บทที่ 73 มิติภาพลวงตา

บทที่ 73 มิติภาพลวงตา

“โฮก——”

มิชลินโซซัดโซเซถอยหลังไปสองก้าว คำรามออกมาด้วยความโกรธ มันถูกยั่วโมโหจนถึงขีดสุดแล้ว เหวี่ยงหมัดเข้าใส่แทงก์

พละกำลังของทั้งคู่สูสีกันมาก เป็นสายพลังกายภาพล้วนๆ ราวกับอสูรกายในร่างมนุษย์ หมัดต่อหมัดเนื้อต่อเนื้อ

“โหดชะมัด...”

ราชาซอมบี้ตาอสรพิษมองภาพรวมของการต่อสู้ พบว่าฝ่ายตรงข้ามมีระดับการวิวัฒนาการสูงมาก พลังแข็งแกร่ง พอเริ่มสู้ ฝ่ายตนก็ตกเป็นรองทันที

แต่ทว่า หลินตงยังมีผู้ช่วยจากภายนอกอีกสองคน

เฉิงลั่วอีกลายเป็นเครื่องจักรสังหารไร้ความรู้สึก ใบหน้าของเธอสงบนิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ กวัดแกว่ง ‘ดาบยาวสี่สิบเมตร’ อย่างคล่องแคล่วว่องไว ทุกครั้งที่คมดาบตวัดผ่าน ซอมบี้จะถูกฟันขาดเป็นท่อนๆ เลือดสีดำคล้ำและชิ้นส่วนร่างกายกระเด็นว่อน ราวกับกำลัง ‘สับหมูทำไส้เกี๊ยว’ อีกครั้ง...

ส่วนซุนเสี่ยวเฉียงกลับดูกระตือรือร้นมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับฉากอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ ดูเหมือนจะได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศ เขาชกหมัดเข้าใส่ซอมบี้ตัวหนึ่ง ส่งมันกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร

ปัง ปัง ปัง ปัง!

หลังจากที่เขาปล่อยหมัดออกไปหลายครั้ง ซอมบี้รอบตัวก็กระเด็นลอยออกไป บางตัวกระแทกเข้าไปในร้านค้าริมถนน บางตัวกระแทกใส่พวกเดียวกัน ทำให้ล้มระเนระนาดไปเป็นแถบ

ด้านหลัง เฉินหมิงและคนอื่นๆ ก็กำลังต่อสู้อย่างตั้งใจ

พวกเขาล้วนเป็นผู้ปลุกพลังระดับแก่นสมอง พลังเทียบเท่ากับซอมบี้ระดับชั้นยอด แถมยังยืนหลังชนกัน จัดกระบวนทัพ ประสานงานกันได้อย่างรู้ใจ พลังทำลายล้างก็ไม่น้อยเลยทีเดียว

พวกเขาคิดว่าขอเพียงช่วยหลินตงชนะการต่อสู้ครั้งนี้ได้ ตัวเองก็อาจจะรอดชีวิต เรื่องความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย จึงไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

“ทำไมคนของบริษัทไท่เค่อยังไม่มาอีกนะ....”

ราชาซอมบี้ตาอสรพิษเริ่มคิดในใจ รู้สึกว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ตัวเองคงต้องพ่ายแพ้ในไม่ช้า

ช่างมันเถอะ!

ราชาซอมบี้ตาอสรพิษกระโดดลงมาจากตึกสูงโดยตรง ตั้งใจจะเข้าร่วมวงต่อสู้แล้ว

ถ้าไม่รีบไปช่วย ลูกน้องคงถูกฆ่าตายหมดแน่

แต่พอเท้าแตะพื้น มันก็รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามา ราวกับทะเลโลหิตที่บ้าคลั่งถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง ทำให้มันรู้สึกเหมือนกำลังจมอยู่ในบ่อโคลน

“อะไรนะ? ทนไม่ไหวแล้วเหรอ?”

ร่างของหลินตงปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

“หึ!”

ราชาซอมบี้ตาอสรพิษแค่นเสียงเย็นชา ดวงตาอำมหิต “เป็นเพราะมีมนุษย์ช่วยแกต่างหาก แกถึงได้เปรียบ!”

“เมื่อกี้นายเพิ่งจะบอกว่าฉันอยู่กับพวกอาหารไม่ใช่เหรอ?”

มุมปากของหลินตงยกขึ้นเล็กน้อย

ราชาซอมบี้ตาอสรพิษถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ รู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก ในใจก็ทั้งอับอายทั้งโกรธ

“ไปตายซะ!”

ในฐานะราชาซอมบี้ระดับ A-class ร่างกายของมันแข็งแกร่งมาก แม้จะถูกอาณาเขตซากศพครอบคลุม แต่ก็ยังไม่สูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหว

รอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายอำมหิต มันเงื้อมือชกเข้าใส่หลินตง

หลินตงรับรู้ได้แล้วว่า ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือซอมบี้ ราชาซอมบี้ตาอสรพิษคือคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาเคยเจอมา

แต่เขาก็ไม่หลบหลีก เหวี่ยงหมัดเข้าปะทะอย่างจัง

‘ปัง!’

