บทที่ 78 วิธีกำจัดหลี่โซวอวิ๋น!

บทที่ 78 วิธีกำจัดหลี่โซวอวิ๋น!

“ขอโทษด้วย ที่ทำให้คุณนึกถึงเรื่องที่ไม่ดี” หวังม่านฉิงพูดทันที

“ไม่เป็นไร คนที่ควรจะถูกตำหนิคือปีศาจน้ำแข็ง ไม่ใช่นาย” ฉือโย่วพูดอย่างใจกว้าง จากนั้นก็พูดต่อ “ฉันยินดีร่วมมือกับพวกนายจัดการปีศาจน้ำแข็ง ถึงแม้ว่าฉันจะไม่มั่นใจก็เถอะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของฉือโย่ว ทุกคนก็พยักหน้าอย่างเศร้าใจ

ทำอะไรไม่ได้ ถึงแม้ว่าจะไม่อยากยอมรับ แต่ฉือโย่วก็พูดถูก

แถมฉือโย่วยังพูดอย่างสุภาพ ไม่ได้ด่าพวกเขาว่าเป็นขยะ

การต่อสู้เมื่อกี้ ทำให้พวกเขารู้ว่าปีศาจน้ำแข็งแข็งแกร่งกว่าที่คิดมาก

ความแข็งแกร่งนี้ไม่ได้หมายถึงแค่การโจมตี

พวกเขาไม่มีใครสามารถทำร้ายปีศาจน้ำแข็งได้เลย

หากปีศาจน้ำแข็งอยากจะสู้กับพวกเขาจริงๆ ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดก็คือการที่พวกเขาต้องซ่อนตัว เพราะการออกไปข้างนอกจะอันตรายมาก

แต่แบบนี้ ความเร็วในการเพิ่มเลเวลของพวกเขาก็จะช้าลงมาก แต่ปีศาจน้ำแข็งสามารถเพิ่มเลเวลต่อไปได้ ความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายจะต่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานก็จะถึงวันที่ปีศาจน้ำแข็งสามารถฆ่าพวกเขาทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย

“พวกเรามีโอกาสไม่มาก อาจจะมีแค่ครั้งเดียว” ฉือโย่วพูดเสียงดัง

“อืม หากพวกเราล้มเหลว ผลลัพธ์ก็คือความตาย” หวังม่านฉิงพูด

“ไม่ใช่แค่แบบนั้น ต่อให้พวกเรารอด แต่หากปีศาจน้ำแข็งระวังตัวมากขึ้น สถานการณ์ก็จะแย่ลง ตอนนี้วิธีที่ดีที่สุดคือการใช้ไอเทมและกับดักต่างๆ ซุ่มโจมตีเขา หากสำเร็จก็ดี หากล้มเหลว พวกเราก็ได้แต่ย้ายไปเมืองอื่น” ฉือโย่วพูด

“นายหมายถึงการวางกับดักปีศาจน้ำแข็ง?” จ้าวฉีหมิงถาม

“ใช่ แค่ใช้ความแข็งแกร่ง ต่อให้สู้ปีศาจน้ำแข็งได้ ก็ฆ่าเขาไม่ได้ ฉันมีไอเทมกับดักสองสามชิ้น น่าจะใช้ได้” ฉือโย่วหยิบการ์ดสามใบออกมา วางไว้บนโต๊ะ

“นี่เป็นวิธีที่ดี แต่ต้องวางแผนให้ดีๆ” จ้าวฉีหมิงพูด

เขาเห็นด้วยกับฉือโย่ว การที่อยากจะฆ่าปีศาจน้ำแข็งด้วยวิธีปกติมันยากมาก ต้องใช้วิธีอื่น

แต่วิธีการปฏิบัติต้องคิดให้รอบคอบ

นี่ไม่ใช่การกินข้าว ที่อยากกินก็กินได้เลย การอยากจะวางกับดักแข็งแกร่ง แล้วยังต้องทำให้ปีศาจน้ำแข็งติดกับ มันไม่ง่ายอย่างที่คิด

วันนี้คงวางแผนไม่ได้ ทุกคนคุยกันสองสามประโยค ตกลงว่าจะรวบรวมไอเทมดูก่อน พรุ่งนี้ค่อยวางแผนอีกที

