บทที่ 17 ซูซาโนะโอของชิซุย!

บทที่ 17 ซูซาโนะโอของชิซุย!

คาคาชิเบิกตากว้างอย่างไม่น่าเชื่อ

พลังแบบนี้ ระดับคาเงะงั้นเหรอ?

เขาพยายามอย่างหนักที่จะข่มใจไม่ดึงหน้ากากลงเพื่อเผยเนตรวงแหวนออกมา

เขาส่ายหัวเล็กน้อย ดวงตาของชิซุยคือเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา แม้แต่เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาก็ยังถูกควบคุมไว้อย่างแน่นหนา

ดวงตาของฉันคงไม่ใช่คู่ต่อสู้แน่ๆ

คาคาชิรู้สึกขนหัวลุกซู่ รู้สึกหดหู่เล็กน้อย

ในสายตาของเขา โจวเฉิงเป็นเพียงเกะนินธรรมดาๆ คนหนึ่ง

แต่นั่นมันจะเป็นไปได้อย่างไร เกะนินคนหนึ่งไม่สามารถทำเรื่องทั้งหมดนี้ได้!

ดวงตาของซึนาเดะเป็นประกาย ความสามารถที่ดีนี่นา ถ้าใช้ในวงพนันล่ะก็ ชนะตลอดแน่!

โยนลูกเต๋า อยากได้แต้มเท่าไหร่ก็ได้เท่านั้น สบายเลย!

ซึนาเดะเห็นเงินกองโตกำลังกวักมือเรียกเธออยู่แล้ว

ไม่ได้ ฉันต้องเรียนรู้ความสามารถนี้ให้ได้!

ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!

โจวเฉิงวางชิซุยลงบนเวที ยิ้มบางๆ แต่ในใจกลับร้องโอดครวญไม่หยุด

บ้าเอ๊ย พลังจิตดันใช้จักระด้วยเหรอเนี่ย

ด้วยปริมาณจักระของฉันในตอนนี้ สามารถใช้พลังจิตได้แค่ไม่กี่นาทีเท่านั้นเอง

ยังดี ยังดี เกือบจะขายหน้าแล้ว

ชิซุยยังคงขวัญเสียอยู่ มองโจวเฉิงด้วยความหวาดหวั่นเล็กน้อย

ตอนที่ถูกควบคุม รู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือก และความรู้สึกถึงอันตรายที่ไม่สิ้นสุด

ถ้าผู้อาวุโสต้องการ เขาสามารถฆ่าฉันได้ในพริบตา

"ผู้อาวุโส นี่คือพลังจิตเหรอ?"

โจวเฉิงยิ้มบางๆ แล้วพยักหน้า อิจฉาไหมล่ะ?

"ดูดซับลูกแก้วแสงนั่นให้ดีเถอะ!"

"บางที ในอนาคต นายอาจจะทำได้เหมือนฉัน!"

คิกคิก วาดฝันให้กิน!

ดวงตาของชิซุยเป็นประกาย ในแววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

คนอื่นๆ ที่ได้ยินก็มีแววตาคลั่งไคล้เช่นกัน ความสามารถแบบนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าวิชานินจาใดๆ เลย

ถ้าสามารถเรียนรู้ได้ จะต้องเป็นอาวุธสังหารที่ร้ายกาจอย่างแน่นอน

"เอาล่ะ เริ่มการโจมตีครั้งที่สองของนายได้แล้ว!"

ชิซุยเก็บรอยยิ้ม พยักหน้าแล้วถอยหลังไปสองสามก้าว

ส่วนโจวเฉิงก็กระทืบเท้า เวทีนี้มันเป็นอะไรกันแน่?

การโจมตีสารพัดรูปแบบก็ไม่สามารถทำให้มันพังทลายลงได้

แถมร่องรอยการโจมตีที่ทิ้งไว้เมื่อวาน พอมาถึงวันนี้ก็หายไปหมดแล้ว เหมือนเป็นเวทีใหม่เอี่ยม

ไม่จริงน่า หรือว่าเวทีก็ถูกระบบเสริมพลังด้วย?

โทโมเอะในดวงตาของชิซุยเปลี่ยนเป็นลวดลายดาวกระจายในทันที

จักระสีเขียวพวยพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา แล้วรวมตัวกันเป็นโครงกระดูกขนาดมหึมา

ซูซาโนะโอ!

พรึ่บ!

"นี่มันอะไรกัน?"

"ฉันจำได้ว่าในตระกูลอุจิวะยังมีวิชาลับประจำตระกูลแบบนี้อยู่ด้วย!"