ราชาซอมบี้ทั้งสองปะทะกัน ราวกับภูเขาสองลูกชนกัน คลื่นพลังรุนแรงแผ่กระจายออกจากหมัดของทั้งคู่ ส่งซอมบี้โดยรอบกระเด็นลอยขึ้นฟ้า

ราชาซอมบี้ตาอสรพิษรู้สึกเจ็บแปลบที่แขน ร่างกายเซถอยหลังไปหลายก้าวอย่างควบคุมไม่ได้

ภายใต้การกดดันของอาณาเขตซากศพ ในที่สุดมันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินตง

“วิวัฒนาการไปถึงระดับนี้แล้วเหรอ...”

ราชาซอมบี้ตาอสรพิษตกใจอย่างมาก พบว่าตัวเองกับเขามีช่องว่างห่างกันอย่างเห็นได้ชัด

หลินตงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ก็ไม่เลวนะ นายเป็นคู่ต่อสู้คนแรกที่รับหมัดของฉันได้”

“แก....”

ราชาซอมบี้ตาอสรพิษเบิกตากว้างจนแทบปริ รู้สึกว่าเขาอวดดีเกินไปแล้ว ขณะเดียวกันก็เป็นการดูถูกตัวเองอย่างหนึ่ง ในใจโกรธแค้นอย่างที่สุด

แต่ในตอนนี้ หลินตงเข้ามาใกล้อีกครั้ง แรงกดดันจากอาณาเขตซากศพถาโถมเข้ามา ห้านิ้วของเขาพุ่งเข้าหาศีรษะของมัน

ราชาซอมบี้ตาอสรพิษแยกเขี้ยว ดวงตาสีเหลืองอำพันหดเล็กลง พลังจิตแผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว มันใช้พลังพิเศษที่ตื่นขึ้นของตัวเองแล้ว 【มิติภาพลวงตา】

“หืม?”

หลินตงเลิกคิ้ว พบว่ารอบตัวเงียบสงัดลงในทันที เสียงคำราม เสียงโห่ร้องของซอมบี้หายไปหมดสิ้น ตัวเขาเองยืนอยู่ในพื้นที่มืดมิด ราวกับอยู่ในห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ เงียบสงัด

วินาทีต่อมา ในความมืดเบื้องหน้า ดูเหมือนจะมีเงาดำทะมึนกำลังเคลื่อนไหว จากนั้นงูยักษ์ขนาดมหึมาก็ปรากฏตัวขึ้น

ร่างของมันยาวนับล้านจั้ง หัวงูที่ชูขึ้นสูงใหญ่ราวกับดวงดาว ดวงตาอำมหิตคู่หนึ่งจ้องมองมาที่หลินตง

ต่อจากนั้น งูยักษ์แบบนี้ก็ปรากฏตัวขึ้นมาอีกหลายตัว ต่างชูหัวขึ้น ล้อมหลินตงไว้ตรงกลาง

งูยักษ์ราวกับเทพเจ้า มองลงมายังสรรพสิ่ง แรงกดดันแผ่กระจาย!

หลินตงรู้สึกเหมือนถูกภูเขาหลายลูกปิดล้อม เมื่อเทียบกับพวกมันแล้ว ตัวเขาเองเล็กจ้อยราวกับเมล็ดข้าวในมหาสมุทร แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่ว

เมื่อเผชิญหน้ากับฉากที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ คนธรรมดาคงจะขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว

แต่สีหน้าของหลินตงยังคงสงบนิ่ง

ถึงกับอดไม่ได้ที่จะอยากจะบ่นออกมาประโยคหนึ่ง

“ภาพลวงตาของนายนี่มันปลอมเกินไปแล้วนะ?”

เพราะก่อนหน้านี้ เจ้าดำน้อยเคยบอกแล้วว่าพลังของราชาซอมบี้ตาอสรพิษคือมิติภาพลวงตา ดังนั้นในใจจึงเตรียมพร้อมไว้แล้ว

เมื่อเผชิญหน้ากับงูยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้น ในใจเขากลับไม่รู้สึกตื่นเต้นแม้แต่น้อย กลับกัน เขาค่อยๆ หลับตาลง ในเมื่อมันเป็นของปลอม ก็ไม่ต้องไปมองมันซะก็สิ้นเรื่อง...

พลังจิตทั้งหมดของหลินตงมุ่งไปที่การรับรู้

ครู่ต่อมา

เขาก็จับกลิ่นอายของราชาซอมบี้ตาอสรพิษได้

“อยู่ข้างหลัง!”

