บทที่ 13 หุบเขาอินซาเป็นแค่ไอ้ขี้หมาอะไร?

กู่ยุ่นดีใจจนตื่นเต้น "ชิงหาน เจ้า... เจ้าเข้าร่วมสำนักเทียนเจี้ยนแล้วหรือ?"

กู่ชิงหานเพียงแค่ตอบรับเบาๆ ยังไม่ทันได้พูดอะไร กู่ชิงเฉี่ยนก็รีบแทรกขึ้นมา "ท่านลุง ใช่แล้ว น้องชิงหานได้เข้าร่วมสำนักเทียนเจี้ยน และยังเป็นถึงศิษย์หญิงศักดิ์สิทธิ์ด้วย โจวหูน่าจะรู้เรื่องนี้..."

จากนั้นกู่ชิงเฉี่ยนก็พูดต่อ "ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ข้าได้รับอาจารย์เมี่ยวเจวี๋ยเป็นครู อาจารย์ไม่อนุญาตให้ข้าลงจากเขา ข้าเลยมาช้า"

ผู้คนในตระกูลกู่ต่างดีใจกันใหญ่ พวกเขามีทั้งป้ายชื่อของสำนักเทียนเจี้ยนและอาจารย์เมี่ยวเจวี๋ยของกู่ชิงเฉี่ยน หุบเขาอินซาต้องระวังตัวแน่ๆ

"บัดซบ..." "ไอ้ไร้ประโยชน์!"

ซูโม่สีหน้าบึ้งตึง มองร่างไร้วิญญาณของโจวหูแล้วสบถในใจ หากโจวหูบอกเรื่องนี้กับเขาแต่แรก เขาคงต้องเปลี่ยนกลยุทธ์แน่นอน

สำนักเทียนเจี้ยนเป็นมหาอำนาจใหญ่แถบประเทศหนานเจา

แม้หุบเขาอินซาจะแข็งแกร่ง แต่ก็ต้องชั่งน้ำหนักตัวเองให้ดี

ยอดฝีมือของหุบเขาอินซามีเพียงประมุขหุบเขา ซึ่งอยู่ในระดับเทพเดินทางขั้นที่หนึ่ง และมีผู้แข็งแกร่งระดับจินกังอยู่สิบกว่าคน

แต่สำนักเทียนเจี้ยนล่ะ?

ตามข่าวลือ สำนักเทียนเจี้ยนมียอดฝีมือระดับเทพเดินทางถึงสามคน ผู้แข็งแกร่งระดับจินกังหลายสิบคน และยังมีผู้แข็งแกร่งระดับต่ำกว่าจินกังอีกนับไม่ถ้วน

หากเทียบกำลังกันตามตัวเลข สำนักเทียนเจี้ยนก็มีพลังมากกว่าหุบเขาอินซาหลายเท่า!

เฒ่าใหญ่แห่งหุบเขาอินซากลอกตาไปมา ส่งเสียงผ่านจิต "ศิษย์ ตอนนี้วางแผนแล้ว มีทางเดียวคือ..."

เฒ่าใหญ่แห่งหุบเขาอินซาเห็นว่าในที่นี้นอกจากพี่น้องกู่ชิงหานและชายหนุ่มคนหนึ่งแล้ว ก็ไม่มียอดฝีมือจากสำนักเทียนเจี้ยนมาปรากฏตัว ด้วยความที่แก่และเจ้าเล่ห์ เขาจึงคิดแผนชั่วขึ้นมาทันที

พอได้ยินดังนั้น ซูโม่ก็พูดขึ้นทันที "กู่ชิงหาน เจ้าก็รู้ว่าข้าซูโม่ชอบเจ้ามานานแล้ว เรื่องภาชนะหลอมตนนั้นเจ้าไม่จำเป็นต้องต่อต้านนัก วิชาคู่บำเพ็ญนี้มีประโยชน์กับทั้งสองฝ่าย อีกอย่าง..."

"หุบปาก!" "ซูโม่ ชาตินี้ข้ากู่ชิงหานไม่มีทางเป็นหญิงของเจ้าเด็ดขาด" "แม้แต่จะเป็นสาวใช้ ก็ขอเป็นสาวใช้ของอาจารย์ข้าดีกว่า เจ้ามันไม่คู่ควร!"

กู่ชิงหานยืนถือดาบ เส้นผมยาวสามพันเส้นสะบัดพลิ้วตามสายลม พูดอย่างเด็ดขาด

หลี่มู่โจวที่ยืนอยู่ข้างกู่ชิงหานถึงกับรู้สึกเขินเล็กน้อย ศิษย์ไปท้าทายอาจารย์ ไม่ใช่เรื่องดีเลยนะ

"ดี ดี ดี" "กู่ชิงหาน เรามาพูดกันตรงๆ ดีกว่า" "ข้าเห็นว่าเจ้ามีพลังระดับม่วงวิเศษขั้นที่ห้า ส่วนข้าพอดีอยู่ขั้นที่หก" "ข้าจะกดพลังของตัวเองลงมาสู้กับเจ้า!" "หากเจ้ารับการโจมตีของข้าได้สามกระบวนท่า ข้าซูโม่จะไสหัวไปเอง" "แต่ถ้าเจ้าแพ้ เรื่องการแต่งงานระหว่างเรา เจ้าต้องพิจารณาใหม่ เจ้ากล้าหรือไม่?"

