บทที่ 120 คนซื่อ (ฟรี)

บทที่ 120 คนซื่อ

กองทัพไพ่ตายราวกับเสือร้ายออกจากกรง ดุร้ายอย่างหาที่เปรียบมิได้ ไม่นานก็บุกข้ามไปถึงฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ ราวกับมีดคมกริบ ฉีกกระชากฝูงซอมบี้ของฝ่ายตรงข้าม

พวกมันมีความสามารถในการฟื้นตัวที่แข็งแกร่ง กระดูกแข็งแกร่ง เรียกได้ว่าเป็นอาวุธมีชีวิต แต่ละตัวสามารถต่อกรกับศัตรูได้ถึงสิบตัว

“แข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?”

สีหน้าของราชาซอมบี้ศิลาแดงเคร่งขรึม ไม่นึกเลยว่าจะมีซอมบี้ที่วิวัฒนาการไปได้สูงขนาดนี้ เมื่อเห็นลูกน้องของตัวเองถูกฉีกกระชาก หรือถูกแทะกิน ก็ไม่มีโอกาสต่อต้านเลยแม้แต่น้อย

และด้านหลังกองทัพไพ่ตาย 500 ตนนั้น ยังมีฝูงซอมบี้นับหมื่นตนข้ามแม่น้ำมา บุกเข้ามาในอาณาเขตของเขา

ณ ก้อนหินขนาดใหญ่ก้อนหนึ่ง เฉิงลั่วอีกระโดดลงมาจากข้างบน เสียง ‘แคร้ง’ ดังขึ้น ดาบยาวถูกชักออกมา พาดไว้บนบ่า

“ไปร่วมสนุกหน่อยดีกว่า”

“ไปสิ ฉันไปด้วย”

ซุนเสี่ยวเฉียงเดินตามหลังเธอไป บนพื้นน้ำแข็งที่ลื่น ทุกๆ สองสามก้าวก็จะลื่นทีหนึ่ง ‘เล่น’ ไปตลอดทางจนถึงฝั่งตรงข้าม

เมื่อเห็นฝูงซอมบี้ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างดุเดือด การต่อสู้เข้าสู่ช่วงที่ดุเดือดที่สุด ในสนามรบเต็มไปด้วยความโกลาหล เสียงคำราม เสียงร้องโหยหวน เสียงเนื้อหนังถูกฉีกกระชาก ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ภาพตรงหน้า ราวกับนรกอเวจี

ณ จุดที่ดุเดือดที่สุด หญิงชราหน้าแมวเนื้อตัวอาบเลือด ใบหน้าครึ่งคนครึ่งแมวดูน่ากลัวอย่างยิ่งยวด เธอถูกกองทัพไพ่ตายล้อมไว้ แม้จะเป็นราชาซอมบี้ ก็ยังยากที่จะต้านทานได้

ดังนั้น ในปากของเธอจึงส่งเสียงร้องแหลมยาวออกมา เสียงนั้นดังสนั่นหวั่นไหว ปลดปล่อยความสามารถในการสิงร่างออกมาจนถึงขีดสุด

ซอมบี้ชั้นยอดในกองทัพไพ่ตายรอบๆ ต่างก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาทั้งสองข้างรวมตัวกัน ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นดวงตาแมว

“เยี่ยมมาก!”

ราชาซอมบี้ศิลาแดงเห็นดังนั้นก็เอ่ยชม เพราะซอมบี้ในกองทัพไพ่ตายเหล่านั้น ทำให้เขาปวดหัวอย่างยิ่ง นอกจากราชาซอมบี้แล้ว ก็ไม่มีใครจัดการได้เลย

และท่านี้ของหญิงชราหน้าแมว...ก็สามารถควบคุมพวกมันได้พอดี

และยังนำมาใช้ประโยชน์ให้ตัวเองได้อีกด้วย

โชคดี...ที่ลูกน้องของตัวเองมีความสามารถที่ประหลาด

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ในเงาด้านหลังของหญิงชราหน้าแมวนั้น มีกลุ่มก้อนสีดำสนิทกำลังกระดึ๊บอยู่ ราวกับทูตแห่งความมืด และค่อยๆ ลุกขึ้นยืน รวมตัวกันเป็นรูปร่างคน

“เคะๆๆๆๆ ลอบโจมตี! ป๊ะ!”

กรงเล็บกระดูกที่แปลงสภาพมาจากเงาของเจ้าดำน้อย แทงทะลุหัวใจด้านหลังของหญิงชราหน้าแมวในทันที เสียง ‘ฉึก’ ดังขึ้น เลือดสกปรกพุ่งกระฉูด

ดวงตาของหญิงชราหน้าแมวเบิกกว้าง กลิ่นอายแห่งความตายปกคลุมหัวใจ

ซอมบี้ชั้นยอดในกองทัพไพ่ตายที่เพิ่งถูกเธอควบคุมสิงร่าง ดวงตาแมวในดวงตาของพวกมันเลือนลาง กลับคืนสู่สีหน้าที่ดุร้ายแบบเดิม และต่างก็หันหน้ามามองเธอ

“โฮก——”

หลังจากเสียงคำรามอันดุร้ายดังขึ้น ซอมบี้ชั้นยอดในกองทัพไพ่ตายห้าหกตัวก็กระโจนเข้าใส่เธอ กดลงกับพื้น แล้วข่วนและกัดฉีก

“อ๊าว~~~~”

หญิงชราหน้าแมวส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็ถูกกองทัพซอมบี้กลืนหายไป....

