บทที่ 41: เข้าร่วมวงต่อสู้
บทที่ 41: เข้าร่วมวงต่อสู้
บทที่ 41: เข้าร่วมวงต่อสู้
“ซี้ด...”
ทุกคนสูดลมหายใจเข้าลึก มีสัตว์ประหลาดสุดประหลาดอยู่จริงๆ ด้วย!
แต่แล้วในตอนนั้นเอง ซอมบี้ตัวหนึ่งก็กระโดดลงมาจากตึกสูง กระโจนขึ้นไปเกาะอยู่บนไหล่ของเจ้าหน้าที่ติดอาวุธคนหนึ่ง มันคือขุนพลมือดีใต้บัญชาของราชาซอมบี้หน้าแดง เป็นราชาซอมบี้สายความเร็ว ฉายาของมันคือ—ลิง!
ลิงตัวนั้นรูปร่างกำยำล่ำสัน ตามตัวเต็มไปด้วยตุ่มหนอง แขนของมันรัดคอเจ้าหน้าที่คนนั้นแล้วบิดอย่างแรง หัวของเขาก็หลุดกระเด็นออกมาทันที
“เร็วเข้า! โจมตี!”
คนรอบๆ กำลังจะโต้กลับ แต่ลิงตัวนั้นเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วว่องไวมาก มันกระโจนพรวดอีกครั้ง กระโดดขึ้นไปเกาะอยู่บนต้นคอด้านหลังของนักล่าหมายเลขหนึ่ง
นักล่าหมายเลขหนึ่งถูกรบกวน ร่างของมันสั่นไหวอย่างรุนแรง ทำให้ปืนกลแกตลิงในมือขวาของมัน... ลั่นออกมาโดยไม่ตั้งใจ!
‘ตาดาดาดาดาดาดา!’
เปลวไฟจากปากกระบอกปืนสว่างวาบ กระสุนจำนวนมากพุ่งเข้าใส่กลุ่มเจ้าหน้าที่ติดอาวุธ
“หลบเร็ว!”
ผู้คนร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบหมอบลงหลังรถหุ้มเกราะ กระสุนปืนยิงถูกรถหุ้มเกราะ ประกายไฟกระจายว่อน แน่นอนว่าก็มีคนดวงซวยสองสามคนถูกกระสุนยิงเข้า ร่างกายของพวกเขาก็ระเบิดกระจายทันที
เมื่อราชาซอมบี้เข้าร่วมการต่อสู้ มนุษย์ก็ค่อยๆ ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
ในตอนนี้ ราชาซอมบี้หน้าแดงก็ลงมือด้วย เพียงแค่เห็นมันยกมือขึ้น แขนของมันก็ขยายใหญ่ขึ้นจนถึงระดับที่น่าตกใจ เส้นเลือดภายในแขนนั้นพุ่งทะลักออกมา
เส้นเลือดเหล่านั้นราวกับมีชีวิต เหมือนงูยาวเลื้อยเข้าพันรัดร่างของเจ้าหน้าที่ติดอาวุธหลายคน แล้วแทงทะลุเข้าไปในร่างกายของพวกเขาทันที
“อ๊าก—”
เจ้าหน้าที่ติดอาวุธกรีดร้องออกมาอย่างโหยหวนทันที จากนั้นร่างกายของพวกเขาก็เหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็ว เลือดทั้งหมดถูกสูบออกไปจนหมด กลายเป็นเหมือนศพแห้ง
“แข็งแกร่งมาก!”
หลี่ว์ฮ่าวเหลือบมองอย่างพินิจ เมื่อเห็นวิธีการโจมตีของมัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงหนังเรื่องหนึ่ง... เวน่อม!
แต่ก็ยังพอไหว ความสามารถแบบนี้ไม่ถือว่าประหลาดพิสดารอะไร ยังคงอยู่ในขอบเขตปกติ ยังไม่ถึงขั้นเรียกว่า ‘ซอมบี้ประหลาด’ ได้
เมื่อเห็นเส้นเลือดของราชาซอมบี้หน้าแดงพุ่งพล่าน สังหารชีวิตผู้คนอย่างต่อเนื่อง หลี่ว์ฮ่าวจึงกระทืบเท้าข้างหนึ่ง กำแพงดินรูปไข่หลายแห่งก็ผุดขึ้นมาจากพื้นดินเบื้องหน้า สกัดกั้นการโจมตีของมันเอาไว้
“หัวหน้าหลี่ว์! ฝูงซอมบี้บุกเข้ามาแล้ว!”
คนข้างๆ คนหนึ่งรายงาน
เนื่องจากการระดมยิงสกัดกั้นหยุดชะงักลง ฝูงซอมบี้จำนวนมหาศาลก็บุกเข้ามาประชิดแล้ว
“ฉันรู้แล้ว!”