ทุกคนต่างตกตะลึงไปพร้อมๆ กับทำหน้าสงสัย

ต่างก็คาดเดากันไปต่างๆ นานาว่านี่คือวิชานินจาอะไร

มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่านี่หมายถึงอะไร

เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาที่อยู่เหนือกว่าเนตรวงแหวนสามโทโมเอะ

ดวงตาในตำนาน ดวงตาที่แข็งแกร่งที่สุดที่สามารถมองทะลุสามโลกได้

ในตอนนี้ซาสึเกะยังไม่ได้รับรู้ข้อมูลพื้นฐานที่สำคัญนี้ เขาก็แค่ดูเอาสนุกเท่านั้น

ดวงตาของอิทาจิเต็มไปด้วยความอิจฉา เมื่อไหร่ฉันถึงจะเบิกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาได้บ้างนะ?

แบบนั้น การแก้ไขความขัดแย้งระหว่างตระกูลกับหมู่บ้านอย่างสันติก็จะง่ายขึ้น

คาคาชิลูบตาซ้ายของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผางั้นเหรอ?

แต่ทำไมฉันถึงใช้วิชาเนตรแบบนี้ไม่ได้ล่ะ?

สายตาของซึนาเดะที่มองชิซุยเต็มไปด้วยความหวาดระแวง

ซูซาโนะโอ!

ความสามารถที่แข็งแกร่งขนาดนี้กลับปรากฏขึ้นในตัวเด็กอายุ 16 ปี

โคโนฮะอาจจะเกิดการนองเลือดขึ้นอีกครั้ง!

โครงกระดูกขนาดมหึมาวิวัฒนาการกลายเป็นยักษ์ ที่ท้องของมันมีสิ่งที่คล้ายกับวังวนอยู่

เข็มพันเล่มที่ทำจากจักระขนาดเล็กจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาเหมือนห่าฝน หนาแน่นราวกับเม็ดฝน

เข็มพันเล่มทั้งหมดแทงเข้าที่ร่างของโจวเฉิง ไม่ได้ทำให้โจวเฉิงกลายเป็นเม่นอย่างที่คาดคิดไว้

แต่กลับเกิดเสียงเหมือนโลหะกระทบกัน

-10876

【สร้างความเสียหาย 10876 หน่วย】

【พลังชีวิตเกราะป้องกันคงเหลือ 9,999,999,947,686】

【ระดับความเสียหาย: ม่วง】

【ได้รับรางวัล กล่องสุ่มสีม่วง】

โจวเฉิงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย หมอนี่ยังไม่ได้ใช้พลังทั้งหมด

แต่ก็ใช่ เวทีเล็กๆ แค่นี้ไม่สามารถรองรับซูซาโนะโอได้จริงๆ

สีหน้าของชิซุยแสดงความผิดหวังออกมา

ต่ำกว่าเมื่อกี้เสียอีก ช่วยไม่ได้ เวทีมันเล็กไปหน่อย ไม่สามารถรองรับซูซาโนะโอขนาดใหญ่ได้

"เอาไป!"

โจวเฉิงหยิบกล่องสุ่มสีม่วงออกมาจากมือ แล้วโยนไปให้ชิซุย

"ขอให้โชคดี!"

ชิซุยเปิดกล่องสุ่ม ในกล่องปรากฏดาบสั้นเล่มหนึ่ง

【ดาบเทพฟุตสึโนะมิทามะ】

【ดาบเทพสายฟ้าในตำนาน มีพลังในการควบคุมสายฟ้า】

【ผู้ใช้ได้รับรางวัลคริติคอล ได้รับคุณสมบัติทางกายภาพของจักระธาตุสายฟ้า สามารถเรียนรู้วิชานินจาคาถาสายฟ้าได้】

โจวเฉิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รางวัลนี้สำหรับฉันแล้วมันไร้ประโยชน์นี่นา

ปริมาณจักระของฉัน แล้วก็ยังไม่รู้วิชานินจาคาถาสายฟ้าเลยสักวิชา

คงต้องดูกันไปทีละขั้นแล้วล่ะ!

ดวงตาของชิซุยเป็นประกาย เขาขาดดาบนินจาดีๆ สักเล่มพอดี

เขาชักดาบฟุตสึโนะมิทามะออกจากฝัก บนตัวดาบมีประกายสายฟ้ากระโดดไปมาไม่หยุด

ด้วยความคึกคะนอง ชิซุยก็ฟันดาบออกไปทางไกล

ประกายดาบพาดผ่านไป ผนังด้านนอกของอาคารนั้นก็ปรากฏรอยไหม้เกรียมสีดำขึ้น

จากนั้นก็พังทลายลงเป็นรูขนาดใหญ่

ซี้ด!