หลินตงเหวี่ยงหมัดไปด้านหลัง ราวกับชกเข้าใส่ความว่างเปล่า แต่กลับมีเสียงทึบๆ ดังขึ้น พร้อมกับเสียงกระดูกแตกที่ชัดเจน

“พลั่ก!”

ร่างของราชาซอมบี้ตาอสรพิษกระเด็นลอยออกไปตามเสียง ในขณะเดียวกัน ภาพลวงตาทั้งหมดก็แตกสลายราวกับกระจก หลินตงกลับมายังสนามรบอีกครั้ง

เห็นเพียงราชาซอมบี้ตาอสรพิษกระเด็นลอยไปไกลร้อยเมตร ร่างกายของมันชนทะลุกำแพงหลายชั้น ในที่สุดก็หยุดลง

“เป็นไปไม่ได้!”

ในใจมันตกใจอย่างที่สุด เมื่อครู่หลินตงเห็นได้ชัดว่าตกลงไปในภาพลวงตาแล้ว แต่กลับยังสามารถโจมตีตัวเองได้

มิติภาพลวงตาของราชาซอมบี้ตาอสรพิษแข็งแกร่งมากจริงๆ ต่อให้เป็นผู้ปลุกพลังระดับ B-class ตกลงไปในนั้น ก็จะถูกทำให้หวาดกลัวจนตัวอ่อนปวกเปียก เพียงแต่เมื่อมาเจอกับหลินตง.....ก็เลยดูค่อนข้างทื่อไปหน่อย

ราชาซอมบี้ตาอสรพิษเพิ่งจะคลานออกมาจากซากปรักหักพัง หันไปมอง ก็พบว่าร่างของหลินตงกำลังเดินเข้ามาหาตัวเองอีกครั้ง

รอบตัวเขาราวกับทะเลโลหิตที่บ้าคลั่ง เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล

กำลังจะครอบคลุมราชาซอมบี้ตาอสรพิษไว้ที่นี่

มันรู้สึกถึงอันตรายถึงชีวิต ราวกับเห็นยมทูตกำลังเดินเข้ามาใกล้....

แต่ในตอนนั้นเอง

บนถนนที่อยู่ไกลออกไป พลันมีเสียงปืนดังขึ้นเป็นระยะ นักล่าร่างสูงใหญ่สองตัวปรากฏให้เห็นเป็นอันดับแรก ปืนกลแกตลิงในมือของพวกมันกำลังคำราม ปลอกกระสุนปลิวว่อน กำลังเปิดทางอยู่ข้างหน้า

ด้านหลังคือรถหุ้มเกราะสองแถว กำลังค่อยๆ เคลื่อนที่เข้ามาคุ้มกัน

ระหว่างรถหุ้มเกราะ ปรากฏกลุ่มผู้ปลุกพลังที่เป็นมนุษย์ ผู้นำคือหยางฮ่าว นำทีมผู้ปลุกพลัง

พวกเขาสวมชุดปฏิบัติการนาโนสีดำ ดูมีมาดและเท่มาก

“ให้ฉันดูหน่อยสิว่าการต่อสู้เป็นยังไงบ้าง?”

หยางฮ่าวทำหน้ายิ้มอย่างภูมิใจ จริงๆ แล้ว เขาตั้งใจมาสาย เพราะไม่ได้ร่วมมือกับราชาซอมบี้ตาอสรพิษอย่างจริงใจ คิดจะปล่อยให้มันกับหลินตงสู้กันจนบาดเจ็บทั้งคู่ แล้วตัวเองค่อยมาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ทีหลัง

เหมือนกับที่หลินตงเคยทำกับหน่วยปฏิบัติการล่าราชาในครั้งนั้น

รอจนการต่อสู้จบลง ถ้าเป็นไปได้ก็กำจัดราชาซอมบี้ตาอสรพิษไปด้วยเลย...

“หึ! ซอมบี้กระจอก ยังคิดจะมาสู้กับฉันอีกเหรอ? ไม่รู้รึไงว่ามนุษย์เก่งที่สุดเรื่องกลอุบาย?”

มือของหยางฮ่าวไม่สั่นอีกต่อไปแล้ว ‘แชะ’ กดไฟแช็ก จุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง สูดเข้าไปอย่างมีความสุข ลืมไปสนิทเลยว่าตอนที่อยู่ในรังของราชาซอมบี้ตาอสรพิษเคยกลัวจนฉี่ราด ดูเป็นคนเล็กคนน้อยที่ได้ทีขี่แพะไล่

เบื้องหน้าสุดสายตา

สนามรบวุ่นวายอย่างแท้จริง มีการต่อสู้กันอยู่ทุกหนทุกแห่ง แน่นอนว่าเขาก็แยกไม่ออกว่าซอมบี้ฝ่ายไหนเป็นพวกเดียวกัน เอาเป็นว่าสู้กันดุเดือดมาก

“เอ๊ะ? เจ้าตาอสรพิษน้อยหายไปไหนแล้วล่ะ?”