หลี่ว์ฮ่าวเหลือบมอง รู้สึกเหมือนว่ายิ่งแก้ปัญหาก็ยิ่งมีปัญหาใหม่ผุดขึ้นมาไม่หยุด ภายใต้การโจมตีอย่างหนักหน่วงของฝูงซอมบี้ เขาก็แทบจะรับมือไม่ไหวแล้ว
แต่ในตอนนี้ ชายร่างสูงใหญ่ในทีมก็ลงมือ เขาชื่อสวี่เจี้ยน เป็นผู้ปลุกพลังสายฟ้า พลังโจมตีของเขาแข็งแกร่งมาก เขายืนอยู่หน้าฝูงซอมบี้เพียงลำพัง
รอบกายของเขามีประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ผมของเขาถึงกับตั้งชี้ขึ้น พลังงานที่ปั่นป่วนนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
“ตายซะ!”
เขาตะโกนลั่น แล้วยกหมัดขึ้นทุบลงบนพื้น
‘ครืนนนน!’
รอยแตกคล้ายใยแมงมุมลุกลามไปทั่วพื้นดิน พร้อมกับมีประกายไฟฟ้ากระโดดไปมา บริเวณรัศมีโดยรอบยี่สิบเมตรล้วนถูกปกคลุมไปด้วยสายฟ้า
ซอมบี้เหล่านั้นพอสัมผัสโดน ก็เกิดอาการชักกระตุกไปทั้งตัวทันที ควันสีเขียวอมฟ้าลอยคลุ้ง พวกมันถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
“หัวหน้า แบบนี้ต่อไปไม่ไหวแน่ พวกเราจะถูกพวกมันลากจนตาย!”
สวี่เจี้ยนหันกลับมาพูด
ถึงแม้ผู้ปลุกพลังจะแข็งแกร่ง แต่พละกำลังก็มีจำกัด ตอนนี้กำลังรบหลักหลายคน ใบหน้าของพวกเขามีแววเหนื่อยล้า พลังงานก็ใกล้จะหมดแล้ว!
“อืม ซอมบี้ฝูงนี้มาจากที่อื่น ความแข็งแกร่งของพวกมันเทียบได้กับรังซอมบี้สามดาวแล้ว!”
หลี่ว์ฮ่าวตระหนักได้นานแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
“หา? นี่มัน...”
ผู้ปลุกพลังหญิงคนนั้นหน้าซีดเผือดราวกับขี้เถ้า
เธอไม่คิดเลยว่าปฏิบัติการครั้งแรก ก็ต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้
“งั้น... งั้นพวกมันมาที่นี่ทำไมกัน?”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง! ตอนนี้พวกซอมบี้ในรังซอมบี้หนึ่งดาวยังไม่ออกมาเลยด้วยซ้ำ!”
หลี่ว์ฮ่าวหัวเสียเล็กน้อย
“.......” ทุกคนต่างก็เงียบไป พวกเขาตกอยู่ในวิกฤตอย่างไม่รู้สาเหตุ แต่เป้าหมายภารกิจกลับยังปลอดภัยดี ไม่ได้แตะต้องแม้แต่ปลายขน
“แต่ก็ดีเหมือนกัน ถ้าพวกซอมบี้ในรังหนึ่งดาวไม่ออกมา พวกเราก็จะฝ่าออกไปได้ง่ายขึ้น”
หลี่ว์ฮ่าววิเคราะห์
“อืม...”
ทุกคนพยักหน้า ตอนนี้พวกเขาก็ยุ่งพออยู่แล้ว ซอมบี้พวกนั้นอย่าออกมาจะดีที่สุด!
เสี่ยวเหวินปลอบใจ
“ทุกคนวางใจเถอะ พวกซอมบี้นั่นมันโง่จะตาย สู้กันจนถึงหน้าประตูบ้านพวกมันแล้วยังเงียบอยู่เลย สงสัยคงไม่ออกมาแล้วล่ะ”
.......
ในขณะเดียวกัน หลินตงยืนอยู่บนดาดฟ้า ท่าทางของเขาดูสบายๆ ข้างกายเขามีอีกาจำนวนไม่น้อยเกาะอยู่ พวกมันล้วนเป็นลูกน้องของ ‘พี่กา’ กำลังรอคอยอาหารฟรี
“ปล่อยให้พวกนายรอนานเลยนะ...” หลินตงพูดขึ้น
“ตอนนี้เริ่มงานเลี้ยงได้รึยัง คุณคนดี?” อีกาตัวหนึ่งถาม แสงสีแดงในดวงตาของอีกาหลายตัวเริ่มส่องประกาย พวกมันตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ
“อืม”
หลินตงพยักหน้า
ในสนามรบด้านล่าง กระสุนของพวกเจ้าหน้าที่ติดอาวุธใกล้จะหมดแล้ว พวกผู้ปลุกพลังก็เหนื่อยล้าอย่างหนัก พลังงานถูกใช้ไปจนเกือบหมด ส่วนฝูงซอมบี้สองหมื่นตัวก่อนหน้านี้ ก็เหลือเพียงหยิบมือที่ยังรอดอยู่
“ถึงตาพวกเราออกโรงแล้ว”
หลินตงออกคำสั่ง
ซอมบี้หลายพันตัวที่ยืนนิ่งอยู่ด้านล่าง ราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ต่างก็คำรามออกมาเสียงดัง กลิ่นอายดุร้ายแผ่กระจายไปทั่ว!