ทันทีที่การประชุมจบลง รัศมีตัวเอกหนึ่งสายก็แยกออกมาจากหลี่โซวอวิ๋น พันรอบตัวฉือโย่ว

“คุณฉือ เชิญทางนี้ ผมจะหาห้องให้คุณ อาจจะไม่ค่อยดีนัก ขอโทษด้วย” จ้าวฉีหมิงลุกขึ้นยืน

“ไม่เป็นไร แค่มีที่อยู่ก็ดีมากแล้ว ไม่ต้องคิดมาก”

ฉือโย่วเดินตามจ้าวฉีหมิงไปอย่างว่าง่าย ในขณะเดียวกัน ก็แบ่งสติส่วนหนึ่งไปควบคุมเงาที่กำลังฟาร์มมอนสเตอร์อยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร

เงาก้มหน้าลง มองแสงสีทองที่พันรอบตัว

ในฐานะเงาที่เหมือนกับร่างจริงทุกประการ แน่นอนว่าสามารถแบ่งปันรัศมีตัวเอกได้

แต่กระบวนการนี้ย้อนกลับได้ไหม ฉือโย่วยังไม่รู้

“เมื่อกี้หลี่โซวอวิ๋นแบ่งรัศมีตัวเอกให้ฉัน รัศมีตัวเอกโดยรวมของเขาก็ไม่ได้ลดลง”

ฉือโย่วควบคุมเงากลับไปที่ฝูงซอมบี้ ฟาร์มมอนสเตอร์ไปด้วย พลางคิดไปด้วย

“ดังนั้น การได้รับรัศมีตัวเอกด้วยการได้รับความไว้วางใจจากหลี่โซวอวิ๋น จะไม่ทำให้รัศมีตัวเอกของเขาลดลง ถึงแม้ว่ารัศมีตัวเอกส่วนนี้จะมาจากเขา แต่มันไม่ได้ถูกหักออกไปจากเขา”

“แถมรัศมีตัวเอกที่ได้มาด้วยวิธีนี้ คงไม่เกินหลี่โซวอวิ๋น แม้แต่หนึ่งในสี่ก็ยังไม่แน่ใจ”

“วิธีนี้ฆ่าหลี่โซวอวิ๋นไม่ได้ แต่…”

ฉือโย่วกวาดตามองไปรอบๆ มองแสงที่ลอยออกมาจากศพ เมื่อเทียบกับตอนที่ไม่ได้รับรัศมีตัวเอก อัตราการดรอปเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ต่อให้ฆ่าหลี่โซวอวิ๋นไม่ได้ แต่ก็สามารถใช้โชคที่เพิ่มขึ้นนี้ เพิ่มความแข็งแกร่งได้!”

“วิธีหลักยังคงเป็นการลดรัศมีตัวเอกของหลี่โซวอวิ๋น”

“ตอนนี้มีสองวิธี ก็คือการแย่งชิงโอกาสของเขา หรือฆ่าตัวประกอบ แต่วิธีทั้งสองนี้ไม่ได้รับประกันว่าจะได้ผล”

“โฮก!”

ซอมบี้ข้างหน้าคำราม ซอมบี้หลายสิบตัวกำลังไล่ล่าผู้รอดชีวิตคนหนึ่ง ฉือโย่วสะบัดดาบ คมดาบสามอันที่เย็นยะเยือกพุ่งออกไป การแจ้งเตือนประสบการณ์ปรากฏขึ้น ฉือโย่วเหยียบศพเดินผ่าน แต่ก่อนที่เท้าของเขาจะลงถึงพื้น เขาก็ชะงัก

รัศมีตัวเอกหายไป?

รัศมีตัวเอกที่อยู่บนตัวเขาและเงาลดลงมากกว่าครึ่ง!

แถมไม่ใช่การลดลงแบบปกติ ตอนที่เขาฆ่าซอมบี้ รัศมีตัวเอกจะลดลง แล้วเปลี่ยนเป็นอัตราการดรอป แต่รัศมีตัวเอกที่ลดลงจะฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว แต่ครั้งนี้กลับไม่เพิ่มขึ้นอีกเลย

หากเมื่อกี้คือการลดลง ครั้งนี้ก็เหมือนกับการที่ขีดจำกัดของรัศมีตัวเอกลดลง

เกิดอะไรขึ้น!?

