บทที่ 83 ประกาศยุบทีม

บทที่ 83 ประกาศยุบทีม

หลี่โซวอวิ๋นตกตะลึง

ฉือโย่วไม่ลังเล ฟันไปที่คอของหลี่โซวอวิ๋น แต่ในขณะที่ฟันออกไป รัศมีตัวเอกจำนวนมากก็พันรอบคมดาบ

ฉือโย่วได้แต่ถอนหายใจ ยอมแพ้ที่จะฆ่าหลี่โซวอวิ๋น และให้ร่างจริงที่ยืนอยู่ข้างๆ ลงมือ

ร่างจริงของฉือโย่วหยิบดาบยาวออกมาจากเข็มขัดเก็บของ ฟันไปที่เงาอย่างรวดเร็ว

ดาบสองเล่มชนกัน ร่างจริงถอยหลังสองสามก้าว จากนั้นก็มีเวทมนตร์จำนวนมากพุ่งมาจากด้านหลังเงา

จริงๆ แล้วคนพวกนี้ยังไม่รู้สึกตัวจากการโจมตีอย่างกะทันหัน แต่ปฏิกิริยาตอบสนองที่ฝึกฝนมาสองเดือนกว่าๆ ทำให้ร่างกายของพวกเขาร่ายเวทมนตร์ก่อนที่สมองจะสั่งการ

เงาของฉือโย่วหันกลับไป ฟันคมดาบสามอันที่เย็นยะเยือก จากนั้นก็พุ่งเข้าหาร่างจริงโดยไม่หันกลับมามอง

ร่างจริงยกดาบขึ้นมา ดาบสองเล่มชนกันอีกครั้ง ร่างจริงแสร้งทำเป็นสู้ไม่ได้ โค้งตัวลง เงาใช้แรงถีบร่างจริงไปที่ฝูงชน จากนั้นก็พุ่งทะลุประตูอีกฝั่งของโถงทางเดินโดยไม่หันกลับมามอง

กระบวนการทั้งหมดดูเหมือนจะยาวนาน แต่จริงๆ แล้วใช้เวลาไม่ถึงสองวินาที

ฉือโย่วพุ่งทะลุกระจก ฆ่าจ้าวกังไห่ จับคนมาให้หลี่โซวอวิ๋นฆ่า แล้วก็ฟันกลับไป สุดท้ายก็หนีไปได้

หลังจากที่คนอื่นๆ ได้ยินเสียง พวกเขาวิ่งลงมาจากชั้นบนและชั้นล่าง สิ่งที่พวกเขาเห็นก็คือศพที่ถูกฆ่าตายเกลื่อนกลาด คนที่รอดชีวิตมีแค่แปดคน

ฉือโย่ว หลี่โซวอวิ๋น เจียงฉือเฟิง ถังโจว ฝานไฉ

นอกจากพวกเขาห้าคนแล้ว ยังมีอีกสามคนที่ไม่ได้อยู่ที่โถงทางเดิน แต่อยู่ในห้อง ดังนั้น จึงรอดชีวิตมาได้

การโจมตีเต็มกำลังของเงาฉือโย่ว ผู้เล่นเลเวลยี่สิบกว่าๆ ไม่มีทางต้านทาน ถึงแม้ว่านักรบสายแทงค์อาจจะต้านทานได้ แต่เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน พวกเขาไม่ได้ใช้ทักษะเพิ่มค่าสถานะและป้องกัน การที่ถูกฆ่าตายในครั้งเดียวก็ไม่แปลก

“พี่จ้าว!”

มีเสียงตกใจดังมาจากชั้นบนหลายครั้ง ทุกคนวิ่งลงมา เห็นจ้าวฉีหมิงที่หัวขาด ผู้หญิงคนหนึ่งส่ายหน้า

ด้วยเวทมนตร์รักษาของเธอในตอนนี้ หัวขาดแล้วไม่มีทางรักษาได้

“กังไห่!”