ซูโม่กลอกตาไปมา แล้วพูดแผนร้ายที่อาจารย์เพิ่งบอกออกมา

การประลองระหว่างผู้ฝึกตนเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลกหลิงเซียว มักจะมีการเดิมพันกันด้วย

หากซูโม่ตั้งเงื่อนไขการเดิมพันอย่างเปิดเผยว่า ถ้ากู่ชิงหานแพ้ก็ต้องเป็นคนของซูโม่

แต่ถ้ากู่ชิงหานไม่กล้ารับคำท้าหรือหลบเลี่ยงการต่อสู้ จิตใจย่อมได้รับผลกระทบ ส่งผลเสียต่อการฝึกตนในอนาคตอย่างมาก

แผนนี้นับว่าร้ายกาจ และกู่ชิงหานก็มีพลังแค่ระดับม่วงวิเศษขั้นที่ห้า โอกาสชนะมีน้อยมาก

ส่วนเรื่องกดพลังลงมานั้น เป็นแค่คำพูดไร้สาระ

แม้ศิษย์อาจารย์ของซูโม่จะเกรงกลัวสำนักเทียนเจี้ยน แต่จะเป็นไรไป?

ตอนนี้ไม่มียอดฝีมือของสำนักเทียนเจี้ยนอยู่ ถ้าจับตัวกู่ชิงหานตามขั้นตอนปกติ ต่อให้ผู้อาวุโสของสำนักเทียนเจี้ยนมาก็ไม่มีเหตุผลจะค้าน

กู่ยุ่นร้อนใจพูด "ชิงหาน อย่าตอบรับเขา"

"ฮึ..." กู่ชิงหานพูดเรียบๆ "ซูโม่ จะเอาชนะเจ้าไม่ต้องถึงสามกระบวนท่าหรอก แค่กระบวนท่าเดียวก็พอ!"

พอพูดจบ ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึง

"ชิงหาน เจ้า..." "ชิงหาน อย่าใจร้อนเลย" "ชิงหาน ซูโม่เข้าร่วมหุบเขาอินซามาปีกว่าแล้ว อย่าประมาทเชียว" "ชิงหาน..." "......."

ผู้คนในตระกูลกู่ต่างตกใจกันหมด

กู่ชิงหานตอนนี้มีพลังแค่ระดับม่วงวิเศษขั้นที่ห้า จะเอาชนะซูโม่ด้วยกระบวนท่าเดียวนี่มันเกินไปแล้ว

"ฮ่าๆๆ" "เจ้ากู่ชิงหานช่างกล้าจริงๆ" "งั้นข้าอยากดูนักว่าเจ้าจะเอาชนะข้าด้วยกระบวนท่าเดียวได้ยังไง!"

ซูโม่ดีใจมาก ไม่ต้องแกล้งอีกต่อไป ทันใดนั้นก็ร่ายคาถาหลายท่า พลังรอบตัวส่งเสียงร้องโหยหวนราวผีร้องหมาหอน พร้อมกับค้อนยักษ์คู่หนึ่งปรากฏในมือ "ฉิว" พุ่งเข้าโจมตีกู่ชิงหาน

วิชาต่อสู้ระดับสูงสุด ค้อนจอมจักรพรรดิร้อยศึก!

กระบวนท่านี้เป็นท่าที่แข็งแกร่งที่สุดของซูโม่

ค้อนยักษ์คู่นั้นราวกับมีพลังนับพันชั่ง พลังที่ส่งเสียงร้องโหยหวนก็สามารถรบกวนจิตใจคู่ต่อสู้ คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวทำให้พื้นหินสีเทาปรากฏรอยแตกเป็นใยแมงมุมนับไม่ถ้วน

เขาไม่ได้กดพลังลงเลย ปล่อยพลังระดับม่วงวิเศษขั้นที่หกออกมาเต็มที่ กระบวนท่านี้ใช้พลังไปเก้าส่วน มุ่งหมายจะเอาชนะในกระบวนท่าเดียว

เคร้ง!

เผชิญหน้ากับซูโม่ที่เต็มไปด้วยสังหารพลัง กู่ชิงหานชักดาบออกมาอย่างสงบ ใช้ดาบน้ำแข็งจากคัมภีร์น้ำแข็งเย็นเป็นเงา

ดาบน้ำแข็ง เงาเย็นบิน!