ทุกคนสูดหายใจเข้าอย่างเย็นเยียบ นี่มันบ้าอะไรกัน แค่ฟันดาบออกไปส่งๆ ก็มีพลังทำลายขนาดนี้เลยเหรอ?

นี่มันแข็งแกร่งกว่าดาบเทพสายฟ้าของโคโนฮะเสียอีก!

"ดาบเล่มนี้ชื่อฟุตสึโนะมิทามะ!"

"ดาบคู่กายของเทพสายฟ้าในตำนาน จึงมีพลังในการควบคุมสายฟ้า"

"ดาบที่นายฟันออกไปเมื่อกี้นี้ยังไม่ใช่ขีดสุดของมันหรอกนะ รักษาไว้ให้ดีล่ะ!"

ชิซุยพยักหน้าอย่างพอใจ เขารู้สึกว่าตัวเองครบเครื่องแล้ว

ในที่สุดคนคนหนึ่งก็ได้สิ่งที่ตัวเองใฝ่ฝันมาตลอด

ต่างก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นดีใจขึ้นมา ชิซุยก็เช่นกัน ดาบแบบนี้ช่วยเสริมพลังฝีมือของเขาได้ไม่น้อยเลยทีเดียว!

นินจาทุกคนต่างแสดงสีหน้าอิจฉาริษยาออกมา

จักระคือรากฐานของทุกสิ่ง นินจาเวลาต่อสู้จะพยายามประหยัดให้ได้มากที่สุด ส่วนใหญ่ถ้าสามารถแก้ไขปัญหาด้วยกระบวนท่าได้ก็จะไม่ใช้วิชานินจา

ในสถานการณ์เช่นนี้ อาวุธเทพที่ทรงพลังย่อมเป็นสิ่งที่นินจาทุกคนใฝ่ฝันถึง

ชิซุยเดินลงจากเวทีท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน

เขาถอดดาบสั้นหน่วยลับธรรมดาที่สะพายอยู่ด้านหลังออก แล้วสะพายดาบฟุตสึโนะมิทามะไว้บนหลังแทน

"ยินดีด้วยนะ ชิซุย!"

อิทาจิดีใจกับชิซุยอย่างแท้จริง

ยิ่งพลังฝีมือของพวกเขาสองคนแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งสามารถข่มขู่ทั้งสองฝ่ายได้มากขึ้นเท่านั้น

ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลกับโคโนฮะไม่ตึงเครียดจนเกินไป

ในตอนนั้นเอง ข้างๆก็มีเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น

"เฮ้ ดาบนี่ขายไหม?"

ชิซุยเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ขายเหรอ?

แกสมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง ดาบแบบนี้ฉันเองยังใช้ไม่ทันเลย จะขายได้ยังไง!

เขาไม่สนใจคนคนนั้นเลย เดินไปอีกทางหนึ่ง

สีหน้าของคาคาชิเต็มไปด้วยความอิจฉา สำหรับวิชาดาบประจำตระกูลของเขาแล้ว ดาบนินจาระดับสูงก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เช่นกัน

ดาบประจำตระกูลของเขาถือว่าไม่เลว แต่ก็เป็นแค่ดาบนินจาที่ค่อนข้างแข็งแกร่งเท่านั้นเอง เทียบกับดาบฟุตสึโนะมิทามะไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

เขามองโจวเฉิงด้วยสายตาคาดหวัง ให้ดาบฉันสักเล่มสิ

เขาสนใจในตัวตนที่แท้จริงของโจวเฉิงมากขึ้นเรื่อยๆ!

แต่สำหรับเรื่องที่อิทาจิพวกเขามองว่าเขาเป็นผู้แข็งแกร่งที่อายุยืนยาวแต่ไม่แก่ชรานั้น คาคาชิกลับหัวเราะเยาะ

มันจะเป็นไปได้อย่างไร ขนาดผู้แข็งแกร่งอย่างรุ่นที่สามก็ยังแก่ชราลงไปแล้ว ก็หนีไม่พ้นการกัดกร่อนของกาลเวลา

ซึนาเดะเบ้ปาก ดาบนินจาเหรอ?

อาวุธนินจาอะไรก็ไม่มีประโยชน์เท่าหมัดของฉันหรอก

แต่สามารถเอาดาบนินจาแบบนี้ออกมาได้ เจ้าหมอนี่ก็รวยไม่ใช่เล่นเลยนะ หรือว่าจะลองพนันกับเขาสักตาดี?