ตอนที่ 7 เกาะไว้แน่น

เมื่อมองแผ่นหลังกว้างของชายตรงหน้า นางคิดว่ามันเป็นแบบอย่างของชายชาตรีที่โดดเด่นน่าชื่นชมยิ่ง ทว่าเมื่อนางได้เห็นใบหน้าของเขา สิ่งเดียวที่นางรู้สึกคือนางอยากตบหน้าผากตัวเองและถอนหายใจยาวๆ  ไม่เอาน่า! นั่นมันใบหน้าลุงอายุเลยสามสิบแล้วนี่!

เครื่องหน้าอันเฉียบคม ใบหน้าที่กระด้างและกำยำถูกบดบังไว้ด้วยหนวดเคราเกินกว่าครึ่งจนแทบไม่อาจระบุได้ว่าเขากำลังแสดงสีหน้าแบบใด แม้ว่าดวงตาคู่นั้นจะดูลึกล้ำและเป็นปริศนา ทว่าไม่ว่าจะมองมุมไหน เขาก็เป็นลุงอายุราวสามสิบอยู่ดี และไม่น่าที่จะเป็นอะไรอย่างพี่เขยของเด็กสาวอ่อนเยาว์เยี่ยงนางได้

ทว่านางก็ไม่มีตัวเลือกอื่น และนางก็จะไม่ปล่อยขาที่นางเกาะไว้ด้วย ดังนั้นนางจึงยังคงร้องไห้เสียงดังต่อ “พี่เขย! โฮ โฮ…… ในที่สุดข้าก็หาท่านพบ…. โอ พี่เขย…..”

คิ้วเฉียงๆของหลิงโม่หานขมวดเข้าด้วยกัน เมื่อเขามองไปที่ขอทานน้อยที่ทำตัวดุจโคอาลาเกาะแน่นกับขาของเขา ด้วยความที่เขาไม่คุ้นชินกับการถูกสัมผัสร่างเขาจึงแข็งทื่อ เขาพยายามเขย่าเจ้าขอทานออกจากขาและตะคอกเสียงต่ำ “เจ้าจำผิดคนแล้ว! ปล่อยข้า!” ทว่าขอทานน้อยเกาะติดอย่างแน่นหนาและไม่สามารถเขย่าให้หลุดได้

“ฮืออ ฮืออ พี่เขย ข้ามิได้เข้าใจผิด พี่สาวข้าบอกข้าว่าท่านมีหนวดดกหนาอย่างยิ่ง ข้าเคยเห็นท่านเมื่อข้ายังเด็กมากและข้าไม่ได้จำผิดเป็นแน่ โฮ โฮ….. พี่เขย อย่าขับไล่ข้าเลย ไม่มีใครอยู่ที่บ้านอีกต่อไปแล้ว และแม่เลี้ยงก็ต้องการจะขายข้าทิ้ง! โฮ โฮ…. พี่เขย…..”

“ข้ามิใช่พี่เขยของเจ้า! เจ้าจำผิดคนแน่นอน!”

สีหน้าของหลิงโม่หานเย็นยะเยียบขึ้น กลิ่นอายหนาวเหน็บที่ปล่อยออกมาทวีความรุนแรงและน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น ทว่าขอทานน้อยก็ยังคงเกาะขาเขาไว้เแน่น ไม่ปล่อยให้หลวมขึ้นแม้ซักนิด เขาเขย่าขาอีกหลายครั้งทว่ายังคงไม่สามารถไล่คนผู้นี้ออกไปได้ เมื่อเขายื่นมือเพื่อจะดึงขอทานน้อยออก เจ้าขอทานก็พลันกรีดร้องและเกาะแน่นยิ่งขึ้นอีก หัวของขอทานดันเข้ากับส่วนอ่อนไหวระหว่างขาของเขา ร่างของเขาจึงพลันแข็งทื่อ สีหน้าของเขามืดมนลงในฉับพลัน

“ปล่อยข้า!”