จากนั้น ก็มีเสียงคำรามดังมาจากอีกห้องหนึ่ง

หลี่โซวอวิ๋นรู้สึกตัว มองหัวที่อยู่ในอ้อมแขน เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็คลานเข้าไปในห้อง เห็นจ้าวกังไห่ที่ถูกตัดเป็นสองท่อน เขาก็เอามือที่เต็มไปด้วยเลือดปิดหน้า กรีดร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง

รัศมีตัวเอกของหลี่โซวอวิ๋นเริ่มผันผวน แต่สุดท้ายก็กลับมาเป็นปกติ

ฉือโย่วที่ยืนอยู่หน้าประตูถอนหายใจ

ผลการทดลองชัดเจนแล้ว

การฆ่าตัวประกอบไม่ได้ทำให้รัศมีตัวเอกของหลี่โซวอวิ๋นลดลง

การฆ่าตัวประกอบไม่ได้ผล

อีกอย่างหนึ่ง การที่หลี่โซวอวิ๋นอยากจะฆ่าคน มันก็ไม่ได้ผล

ตอนนี้หลี่โซวอวิ๋นคงอยากจะฆ่าปีศาจน้ำแข็งมาก

แต่ปีศาจน้ำแข็งเป็นคนเลว หลี่โซวอวิ๋นฆ่าเขา ถือว่าเป็นการกำจัดคนชั่ว

การที่รัศมีตัวเอกไม่ลดลงก็เป็นเรื่องปกติ

ผลการทดลองที่สองก็ออกมาแล้ว

การที่หลี่โซวอวิ๋นฆ่านักเวทย์คนนั้น ก็ไม่ได้ทำให้รัศมีตัวเอกของเขาลดลง

เรื่องนี้ไม่น่าผิดหวัง ก่อนทดลอง ฉือโย่วก็เตรียมใจเอาไว้แล้ว

เพราะคนคนนี้ไม่ใช่คนที่หลี่โซวอวิ๋นอยากจะฆ่าจริงๆ

มีคำกล่าวที่ว่า คนดีดูที่การกระทำ ไม่ใช่ความคิด แต่สำหรับหลี่โซวอวิ๋นแล้ว น่าจะเป็นการดูที่ความคิด ไม่ใช่การกระทำ

ตอนนั้น แค่ฉือโย่วคิดจะฆ่าคนบริสุทธิ์ รัศมีตัวเอกก็ลดลงแล้ว

หลี่โซวอวิ๋นฆ่าคนบริสุทธิ์จริงๆ ถึงแม้ว่าจะมีฉือโย่วช่วย แต่รัศมีตัวเอกของเขาก็ไม่ได้ลดลง

แต่ถึงแม้ว่าจะไม่ผิดหวัง แต่ข่าวนี้ก็ไม่ใช่ข่าวดี

หากเป็นการดูที่ความคิด ไม่ใช่การกระทำ การที่ฉือโย่วจะจัดการหลี่โซวอวิ๋นก็จะยากขึ้น

ไม่ว่าหลี่โซวอวิ๋นจะทำอะไร ตราบใดที่ไม่ใช่ความคิดของเขา ต่อให้ทำเรื่องเลวร้ายก็ไม่เป็นไร แบบนี้ วิธีการที่ฉือโย่วจะหลอกล่อให้หลี่โซวอวิ๋นฆ่าคนบริสุทธิ์ก็ใช้ไม่ได้ผลแล้ว

พระเอกก็คือพระเอกสินะ?

ฉือโย่วถอนหายใจในใจ

ยากที่จะจัดการจริงๆ

ไม่ถึงสองวัน คิดหาวิธีหลายอย่าง แต่ก็ถูกปฏิเสธทั้งหมด

แต่พูดตามตรง การที่โชคชะตายากที่จะจัดการก็เป็นเรื่องปกติ ไม่งั้นตัวร้ายมากมายที่ตายด้วยน้ำมือของหลี่โซวอวิ๋นในชาติที่แล้ว พวกเขาไม่มีใครที่ฉลาดกว่าหลี่โซวอวิ๋น หรือฉลาดกว่าฉือโย่วเหรอ?

ไม่เพียงแต่มี แถมยังมีเยอะมากด้วย!

