บทที่ 113 เนื้อเรื่องหลักที่ล้มเหลว

บทที่ 113 เนื้อเรื่องหลักที่ล้มเหลว

การที่อยากให้หลี่โซวอวิ๋นคิดจะฆ่าคนบริสุทธิ์ เป็นเรื่องยาก แต่การที่อยากให้เขาไม่สนใจชีวิตของคนบริสุทธิ์ เป็นเรื่องง่ายมาก!

ยกตัวอย่างง่ายๆ

หากฉือโย่วจับหลี่จื่อฉิงไว้ และอีกฝั่งหนึ่งเป็นคนทั่วไปสองคน

จากนั้นให้หลี่โซวอวิ๋นเลือก

หนึ่ง… ช่วยหลี่จื่อฉิง เขาก็ต้องฆ่าคนทั่วไป

สอง… ช่วยคนทั่วไป เขาก็ต้องฆ่าหลี่จื่อฉิง

หลี่โซวอวิ๋นจะเลือกยังไง?

ถึงแม้ว่าชีวิตสองชีวิต จะไม่สามารถทำให้รัศมีตัวเอกของหลี่โซวอวิ๋นลดลงจนหมด แต่หากอีกฝั่งมีคนมากกว่านี้ล่ะ?

ร้อยคน พันคน หรือแม้แต่หมื่นคน!

แน่นอน หากเป็นหมื่นคน หลี่จื่อฉิงคนเดียวอาจจะไม่พอ

อย่าดูถูกความใจดีของหลี่โซวอวิ๋นเชียวนะ หากใช้หลี่จื่อฉิงคนเดียวเทียบกับหมื่นคน หลี่โซวอวิ๋นน่าจะเลือกทิ้งหลี่จื่อฉิง หรือไม่ก็หลี่จื่อฉิงยอมสละชีวิตเอง

ดังนั้น ต้องเพิ่มน้ำหนัก

เพิ่มจนกระทั่งสำคัญกว่าชีวิตหมื่นคน หรือแม้แต่สำคัญกว่าชีวิตแสนคน

แน่นอน ก่อนหน้านั้น เขาต้องทดลองก่อน

ส่วนการทดลอง ฉือโย่วอยากจะใช้ตัวประกอบเป็นหนูทดลองมากกว่าหลี่โซวอวิ๋น

การลงมือกับพระเอกโดยตรง อาจจะทำให้เกิดผลลัพธ์ที่เขาไม่อยากเห็น

แต่ตัวประกอบไม่เป็นไร เพราะเขาฆ่าไปสองคนแล้ว

อือ… รออีกสักหน่อยเถอะ วางแผนให้ดีๆ ก่อน แล้วค่อยหาโอกาสทดลอง

“โอเค เราจะทำตามที่นายพูด งั้นพวกเราจะออกเดินทางเมื่อไหร่?”

ทุกคนไม่ได้คัดค้านความคิดของหลี่โซวอวิ๋น ด้วยนิสัยของเขา ความคิดนี้ถือว่าไม่เลวแล้ว

“รออีกครึ่งชั่วโมง ตอนนั้นก็น่าจะจบแล้ว” หลี่โซวอวิ๋นคาดเดา

ในช่วงนี้ การต่อสู้ระหว่างผู้เล่น หากอยากจะรู้ผลแพ้ชนะ มันก็ค่อนข้างเร็ว และพวกเขาก็ส่งสัญญาณไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว อีกสักครึ่งชั่วโมง บวกกับเวลาที่พาคนพวกนี้กลับไปยังฐานที่มั่นของม่อหลิง ไม่ว่ายังไงสงครามก็ต้องจบลงแน่นอน

ทุกคนรอต่อไป บรรยากาศกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง

ปีศาจน้ำแข็งยังไม่ปรากฏตัว

ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่ไล่ตามมา แต่หากปีศาจน้ำแข็งยังอยู่ข้างนอก เขาคงรอจนกว่าพวกเขาจะออกไป จากนั้นปีศาจน้ำแข็งน่าจะลงมือทันที

ความกังวลของทุกคนย่อมมีเหตุผล แต่ฉือโย่วไม่ได้สนใจ เขาเรียกเงากลับมาแล้ว แต่ไม่ได้ออกจากเมืองนี้ แผนการที่รอบคอบแค่ไหน มันก็ยังมีโอกาสล้มเหลว เขาต้องคอยจับตาดูสถานการณ์ของแก๊งกรงเล็บเหยี่ยวและม่อหลิงกับคนอื่นๆ ก่อน