“โฮก—!”
แทงก์คำรามลั่น เหมือนกระทิงเปลี่ยว มันพุ่งทะยานไปข้างหน้าเป็นตัวแรก ตามจังหวะฝีเท้าของมัน พื้นดินถึงกับสั่นสะเทือนไม่หยุด
เหล่าซอมบี้ชั้นยอดที่อยู่ด้านหลัง ก็ราวกับม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน
แต่ถ้าจะพูดถึงคนที่ตื่นเต้นที่สุด ก็ต้องเป็นเสี่ยวปาแน่นอน ในที่สุดบอสก็ออกคำสั่ง ตอนนี้เธอถึงกับน้ำตาคลอ... เพราะก่อนหน้านี้ที่เห็นการฆ่าฟันเบื้องหน้า ในใจเธอก็รู้สึกคันยุบยิบ อดใจรอไม่ไหวแล้วที่จะไป ‘ดูแล’ พวกมนุษย์เหล่านั้น
“ฮี่ๆๆๆๆ~~”
เสี่ยวปาฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ทั้งใหญ่และน่าขนลุก จากนั้นร่างของเธอก็หายวับไป พุ่งไปข้างหน้าราวกับเงาปีศาจ
บนยอดตึกสูง อีกานับไม่ถ้วนบินทะยานขึ้น ท่ามกลางฝูงอีกาที่บินวนอยู่ มีชายหนุ่มผู้เย็นชายืนอยู่
แสงสีแดงวาบขึ้นในดวงตาของเขา แล้วเขาก็หายตัวไปจากตรงนั้นทันที!
......
แทงก์เป็นตัวแรกที่บุกเข้าไปในสนามรบ ร่างกายมหึมาของมันเหมือนหัวรถจักรที่กำลังวิ่งด้วยความเร็วสูง ชนซอมบี้ทั้งถนนจนกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง
ถึงขนาดที่ซอมบี้บางตัวกระเด็นไปแขวนอยู่บนเสาไฟถนน...
แทงก์แหวกฝูงซอมบี้จนเกิดเป็นช่องว่าง
ซอมบี้ชั้นยอดที่ตามมาด้านหลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พวกมันกระโจนเข้าใส่ศัตรูทีละตัว ใช้ฟันอันแหลมคมกัดคอของพวกมันจนขาดสะบั้น หลังจากสะบัดหัวของศัตรูทิ้งไป ก็มองหาเป้าหมายต่อไป
“เดี๋ยวนะ... นั่นมันอะไรน่ะ?”
หลี่ว์ฮ่าวและคนอื่นๆ สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของพื้นดินแล้ว ต่างก็หันไปมอง ก็พบกับราชาซอมบี้ร่างยักษ์ตัวหนึ่งกำลังแหวกฝูงซอมบี้ พุ่งตรงมายังที่มั่นของพวกเขา!
“บ้าเอ๊ย! พวกมัน... ออกมาแล้ว!”
ทุกคนหน้าซีดเผือด
ผู้ปลุกพลังหญิงคนนั้นตกใจจนตัวสั่น
“พี่เสี่ยวเหวิน พี่ไม่ได้บอกเหรอว่าพวกมันจะไม่ออกมา?”
“ฉัน....”
เสี่ยวเหวินถึงกับพูดไม่ออกในทันที เหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ มันเร็วเกินไปจริงๆ
หรือว่า... มันแค่บังเอิญ???
ในตอนนี้ทุกคนรู้สึกว่า สถานการณ์ที่ยากลำบากอยู่แล้วของพวกเขานั้น ยิ่งเลวร้ายลงไปอีก
แต่ไม่นาน พวกเขาก็พบว่า... นี่มันไม่ใช่แค่เลวร้ายลงธรรมดาๆ...
ร่างมหึมาของแทงก์บุกมาถึงหน้าค่ายของมนุษย์แล้ว พื้นดินสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้น พลังทำลายล้างของมันมหาศาลและน่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด
“พวกเราต้องหยุดมันให้ได้!”
หลี่ว์ฮ่าวรีบพูด
เหล่าเจ้าหน้าที่ติดอาวุธต่างก็ระดมยิงใส่แทงก์
แต่แทงก์นั้นหนังเหนียวเนื้อหนา มันไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย มันยังคงฝ่าดงกระสุนปืน ความเร็วของมันไม่ลดลงเลย กลับยิ่งดุดันและรวดเร็วยิ่งขึ้นไปอีก
“ให้ฉันจัดการเอง!”
ผู้ปลุกพลังหญิงคนนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย ความสามารถของเธอคือการควบคุมโลหะ เพียงแค่โบกมืออันบอบบางของเธอ รถหุ้มเกราะหนักคันหนึ่งก็เคลื่อนมาขวางอยู่หน้าแทงก์
“ตูม!”
เมื่อทั้งสองปะทะกัน รถหุ้มเกราะหมุนคว้างหลายตลบในอากาศ แล้วก็กระเด็นลอยออกไปไกลลิบ
ทุกคนตกใจอย่างมาก
“โหดขนาดนี้เลยเหรอ?”