“จบสิ้นแล้ว!”

คิ้วของราชาซอมบี้ศิลาแดงขมวดแน่น รู้สึกว่าเธอช่างไม่ทนคำชมเอาเสียเลย เพิ่งชมไปหยกๆ ก็ถูกลอบโจมตีเสียแล้ว ดูท่าจะรอดยาก...

กองทัพไพ่ตายเพิ่งจะบุกเข้ามา ก็จัดการขุนพลใหญ่ของฝ่ายตรงข้ามไปได้หนึ่งตน

และในตอนนี้ หลินตงก็ปรากฏตัวขึ้นที่ฝั่งตรงข้ามสะพานแล้วเช่นกัน ณ ที่ที่อาณาเขตซากศพแผ่ขยายไปถึง ซอมบี้นับไม่ถ้วนระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ไม่มีใครสามารถต้านทานได้เลย

ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวไปข้างหน้า ก็มีซอมบี้จำนวนมากตายลง ราวกับยมทูตที่กำลังใกล้เข้ามา

รอบตัวเขา ยังมีราชาซอมบี้อย่างเสี่ยวปา แทงก์ ด็อกเตอร์ และอื่นๆ ก็กำลังสังหารอย่างบ้าคลั่ง เลือดสกปรกสาดกระเซ็น แขนขาขาดกระเด็นว่อน

และในสงครามหมื่นซอมบี้นี้ กลับยังมีกลิ่นอายของมนุษย์อยู่ด้วย

ราชาซอมบี้ศิลาแดงหันไปมอง

พบว่าเฉิงลั่วอีกำลังเหวี่ยงดาบใหญ่ สังหารลูกน้องของเขาอยู่ คมดาบมีประกายสายฟ้าส่องประกาย ที่ใดที่กรีดผ่านไป เลือดดำและเศษเนื้อก็ปลิวว่อน เริ่ม ‘คั้นน้ำซอมบี้’ อีกแล้ว....

“บัดซบ! เป็นแค่มนุษย์ยังกล้ามาอวดดี?”

ในใจของราชาซอมบี้ศิลาแดงเดือดดาลอย่างยิ่ง เดิมทีเป็นการต่อสู้ระหว่างราชาซอมบี้ ไม่นึกเลยว่าจะมีมนุษย์ปรากฏตัวขึ้นมาด้วย

และถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขา ฝั่งตรงข้ามก็ข้ามแม่น้ำมาไม่ได้

“ทารกประหลาด! ไปฆ่านังนั่นซะ! ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!”

“รับทราบ!”

ร่างของราชาซอมบี้ทารกประหลาดสั่นไหว พุ่งตรงไปยังเฉิงลั่วอี

ส่วนสายตาของราชาซอมบี้ศิลาแดง ก็จ้องมองไปยังหลินตงอีกครั้ง ตอนนี้พวกเขาบุกเข้ามาในอาณาเขตของเขาแล้ว ไม่มีทางถอยอีกต่อไป!

ดังนั้น ร่างกายของเขาจึงสั่นไหว พุ่งเข้าใส่หลินตงทันที

ร่างกายที่กำยำนั้น ราวกับหัวรถจักร พละกำลังก็แข็งแกร่งไม่เบา

หลินตงเหลือบมอง ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย อาณาเขตซากศพแผ่ขยายออกไปตามธรรมชาติ แรงกดดันอันมหาศาล ทำให้พื้นดินแตกละเอียดเป็นนิ้วๆ ครอบคลุมราชาซอมบี้ศิลาแดงไว้โดยตรง

“ไอ้แรงกดดันบ้าๆ นี่...”

ความเร็วของราชาซอมบี้ศิลาแดงลดลงอย่างรวดเร็ว เดิมทีคิดจะพุ่งเข้าไปต่อยเขา แต่ในตอนนี้ ร่างของหลินตงก็มาถึงตรงหน้าแล้ว และยกหมัดขึ้น ต่อยมาที่ตัวเอง

ราชาซอมบี้ศิลาแดงทำได้เพียงเปลี่ยนจากรุกเป็นรับ สองแขนไขว้กันป้องกัน

“ปัง!”