“ไม่มีทาง! นอกจากว่าท่านจะยอมพาข้าไปด้วย”

นางยังคงเกาะอยู่บนขาของชายคนนั้นอย่างไม่สะทกท้าน และไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อยว่าศีรษะของนางดันเข้ากับส่วนอ่อนไหวของเขา นางยินดีอย่างเงียบๆว่าแม้ลุงจะดูเย็นชาอยู่บ้าง แต่โชคดีที่เขารุนแรงแต่เพียงคำพูดเท่านั้นและมิใช่การกระทำ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ใช้พลังภายในกับคนธรรมดาที่ไม่มีพลังฝึกปรือ

หลิงโม่หานใช้พลังใจอย่างมากเพื่อระงับความอยากฆ่าที่ผุดขึ้นมา เขาสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะพูดว่า “งั้นก็ไป! ข้ายอมให้เจ้ามากับข้า!”

“ฮึก….. พี่เขย ข้ารู้ว่าท่านจะไม่ทอดทิ้งข้า!” นางปาดตาแห้งๆของนางที่ไม่มีความเปียกแม้แต่นิด แล้วรีบวิ่งตามไปเมื่อเห็นชายผู้นั้นหันหลังและเดินไปไกลแล้ว

เมื่อเห็นระยะห่างระหว่างพวกเขากว้างขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาของเฟิ่งจิ่วสว่างวาบและรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนหน้านาง ไม่แปลกใจว่าทำไมเขาถึงตกลงให้นางตามไปง่ายดายนัก นี่คงเป็นแผนที่เขาวางไว้ที่จะทิ้งนางไว้ข้างหลังสินะ?

โชคร้ายที่เขาคำนวนพลาดไปอย่างมหันต์ ไม่มีทางที่นางจะไม่สามารถตามเขาทัน! อย่างน้อยที่สุดก่อนที่นางจะก้าวออกจากเมืองต้าหล่างนี้ได้ นางต้องตัวติดกับเขาเข้าไว้ ชายคนนี้แน่นอนว่าไม่ได้มีเบื้องหลังที่ธรรมดาเป็นแน่ การติดไปกับเขาเป็นหลักประกันว่ายามเฝ้าประตูจะไม่กล้ารั้งพวกเขาไว้

“พี่เขย! รอด้วย! ข้าตามท่านไม่ทัน! พี่เขย…...” นางวิ่งอย่างเชื่องช้าตามหลังเขา เมื่อนางเห็นเขากำลังเดินตรงไปทางประตูเมือง ใจของนางกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดีแล้วรีบเร่งฝีเท้าเพื่อตามให้ทัน

ก้าวของหลิงโม่หานสะดุดลงเมื่อเขาหันหน้าไปเห็นมือเล็กๆที่สกปรกของขอทานตัวน้อยกำลังดึงชายเสื้อคลุมของเขา เขาสะบัดแขนของเขาลงเพื่อสลัดขอทานน้อยออกและเดินก้าวยาวๆไปข้างหน้าต่อ

“พี่เขย! พี่เขยอย่าโกรธข้าเลย ข้าจะไม่ดึงชุดของท่านอีกแล้ว….. พี่เขย!”

นางวิ่งเหยาะๆไปพร้อมๆกับร้องไห้อย่างน่าสงสาร จากหางตานางรู้สึกได้ว่ายามที่ประตูเมืองนั้นตัวแข็งขึ้นมาทันทีที่พวกเขาเห็นคุณลุงตรงหน้านาง ยามก้มหัวและโค้งตัวลงต่ำอย่างเคารพ ยามอีกคนที่กำลังเดินมุ่งตรงมาที่นางแข็งค้างอยู่กับที่ทันทีที่ได้ยินนางเรียกชายคนนั้นว่าพี่เขย  สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความงงงวยขณะที่พิจารณาคนทั้งสอง