ถึงแม้ว่าเขาจะหาวิธีการใหม่ๆ ได้แล้ว และเนื้อเรื่องหลักของหลี่โซวอวิ๋นจะล้มเหลวหรือไม่ มันก็ไม่สำคัญ แต่เขาก็ยังอยากจะทดลอง และรู้ผลลัพธ์อยู่ดี

ส่วนสถานการณ์โดยรวม มันเหมือนกับที่เขาคาดเดาไว้

แก๊งกรงเล็บเหยี่ยวเป็นแก๊งใหญ่ที่ผูกขาดทรัพยากรในเมือง แถมยังเตรียมตัวล่วงหน้า พวกเขาวางกับดักไว้มากมาย

ทันทีที่ม่อหลิงกับคนอื่นๆ เข้าไป พวกเธอก็เสียหายอย่างหนัก ถึงแม้ว่าจะมีทีมเล็กๆ และผู้เล่นอิสระเข้าร่วมฝ่ายม่อหลิง แต่มันก็ยังไม่เพียงพอที่จะพลิกสถานการณ์

ส่วนคนที่ขาดไป ก็คือหลี่โซวอวิ๋น

พลังของหลี่โซวอวิ๋นไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก ทว่าหากมีรัศมีตัวเอกช่วยเหลือ จากนั้นทำให้สนามรบแต่ละแห่งเกิดเรื่องบังเอิญ สถานการณ์ก็คงค่อยๆ พลิกกลับมา

“ม่อหลิงมีรัศมีตัวเอกเล็กน้อย รัศมีตัวเอกทำให้เธอรอดชีวิตมาได้หลายครั้ง แต่ตอนนี้หลี่โซวอวิ๋นไม่ปรากฏตัวในสนามรบ รัศมีตัวเอกย่อมไม่สามารถพลิกสถานการณ์ได้ แน่นอนว่า เธอคงต้องถ่วงเวลา และรอหลี่โซวอวิ๋นไปช่วยเหลือ แต่น่าเสียดาย เขาไปไม่ได้แล้ว”

ถึงแม้ว่ารัศมีตัวเอกจะแข็งแกร่งมาก แต่นอกจากพระเอกและตัวประกอบหลัก ผลกระทบต่อคนอื่นๆ จะน้อยลง

แต่นี่ไม่สำคัญ เป้าหมายที่แท้จริงของฉือโย่วคือหลี่โซวอวิ๋น ไม่ใช่ตัวประกอบ รัศมีตัวเอกจะช่วยพวกเขามากแค่ไหน มันก็ไม่สำคัญเลย

สาเหตุที่เงายังอยู่ที่นี่ เป็นเพราะฉือโย่วอยากจะรู้ว่า หลังจากเนื้อเรื่องหลักล้มเหลว หลี่โซวอวิ๋นจะเป็นยังไง?

หากเนื้อเรื่องหลักล้มเหลว หลี่โซวอวิ๋นจะได้รับโอกาสที่ยิ่งใหญ่กว่า

ดังนั้น ต่อไปหากเขาอยากจะขัดขวางหลี่โซวอวิ๋น ก็ต้องคิดให้รอบคอบมากขึ้น

ต้องให้หลี่โซวอวิ๋นทำตามเนื้อเรื่องหลักให้สำเร็จ แต่ต้องยากและใช้เวลานานกว่าปกติ

รัศมีตัวเอกย่อมเป็นปัญหาใหญ่ แต่การจำกัดความเร็วในการพัฒนาของหลี่โซวอวิ๋นก็สำคัญเช่นกัน

ทั้งสองอย่างขาดไม่ได้

“จบแล้วสินะ?”

พอนักเวทย์ของแก๊งกรงเล็บเหยี่ยวใช้ทักษะโจมตีวงกว้าง ฆ่านักเวทย์รักษาสองคนตาย ทีมแนวหน้าของม่อหลิงก็รับมือไม่ไหว ทีมทั้งหมดพังทลายอย่างรวดเร็ว

เงาฉือโย่วละสายตา สงครามจบลงแล้ว ร่างจริงได้เห็นผลลัพธ์ของการทดลอง ส่วนเงาต้องรีบเพิ่มพลัง

ผลลัพธ์ของชิ้นส่วนเทพที่แตกสลายเขายังไม่รู้เกี่ยวกับมันมากนัก แต่ฉือโย่วต้องรวบรวมเพิ่ม และตอนนี้เขารู้จักแค่ปีศาจสาวเท่านั้น