เพียงแค่เสียงดังทึบ หมัดของหลินตงราวกับมังกรที่ถูกปลดปล่อยออกจากทะเล พลังอันมหาศาลระเบิดออกมา ไม่มีใครสามารถต้านทานได้เลย

ราชาซอมบี้ศิลาแดงรู้สึกเพียงแค่แขนทั้งสองข้างชา ร่างกายราวกับว่าวที่สายป่านขาด กระเด็นถอยหลังไปอย่างควบคุมไม่ได้ กลิ้งไปหลายตลบ ก่อนจะตกลงบนพื้น

เขาก้มลงมอง พบว่าบนแขนทั้งสองข้างของตัวเอง เต็มไปด้วยรอยแยก เลือดดำไหลทะลักออกมา

โชคดีที่ความสามารถในการฟื้นตัวของเขาแข็งแกร่ง กำลังฟื้นตัวอย่างต่อเนื่อง

แต่ความเร็วในการฟื้นตัว เห็นได้ชัดว่าช้ากว่าเมื่อก่อนมาก

ในใจของราชาซอมบี้ศิลาแดงรู้ดีว่า ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ตัวเองคงจะทนได้อีกไม่นาน...

......

ส่วนอีกด้านหนึ่ง

เฉิงลั่วอีกำลังสังหารซอมบี้อยู่ หันไปมองแวบหนึ่ง ก็พบร่างที่น่าสะพรึงกลัวร่างหนึ่ง กำลังพุ่งเข้ามาหาตัวเองอย่างรวดเร็ว

ราชาซอมบี้ทารกประหลาดเหวี่ยงกรงเล็บแหลมคม ตรงเข้ามาจับเธอ

เสียงลมแหวกอากาศดังขึ้นข้างหู ฉีกกระชากอากาศไปแล้ว เฉิงลั่วอีเหลือบมองด้วยแววตาเย็นชา ยกดาบขึ้นป้องกันทันที

“แคร้ง!”

ดาบยาวส่งเสียงดังสนั่น ราวกับจะทำให้แก้วหูแตก

อุ้งมือของเฉิงลั่วอีแตกปริ เลือดซึมออกมาเล็กน้อย

[ระดับความเจ็บปวด: 12%]

“อาหารชั้นต่ำอย่างแก กล้าดียังไงมาบุกรุกอาณาเขตของพวกเรา หาที่ตายจริงๆ!”

ราชาซอมบี้ทารกประหลาดร้องโหยหวน ราวกับเห็นเลือด ยิ่งดุร้ายมากขึ้น

เฉิงลั่วอีไม่พูดอะไร ยกดาบขึ้นฟันต่อไป แกนผลึกธาตุสายฟ้าถูกกระตุ้น ประกายสายฟ้าส่องประกาย ความเร็วเร็วถึงขีดสุด

แต่ความแข็งแกร่งของทารกประหลาดก็ไม่ด้อยเช่นกัน ปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็ว กรงเล็บแหลมคมเหวี่ยงไปมา ป้องกันได้อย่างต่อเนื่อง

การเคลื่อนไหวของทั้งสองฝ่ายเกิดภาพติดตา ประกายไฟกระเด็นไปทั่ว สู้กันอย่างดุเดือด

แต่ อาจจะเป็นเพราะเฉิงลั่วอีเป็นมนุษย์ กลิ่นเลือดจึงดึงดูดซอมบี้จำนวนมากเข้ามา ในจำนวนนั้นยังมีซอมบี้ชั้นยอดอยู่ไม่น้อย

เธอทำได้เพียงหาจังหวะว่างๆ เหวี่ยงดาบสังหารพวกมัน

แต่การทำเช่นนี้ก็ทำให้ราชาซอมบี้ทารกประหลาดฉวยโอกาสได้ กรงเล็บแทงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เสียง ‘ฉึก’ ดังขึ้น แทงทะลุไหล่ของเฉิงลั่วอี

เล็บซอมบี้ที่ยาวเหยียด เกือบจะแทงทะลุร่างที่ผอมบางของเธอ

เฉิงลั่วอียังคงมีสีหน้าเฉยเมย ยกขาขึ้นเตะไปที่ท้องที่กลมป่องของทารกประหลาด เตะจนกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร

ทั้งสองฝ่ายแยกออกจากกันชั่วคราว

เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาจากไหล่ของเฉิงลั่วอี ไม่นานก็ย้อมเสื้อผ้าจนเป็นสีแดงเข้ม ราวกับดอกไม้สีแดงขนาดใหญ่ที่กำลังเบ่งบานอย่างช้าๆ

กลิ่นเลือดนั้น กระตุ้นประสาทของซอมบี้รอบๆ พวกมันราวกับหมาป่าหิวโหยที่เห็นอาหาร ต่างก็เข้ามาใกล้

ไม่นานนัก

รอบตัวเฉิงลั่วอีก็มีซอมบี้จำนวนมากมารวมตัวกัน ใบหน้าแต่ละใบหน้าดุร้าย ดวงตาเต็มไปด้วยความกระหายเลือด ล้อมรอบเธอไว้สามชั้นสี่ชั้น

เฉิงลั่วอีกวาดตามอง เดิมทีคิดว่าไม่ใช่สนามรบหลักของตัวเอง แค่มาช่วยนิดหน่อยก็พอแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะมีซอมบี้มาเยอะขนาดนี้

“เฮ้ นี่มันรังแกคนซื่อกันชัดๆเลย นี่หว่า...”