ่ออยู่นี่แล้ว!"
ด้วยการคุ้มครองของ หลินซวน ในที่สุดเสวียนจู่ และคนอื่น ๆ ก็สงบลง
อย่างไรก็ตาม ในสายตาของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ทั้งสี่ ยังเผยท่าทางหวาดกลัว ไม่ได้ลดลงเลย
“เสด็จพ่อ ทำไม ฟ้าร้องถึงได้น่ากลัวขนาดนี้ล่ะ” เสวียนจู่ถาม
หลินซวน ยิ้ม: "จริง ๆ แล้ว ฟ้าร้องไม่ได้น่ากลัวเลย แต่ค่อนข้างน่าสนใจ"
มีแบบการสอนพ่อผู้สมบูรณ์แบบ บอกว่าโดยพื้นฐานแล้วเด็ก ๆ ทุกคนกลัวฟ้าร้อง
เมื่อเด็ก ๆ กลัวฟ้าร้อง สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับพ่อและแม่ในฐานะผู้ปกครอง คือการชี้แนะพวกเขาด้วยการเอ่ยโน้มน้าวใจ
ด้วยการใช้วิธีการอันชาญฉลาด ปล่อยให้เด็ก ๆ ขจัดความกลัวฟ้าร้องทีละน้อย ๆ
ดังนั้น หลินซวน จึงจงใจเอ่ยตรงกันข้าม
"น่าสนใจ?"
แน่นอนว่าภายใต้การล่อลวงของ หลินซวน ดวงตาของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ก็สว่างขึ้นในเวลาเดียวกัน
"ถูกต้อง." หลินซวนลูบศีรษะของพวกนาง "จริง ๆ แล้วฟ้าร้องเพราะคุณปู่เหล่ยและคุณย่าเหล่ยทะเลาะกัน"
สิ่งต่อไปที่ หลินซวน ต้องทำคือเล่านิทานที่สวยงามให้เด็ก ๆ ฟัง
ให้พวกนางเรียนรู้ที่จะยอมรับฟ้าร้องและขจัดความกลัวฟ้าร้องออกไป
“คุณปู่เหล่ย? คุณย่าเหล่ย?”
“เสด็จพ่อพูดน่าสนใจมาก!”
“ใช่ ใช่! เสด็จพ่อบอกข้ามาเร็ว ๆ ว่าใครคือคุณปู่เหล่ย ใครคือคุณย่าเหล่ย?”
ตามที่ หลินซวน จินตนาการไว้ เด็ก ๆ ถูกจุดประกายความสนใจขึ้นมาทันที.
หลินซวนเผยยิ้ม: "จริง ๆ แล้วมีเรื่องราวที่น่าสนใจมากเกี่ยวกับคุณปู่เหล่ย และคุณย่าเหล่ย..."
จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องราวดั่งเช่นในบทช่วยส่วน พ่อที่สมบูรณ์แบบออกมาในทันที.
เด็ก ๆ ฟังด้วยความสนุก จากนั้นก็ค่อย ๆ เพิกเฉยต่อเสียงฟ้าร้องที่ดังมาจากภายนอก
ไม่นานหลังจากนั้นเสวียนซี เสวียนหาน และ เสวียนหยู ก็ค่อย ๆ หลับไป
มีเพียงเสวียนจู่ เท่านั้นที่ยังคงลืมตากว้าง และดูเหมือนว่านางจะไม่ง่วงเลย
หลินซวน โน้มตัวนางเข้าไปดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด: "ธิดาที่รัก ทำไมยังไม่นอนอีกรึ?"
เสวียนจู่แสดงท่าทีเขินอาย: "เสด็จพ่อ ข้ายังกลัวอยู่เลย! เสด็จแม่บอกว่า ข้ากลัวฟ้าร้องมากกว่าเสวียนซีและคนอื่น ๆ"
“แต่ข้าเป็นพี่สาว ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถแสดงท่าทางน่าอายออกมาได้!”
หลินซวนยิ้มเล็กน้อย: "เจ้าอดทนจนถึงตอนนี้เลยเหรอ?"
"อืม!" เสวียนจู่แสดงท่าทางกังวล “เสด็จพ่อ ท่านจะหัวเราะเยาะข้าไหม?”
"ไม่แน่นอน!" หลินซวนส่ายหน้าและกอดนางเอาไว้แน่น ด้วยวิธีนี้จะทำให้นางรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น “ตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง”
"อืม." ศีรษะเล็ก ๆ ของเสวียนจู่ซุกถูไถไปมา พร้อมกับลูบแขนของ หลินซวน
มีเสด็จพ่ออยู่ที่นี่ ข้าจึงไม่กลัวอีกต่อไป
ติ๊ง!
ในเวลานี้ เสียงเครื่องจักรของระบบดังขึ้นในจิตใจของ หลินซวน
“ความใกล้ชิดระหว่างโฮสน์กับบุตรสาวคนโต เสวียนจู่ เพิ่มขึ้น 1 คะแนน รางวัล: ฐานฝึกฝนขอบเขตจักรพรรดิ!”
หลินซวนรู้สึกตื่นเต้นมาก
ข้าเพียงแค่ปลอบโยนเสวียนจู่ เพียงเท่านี้ก็ได้รับฐานการฝึกฝนขอบเขตจักรจักรพรรดิแล้ว
รางวัลของระบบ ช่างใจกว้างเกินไปแล้ว!
หลินซวนรู้สึกว่าอาจเป็นเพราะเสวียนจู่กลัวฟ้าร้องมากนั่นเอง.
ดังนั้นในกรณีนี้
การปลอบของเขาจึงถือว่ามีความสำคัญมากในความคิดของนาง.
เมื่อเอ่ยถึงการฝึกฝนขอบเขตอาณาจักรจักรพรรดิ ข้าไม่รู้ว่าตลอดชีวิตผู้ฝึกตนกี่คนที่สามารถก้าวไปถึงได้
ตอนนี้ หลินซวน สามารถกลายเป็นผู้มีความแข็งแกร่งขอบเขตจักรพรรดิไปแล้ว เพียงแค่การพยักหน้ารับเพียงครั้งเดียว
ติ๊ง!
“คุณต้องการถอนรางวัลหรือไม่?”
"ใช่!"
“สกัดฐานการฝึกฝนอาณาจักรจักรพรรดิได้สำเร็จ!”
ทันทีที่ข้อความแจ้งเตือนของระบบหายไป
พลังอันยิ่งใหญ่ เช่นเดียวกับพลังพลิกทะเลย้ายขุนเขาก็ ระเบิดออกมาจากตันเถียนของ หลินซวน