ทว่าพวกเขาก็ยังคงพ่ายแพ้อยู่ดี

นี่แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของโชคชะตา

ตอนนี้เหลือแค่วิธีเดียว ก็คือการทำให้หลี่โซวอวิ๋นอยากจะฆ่าคนทั่วไปจริงๆ แถมยังไม่ใช่แค่คนสองคน ต้องเป็นคนจำนวนมาก หรือแม้แต่ลงมือจริงๆ

นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนนี้ฉือโย่วยังไม่มีความคิดที่ดี แต่โชคดีที่มีเงา ทำให้เขาสามารถทำสองอย่างพร้อมกัน เขายังมีเวลาอีกมาก ค่อยๆ สังเกต สักวันหนึ่งก็ต้องมีโอกาส

สิบนาทีต่อมา

หัวหน้าทีมหลายคนก็มาถึงห้องประชุม เมื่อเทียบกับครั้งที่แล้ว การประชุมครั้งนี้ก็มีคนน้อยลงสองคน

ชายวัยกลางคน และจ้าวฉีหมิงที่เป็นคนจัดตั้งทีม

ทุกคนรู้สึกเศร้าใจ แต่ไม่มีใครพูดอะไร

“ฉันว่ายุบทีมเถอะ ฉันจะพาคนของฉันจากไป”

หวังม่านฉิงถอนหายใจ

ยังไม่ทันได้ต่อสู้กับปีศาจน้ำแข็งจริงๆ

พวกเขาก็ตายไปเกือบครึ่งแล้ว

เดิมทีก็ไม่แน่ใจว่าจะชนะปีศาจน้ำแข็งได้ไหม ตอนนี้ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่

“ฉันเห็นด้วย” อีกคนหนึ่งพูดอย่างจนใจ

คนที่สามและสี่ไม่ได้พูดอะไร แค่พยักหน้าเท่านั้น

สุดท้าย ทุกคนก็มองฉือโย่วกับหลี่โซวอวิ๋น

“คุณฉือ ขอโทษด้วย พวกเราคงร่วมมือกันต่อไปไม่ได้แล้ว”

“ไม่เป็นไร การปกป้องตัวเองเป็นเรื่องปกติ พวกนายไม่จำเป็นต้องสู้กับปีศาจน้ำแข็ง” ฉือโย่วพูดอย่างเข้าใจ จากนั้นก็มองหลี่โซวอวิ๋น “โซวอวิ๋นนายล่ะ?”

หลี่โซวอวิ๋นลืมตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด เขาอยากจะบอกว่าจะสู้กับปีศาจน้ำแข็ง แต่เขาก็พูดไม่ออก เขาไม่เหมือนฉือโย่วที่ไม่มีใครต้องดูแล

เขายังมีเพื่อนร่วมทีม ในฐานที่มั่นยังมีคนทั่วไปอีกมากมาย

เขาต้องรับผิดชอบพวกเขา

เมื่อนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น หากปีศาจน้ำแข็งไม่ได้โจมตีฐานที่มั่นชั่วคราว แต่เป็นฐานที่มั่นของพวกเขา ผลลัพธ์จะเป็นยังไง?

คนข้างๆ เขาต้องตายอย่างน้อยสองสามคน คนทั่วไปในฐานที่มั่นยิ่งไม่ต้องพูดถึง คงตายหมด!

หลี่โซวอวิ๋นกำมือแน่น กัดฟันกรอด สุดท้ายก็พูดออกมาจากช่องว่างระหว่างฟัน “ขอโทษด้วย ตอนนี้ ฉันคงสู้กับปีศาจน้ำแข็งไม่ได้”

อ่อนแอเกินไป

เขายังคงอ่อนแอเกินไปสินะ?

อ่อนแอจนถึงขนาดที่ว่า ต่อให้เพื่อนร่วมทีมถูกฆ่าตาย เขาก็ยังไม่สามารถแก้แค้นให้เพื่อนได้

เขาต้องแข็งแกร่งขึ้น

ต้องคิดหาวิธีแข็งแกร่งขึ้น!

หลี่โซวอวิ๋นกัดฟันแน่น รัศมีตัวเอกของเขาผันผวน รัศมีตัวเอกหลายสายแยกออกไป พุ่งไปยังมุมต่างๆ ของเมือง

ฉือโย่วตกใจ เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมรัศมีตัวเอกของพระเอกถึงแยกออกไปหลายสาย?

น่าเสียดายที่รัศมีตัวเอกพุ่งไปไกลเกินไป เงาและร่างจริงของฉือโย่วอยู่ใกล้ๆ ไม่สามารถระบุตำแหน่งได้

“งั้นก็แบบนี้แหละ นี่น่าจะเป็นการประชุมครั้งสุดท้ายของพวกเราแล้ว”

ใช้เวลาเพียงสามวัน

ทีมผู้เชี่ยวชาญที่รวมตัวกัน ประกาศยุบทีมโดยที่ยังไม่ได้ต่อสู้กับฉือโย่วจริงๆ