วิชาดาบนี้เมื่อใช้แล้วสิ้นเปลืองพลังมาก ขั้นแรกสามารถเพิ่มพลังโจมตีได้สามเท่า ยังมีผลลดความเสียหายด้วย ทุกครั้งที่โจมตีถูกศัตรูจะเพิ่มพลังโจมตีอย่างต่อเนื่อง มีเพียงวิชาต่อสู้ระดับสวรรค์เท่านั้นที่มีคุณสมบัติเพิ่มพลังโจมตีได้มากขนาดนี้!

อาวุธวิเศษคือตัวขยายพลัง ส่วนวิชาลับและคาถาคือตัวขยายพลังโจมตี ยิ่งเพิ่มพลังได้มากเท่าไหร่ ระดับก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

ในเวลาเดียวกัน กู่ชิงหานยังปลดปล่อยแก่นแท้ที่ยังไม่สมบูรณ์ คมดาบไร้รูปกลายเป็นประกายดาบสีฟ้าน้ำแข็ง ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วอากาศ

ซูโม่ที่ไหนจะรู้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของกู่ชิงหาน ตะโกนด้วยความโกรธ "คุกเข่าให้ข้าซะ!"

พลังดาบของกู่ชิงหานพุ่งเข้าใส่หน้าซูโม่

"โครม!" แขนทั้งสองข้างของซูโม่หัก ค้อนยักษ์ทั้งคู่ถูกปัดกระเด็น เขาอาเจียนเป็นเลือดพุ่งถอยหลัง

ซูโม่ตกตะลึงสุดขีด!

เป็นไปได้อย่างไร? กระบวนดาบนี้มันอะไรกัน ถึงกับป้องกันไม่ได้? ความเย็นเมื่อครู่นี้มันเรื่องอะไร? ถึงกับทำให้พลังของตนเองมีแนวโน้มจะแข็งตัว?

แต่กู่ชิงหานไม่คิดจะปล่อยซูโม่ไป ประกายดาบสีฟ้าน้ำแข็งที่ปล่อยออกมาติดตามซูโม่ไปราวกับเงา

ผู้คนในตระกูลกู่ดีใจใหญ่!

ความแข็งแกร่งของกู่ชิงหานเกินความคาดหมายของพวกเขา

แต่ภาพที่เกิดขึ้นต่อมา ทำให้ผู้คนในตระกูลกู่ตกลงสู่เหวลึกอีกครั้ง

"เด็กน้อยอายุยังน้อยก็จะเอาชีวิตคน กู่ชิงหาน จิตใจเจ้าช่างโหดร้ายเหลือเกิน"

"ละเว้นชีวิตผู้อื่นไว้บ้างก็ดี ข้าจะสั่งสอนเจ้าแทนผู้อาวุโสในสำนักของเจ้าเสียหน่อย"

ในชั่วพริบตา เฒ่าใหญ่แห่งหุบเขาอินซาก็ลงมือ

สายตาของเขาเฉียบคมกว่าใคร มองออกในทันทีว่าวิชาดาบที่กู่ชิงหานใช้ไม่ธรรมดา ที่น่ากลัวที่สุดคือกู่ชิงหานยังเข้าใจแก่นแท้ที่ยังไม่สมบูรณ์!

อายุยังน้อยแต่มีวิชาต่อสู้ล้ำเลิศและเข้าใจแก่นแท้ที่ยังไม่สมบูรณ์ ไม่ว่าจะเป็นคู่ต่อสู้ระดับม่วงวิเศษขั้นที่หกอย่างซูโม่ หรือแม้แต่ระดับม่วงวิเศษขั้นที่เก้าในรุ่นเดียวกัน ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของกู่ชิงหาน

หญิงผู้นี้ ไม่ใช่แค่ภาชนะหลอมตนชั้นเลิศ แต่เป็นถึงภาชนะหลอมตนเหนือชั้น!

ต้องพาตัวนางไปให้ได้ในวันนี้ ในเมื่อยอดฝีมือของสำนักเทียนเจี้ยนไม่อยู่

"โครม!" เฒ่าใหญ่แห่งหุบเขาอินซาตบทำลายประกายดาบของกู่ชิงหานแตกกระจาย แล้วคว้าเข้าใส่กู่ชิงหาน

"หุบเขาอินซาของเจ้าเป็นแค่ไอ้ขี้หมาอะไร? กล้าดีมาแตะต้องศิษย์ของข้า?"

หลี่มู่โจวตาวาววับด้วยแสงเย็นเยียบ ปล่อยลมกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมา พร้อมกับมีเกล็ดหิมะร่วงหล่นในอากาศว่างเปล่า

"ตุบ!" เฒ่าใหญ่แห่งหุบเขาอินซาราวกับถูกค้อนยักษ์ฟาด ทรุดลงคุกเข่าต่อหน้ากู่ชิงหานดุจสุนัขตาย

ฮึ่ก... ฮึ่ก...

ทุกคนในที่นั้นต่างสูดลมหายใจเฮือก ตกตะลึงถึงขีดสุด

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หลี่มู่โจว

ชายหนุ่มรูปงามผู้ทรงพลังผู้นี้ ถึงกับเป็นอาจารย์ของกู่ชิงหาน?

(จบบท)