ฆ่าเธอแล้วจะได้ชิ้นส่วนเทพที่แตกสลาย แล้วยังมีอุปกรณ์ระดับตำนาน มันเป็นภารกิจที่คุ้มค่ามาก

ในเวลานี้เอง ก่อนที่เงาฉือโย่วจะจากไป หัวหน้าแก๊งกรงเล็บเหยี่ยวโซนนี้เงยหน้าขึ้นมาพอดี ทั้งสองคนสบตากัน จากนั้น เหมือนกับมีแท่งน้ำแข็งขนาดใหญ่แทงทะลุหัวของเขา จากท้ายทอยไปยังส้นเท้า

หัวหน้าคนนี้รู้สึกหนาวสั่น หายใจไม่ออก!

“พี่หลี่ พี่เป็นอะไรไป? พวกเราจะไล่ตามพวกมันไหม?”

พอได้ยินเสียงคนข้างๆ หัวหน้าคนนี้ก็รู้สึกตัว

ผู้ชายสวมหน้ากากคนนั้น… หรือว่าเป็นปีศาจน้ำแข็ง?

มีคนจำนวนมากหนีออกมาจากเมืองที่หลี่โซวอวิ๋นเคยอยู่ แก๊งกรงเล็บเหยี่ยวจึงได้ข้อมูลเกี่ยวกับปีศาจน้ำแข็งมาบ้าง

แต่พอเขามองไปอีกครั้ง คนที่อยู่บนตึกสูงก็หายตัวไปแล้ว

หรือคิดไปเอง?

เป็นไปไม่ได้!

ถึงแม้ว่าจะเป็นการมองผิด แต่ความกลัวเมื่อกี้ มันคือของจริง

บัดซบ! ปีศาจน้ำแข็งบ้านั่น มันน่ากลัวขนาดนั้นจริงๆ แค่สบตากัน เขาก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรง

“ไม่ต้องไล่ ยังไงก็หนีไปได้ไม่กี่คน และเป้าหมายของพวกเราสำเร็จแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คนอื่นๆ ต้องยอมแพ้ หรือไม่ก็ออกจากเมืองนี้ การไล่ตาม มันก็แค่เพิ่มความสูญเสีย แถมตอนนี้ยังมีเรื่องสำคัญกว่า ฉันต้องรายงานหัวหน้า นายให้คนไปทำความสะอาดสนามรบเถอะ”

“ครับ”

คนของแก๊งกรงเล็บเหยี่ยวเริ่มทำความสะอาดสนามรบ หัวหน้าคนนี้หยิบผลึกออกมา เขียนข้อมูลลงไปอย่างรวดเร็ว

ปีศาจน้ำแข็งมายังเมืองนี้ นี่คือเรื่องใหญ่ เขาต้องรีบรายงาน!

ถึงแม้ว่าในกลุ่มจะมีคนสงสัยว่าปีศาจน้ำแข็งจะแข็งแกร่งขนาดนั้นจริงๆ เหรอ? เขาสามารถต่อสู้กับผู้เชี่ยวชาญทั้งเมืองได้? ข้อมูลที่พวกเขารู้ อาจจะเกินจริง

เพราะทีมที่รวมตัวกัน ก็มีหลายแบบ

ห้าร้อยคนที่ไม่สามัคคีกัน พลังต่อสู้ยังสู้สามร้อยคนที่ร่วมมือกันไม่ได้

หรือความจริงก็คือ คนที่รวมตัวกันต่างก็มีแผนการของตัวเอง ปีศาจน้ำแข็งจึงฉวยโอกาสนี้ ไล่ฆ่าพวกเขาทีละคน แต่เพราะโดนแบบนี้มันเสียหน้ามากเกินไป พวกเขาจึงได้แต่พูดเกินจริงเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของปีศาจน้ำแข็ง

ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

แต่เมื่อกี้ แค่สบตากันแวบเดียว หัวหน้าคนนี้ก็รู้ว่าถึงแม้ข้อมูลจะเกินจริง แต่ก็คงเกินจริงไม่มากนัก ยังไงแก๊งกรงเล็บเหยี่ยวก็ต้องระวังไว้ให้ดี

เขาหวังว่าอีกฝ่ายจะแค่ผ่านมา ไม่ได้ตั้งใจมาฆ่าคนเหมือนเมืองก่อนหน้านี้หรอกนะ