หรือว่าหลี่โซวอวิ๋นมีปัญหา?

ไม่สิ ไม่น่าใช่หลี่โซวอวิ๋น หากหลี่โซวอวิ๋นมีปัญหา รัศมีตัวเอกก็จะหายไปทั้งหมด

ในทำนองเดียวกัน การคาดเดาที่ว่าเขาเป็นตัวร้าย สวรรค์จึงนำรัศมีตัวเอกกลับคืนไป ก็ไม่ถูกต้องนัก

เพราะหากเป็นเพราะเหตุผลนี้ รัศมีตัวเอกก็จะหายไปทั้งหมด ไม่ใช่แค่ลดลง

รัศมีตัวเอกลดลงหลังจากที่เขาฟันดาบ

หากเป็นเพราะการฟันดาบครั้งนั้น

หรือว่า…

ฉือโย่วหันกลับไปทันที มองผู้รอดชีวิตที่เขาเพิ่งฆ่าตายไปพร้อมกับซอมบี้

ตอนที่เขาฟาร์มมอนสเตอร์ หากเจอผู้รอดชีวิต ตอนนี้เขามักจะฆ่าทิ้ง เพื่อให้ความเสียหายเพิ่มเติมของเหรียญตรานักฆ่ามีผล แบบนี้ ซอมบี้กลายพันธุ์ประเภทป้องกันที่เดิมทีฆ่าไม่ได้ในครั้งเดียว ก็จะถูกฆ่าตายได้อย่างง่ายดาย

ฉือโย่วนึกถึงสถานการณ์เมื่อกี้

ตอนที่คมดาบฆ่าซอมบี้ รัศมีตัวเอกไม่ได้ลดลง

แต่หลังจากที่ฆ่าผู้รอดชีวิต รัศมีตัวเอกก็ลดลงอย่างมาก

หากได้รับรัศมีตัวเอกแล้วห้ามฆ่าคนงั้นเหรอ?

“หรือว่า… การที่หลี่โซวอวิ๋นมีรัศมีตัวเอก มันเป็นเพราะเขาใจดี การที่ฉันทำในสิ่งที่คนดีไม่ทำ รัศมีตัวเอกก็จะลดลง?”

“หากหลี่โซวอวิ๋นไม่ใจดีล่ะ?”

“หรือว่า ถึงแม้ว่าหลี่โซวอวิ๋นจะยังคงใจดี แต่เพราะเหตุการณ์ต่างๆ ทำให้เขาทำในสิ่งที่ตัวร้ายเท่านั้นที่จะทำล่ะ?”

ความคิดที่รุนแรงผุดขึ้นมาในใจของฉือโย่ว

สองชาติมานี้ เขาเห็นความเป็นไปได้ที่จะฆ่าหลี่โซวอวิ๋นเป็นครั้งแรก!

ถึงแม้ว่าวิธีนี้จะไม่ง่าย

ฉือโย่วฆ่าคนหนึ่งคน รัศมีตัวเอกก็ลดลงมากกว่าครึ่ง หลี่โซวอวิ๋นมีรัศมีตัวเอกมากกว่าเขามาก ไม่รู้ว่าต้องทำเรื่องเลวร้ายกี่อย่าง ถึงจะลดรัศมีตัวเอกของเขาจนหมด

แต่ฉือโย่วไม่ได้รีบร้อน

เขามีเวลามากมาย

“ต่อไป สิ่งสำคัญที่สุดก็คือการทำให้หลี่โซวอวิ๋นกลายเป็นคนเลว ให้เขาทำเรื่องเลวร้าย หรือบิดเบือนความคิดและการกระทำของเขา ให้เขาทำเรื่องเลวร้ายโดยไม่รู้ตัวสินะ?”

แบบนี้ ฉือโย่วก็ต้องอยู่ข้างๆ หลี่โซวอวิ๋นตลอดเวลา และคอยมีอิทธิพลต่อเขา