บทที่ 75 ความลับของงานเลี้ยงเทพเจ้ามังกร (ฟรี)

พันธสัญญาณสัตว์วิญญาณเป็นสัญญาที่ผู้ฝึกตนใช้เพื่อควบคุมสัตว์วิญญาณที่มีคุณสมบัติต่ำ เนื่องจากสัตว์วิญญาณที่เซ็นสัญญาจะถูกดึงส่วนหนึ่งของวิญญาณออกมา เจ้าของสัตว์วิญญาณสามารถควบคุมวิญญาณของมันได้ จึงมีอำนาจในการตัดสินชีวิตและความตายของสัตว์วิญญาณนั้น

แต่พันธสัญญาณสัตว์วิญญาณจะทำลายศักยภาพของสัตว์วิญญาณอย่างมาก ดังนั้นผู้ฝึกตนจึงไม่ค่อยใช้พันธสัญญาณสัตว์วิญญาณกับสัตว์วิญญาณ เว้นแต่จำเป็นจริงๆ

สัญญาที่แม้แต่กับสัตว์วิญญาณยังต้องใช้อย่างระมัดระวัง ตระกูลหลิวกลับแอบแก้ไขและพยายามหลอกล่อให้ผู้ฝึกตนลงนามสัญญา

เมื่อผู้ฝึกตนลงนามสัญญา ชีวิตและทรัพย์สมบัติของพวกเขาก็จะตกอยู่ในมือของตระกูลหลิว

และเนื่องจากพันธสัญญาณสัตว์วิญญาณจะดึงวิญญาณออกมาและทำลายศักยภาพ หลังจากลงนามสัญญาแล้ว ผู้ฝึกตนแทบจะไม่มีโอกาสพลิกสถานการณ์ได้เลย

การกระทำเช่นนี้แสดงให้เห็นถึงความชั่วร้ายของตระกูลหลิว

"แล้วหลังจากนั้นล่ะ?"

"ข้าเปิดโปงแผนการของตระกูลหลิวต่อหน้าพวกเขา" เหอเหยาพูดด้วยสีหน้าหม่นหมอง

"จากนั้นข้าก็ถูกตระกูลหลิวข่มขู่ พวกเขาบังคับให้ข้าเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ห้ามบอกใคร ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป พวกเขาจะจัดการข้า"

เสิ่นหยวนอดไม่ได้ที่จะถามว่า "ตระกูลหลิวบ้าอำนาจขนาดนี้ กล้าที่จะทำร้ายอัจฉริยะของเผ่ามนุษย์ ไม่มีใครในมณฑลชิงจัดการพวกเขาได้เลยหรือ?"

เหอเหยาถอนหายใจแล้วพูดว่า “ตระกูลหลิวเตรียมการไว้ล่วงหน้าตั้งแต่เริ่มวางแผนแล้ว พวกเขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคนที่อาจสร้างปัญหาให้พวกเขาแน่นอน

“คนในมณฑลชิงที่มีอำนาจพอจะคุกคามตระกูลหลิวได้มีเพียงไม่กี่คน พวกเขาคงไม่ยอมสร้างปัญหาให้ตัวเองเพื่อช่วยเหลือผู้ฝึกตนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาหรอก

“และตระกูลหลิวเวลาเผชิญหน้ากับผู้ฝึกตน ถ้าถูกเปิดโปง พวกเขาก็จะยอมถอย ไม่เลือกที่จะลงมือโดยตรง หรือบีบคั้นอีกฝ่ายจนไม่มีทางเลือก ถือว่ายังพอมีทางรอด ไม่ถึงกับต้องต่อสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่ง

“ที่สำคัญกว่านั้นคือ ตอนนั้นข้าได้ปฏิเสธคำเชิญจากราชสำนักต้าเซี่ยและตระกูลใหญ่อื่นๆ ไปแล้ว ตระกูลหลิวเห็นว่าไม่มีใครจะช่วยข้าได้ พวกเขาจึงเลือกข้าเป็นเป้าหมาย”

คำพูดของเหอเหยาทำให้เสิ่นหยวนมีความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับตระกูลหลิวแห่งมณฑลชิง

“พวกเขามีความมั่นใจขนาดนี้ คงไม่ใช่ข้าเป็นเหยื่อรายแรกแน่

“แต่ตระกูลหลิวมีอำนาจมากเกินไป ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้ต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่สิ้นหวังและอนาคตไม่แน่นอน ข้าก็คงไม่กล้าพูดความในใจกับสหายร่วมทางเสิ่นหรอก”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เหอเหยาเหมือนจะรู้สึกว่าตัวเองแสดงความอ่อนแอต่อหน้าเสิ่นหยวนมากเกินไป เขาจึงพูดอย่างไม่ยอมแพ้ว่า

"ถ้ารู้ว่าวันนี้จะเจอเรื่องแบบนี้ ข้าควรจะลากคนตระกูลหลิวมาตายแทนสักสองสามคน จะได้หายแค้นหน่อย”

ขณะที่พูดอยู่นั้น ก็มีเสียงดังโวยวายมาจากป่าข้างๆ

เสิ่นหยวนและเหอเหยามองไปตามเสียง ก็เห็นชายหนุ่มรูปงามในชุดสีเขียวถือพัด กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับผู้คนมากมายที่ล้อมรอบเขา

ชายหนุ่มชุดเขียวผู้นี้แต่งตัวหรูหราและมีบุคลิกสง่างาม ข้างหลังเขามีพระภิกษุถือลูกประคำเดินตามมา ซึ่งมีพลังฝึกตนถึงขอบเขตเปลี่ยนเป็นปราณ

ด้านหลังเขาเป็นกลุ่มผู้ฝึกตนที่แต่งตัวแตกต่างกันไป ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดดูตื่นเต้นและพูดคุยกัน

"ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณชายหลิวที่นี่ ครั้งล่าสุดที่เราเจอกันที่เมืองหลวงก็เป็นเดือนกว่าแล้ว"

"คุณชายหลิวได้รับเชิญจากเทพเจ้ามังกรแห่งฝูปั๋วโดยตรงให้เข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ พวกเราจะไปเทียบกับเขาได้อย่างไร?"

"ถ้าไม่ใช่เพราะคุณชายหลิวช่วย ข้าคงถูกเผ่าอสูรที่ไล่ตามมากินไปแล้ว"

เหอเหยาที่อยู่ข้างๆ เสิ่นหยวนเห็นชายหนุ่มคนนั้นก็เปลี่ยนสีหน้าทันที ดวงตาของเขาเหมือนมีไฟลุกโชน

"หลิวเหยา!"

เมื่อได้ยินชื่อนี้ เสิ่นหยวนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "สหายร่วมทางเหอ รู้จักคนผู้นี้หรือ?"

เหอเหยาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“เขาคือลูกชายคนที่หกของตระกูลหลิว และเป็นหนึ่งในผู้ที่มีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรมากที่สุดในรุ่นปัจจุบันของตระกูลหลิว

“ตอนนั้นเขาเป็นคนเชิญชวนให้ข้าเข้าร่วมตระกูลหลิว แต่สุดท้ายกลับหลอกให้ข้าเซ็นสัญญาเป็นสัตว์วิญญาณ”

(จบตอน)