บทที่ 31 การเพิ่มพลังระดับมหากาพย์ แต้มการหยั่งรู้เพิ่มเป็นสองเท่า

"เอ่อ นั่นสิ" อันเค่อชี้ไปที่ซากกริฟฟินมังกรพลางถามด้วยความสงสัย "สัตว์ร้ายพลังพิเศษตัวนี้จัดการยังไงกัน?"

เทียนชีก็อยากรู้เช่นกัน

พวกเขารีบมาถึงก็เห็นกริฟฟินมังกรล้มลงอยู่แล้ว ในใจจึงรู้สึกแปลกใจ

แม้ก่อนหน้านี้จางฟานจะสาบานว่าจะช่วยเหลียงปิงอวี่กลับมา แต่การฆ่ากริฟฟินมังกรโดยตรงนั้นดูจะเป็นไปไม่ได้

เพราะพวกเขาแทบจะตามมาทันทีหลังจากที่จางฟานหายตัวไป

แต่ในเวลาสั้นๆ แค่นี้ จางฟานจะสังหารกริฟฟินมังกรได้ คิดยังไงก็เป็นไปไม่ได้

ความแข็งแกร่งของสัตว์ร้ายพลังพิเศษนั้นไม่ต้องพูดถึง ถ้ามันฆ่าง่ายขนาดนั้น มนุษย์คงไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบแบบนี้

เหลียงปิงอวี่ได้แต่ยิ้มแห้งๆ "อย่ามามองฉันสิ ไปถามจางฟานดีกว่า"

เทียนชีมองจางฟานแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่กล้าถาม เพราะเมื่อกี้ยังเถียงกับเขาอยู่เลย แม้อีกฝ่ายจะไม่สนใจก็ตาม

'หรือว่าจะมีผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิยุทธ์ผ่านมาแล้วช่วยจัดการ?' เขาคิดในใจ

"ช่างเถอะ ลุงเฉินยังอยู่ข้างล่างนั่น รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวเขาจะเจออันตราย" เห็นเหลียงปิงอวี่ไม่พูด อันเค่อก็ไม่ถามอะไรอีก เพียงแต่มองจางฟานอย่างมีนัยยะ

แม้จะดูไม่สมเหตุสมผล แต่เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับจางฟาน

แต่ใครจะไม่มีความลับบ้างล่ะ แค่รู้ว่าภารกิจสำเร็จ ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ แค่นี้ก็พอแล้ว

เรื่องต่อจากนี้ก็ง่ายมาก แค่จัดการกำจัดสัตว์วิเศษที่เหลือในฟาร์มอย่างง่ายดาย

แล้วทุกคนก็กลับมาที่เมืองใต้

เหลียงปิงอวี่ยังไม่เป็นไร ด้วยพรสวรรค์ของเธอ ผลกระทบที่ได้รับจึงไม่มาก พักสักระยะก็หาย

ส่วนเฉินเทียนอู๋ถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลที่ดีที่สุดในท้องถิ่นอย่างเร่งด่วน

แขนของนักรบที่ถูกตัดขาดนั้นเป็นเรื่องร้ายแรงมาก การโจมตีครั้งนี้ทำลายรากฐานพลัง

เบาสุดพลังลดครึ่ง หนักสุดอาจไม่สามารถฝึกฝนได้อีก แม้ว่าในอนาคตจะใส่อวัยวะเทียมก็ยากที่จะแสดงพลังได้เต็มที่

เนื่องจากเฉินเทียนอู๋ต้องใช้เวลารักษาสักระยะ อีกทั้งช่วงนี้ก็ไม่มีภารกิจจากเบื้องบน

เหลียงปิงอวี่จึงตัดสินใจพักผ่อนที่เมืองใต้สักสองสามวัน

จางฟานได้แต่ยิ้มแห้งๆ เพิ่งเข้าทีม วันที่สองก็ได้พักซะแล้ว

......

วันรุ่งขึ้น

หลังจากพักผ่อนทั้งคืน จางฟานตื่นขึ้นมาในห้องสวีทสำหรับแขกคนสำคัญที่ผู้ว่าการเมืองจัดให้

หลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน เขารู้สึกว่าพลังของตัวเองยังไม่แข็งแกร่งพอ

สัตว์ร้ายพลังพิเศษแค่ตัวเดียวถึงกับบีบให้เขาต้องทะลวงขั้นราชายุทธ์ในทันที ดูท่าต้องพยายามต่อไป

เขาไม่รู้ว่าความคิดของเขานี้ถ้าเล็ดลอดออกไป คนพวกนั้นคงอยากบีบคอเขาให้ตายเสียจริงๆ

อยากจะทะลวงก็ทะลวง นี่เล่นอะไรกัน? แค่วันสองวันของเขาก็เทียบเท่าคนอื่นฝึกฝนสิบปีแล้ว

ถึงขั้นฆ่าสัตว์ร้ายพลังพิเศษได้อย่างรวดเร็วยังบอกว่าไม่แข็งแกร่งพอ เจ้าอยากจะเป็นซุนหงอคงเหาะเหินเดินอากาศ กระโดดทีเดียวแปดหมื่นลี้เลยหรือไง?

ขณะที่จางฟานเปิดระบบดูแต้มการหยั่งรู้ตามปกติ เขาก็ตกใจทันที

เพราะเขาพบความผิดปกติของระบบ!

"แต้มการหยั่งรู้: 86,400"

"เฮ้ย บั๊กหรือเปล่าเนี่ย?"

จางฟานงงไปทั้งตัว เขาแค่นอนคืนเดียว ไม่ได้นอนเกินเวลานี่นา?

มองดูโทรศัพท์ 2 มิถุนายน 2078, 8:05 น.

ไม่ผิด แค่นอนคืนเดียว

แล้วทำไมแต้มการหยั่งรู้ถึงเพิ่มขึ้นมาหลายหมื่น?

"ระบบ เกิดอะไรขึ้น? แต้มการหยั่งรู้ของฉันถึงฤดูผสมพันธุ์หรือไง?"

"ติ๊ง! เมื่อระดับของเจ้าภาพเพิ่มขึ้นเป็นขั้นราชายุทธ์ แต้มการหยั่งรู้จึงเพิ่มจาก 1 วินาทีได้ 1 แต้ม เป็น 1 วินาทีได้ 2 แต้ม พยายามต่อไป!"

จางฟานอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดีใจสุดๆ

แม่เจ้า มีเรื่องดีแบบนี้ทำไมไม่บอกแต่แรก?

ดีนะที่ตอนใช้แต้มการหยั่งรู้เพิ่มระดับวิชา เขาก็ไม่ลืมที่จะเพิ่มระดับขั้นด้วย

นี่มันเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเลยนะ!

ตอนนี้เขาได้แต้มการหยั่งรู้วันละ 172,800 แต้มแล้ว

ตอนนี้ นึกถึงอะไรบางอย่างได้ เขาจึงถามอีกครั้ง "ระบบ ถ้าฉันเพิ่มระดับขั้นต่อไป แต้มการหยั่งรู้นี่จะยังเพิ่มความเร็วต่อไปได้อีกใช่ไหม?"

"ใช่ หลังจากถึงขั้นราชายุทธ์แล้ว ทุกครั้งที่เพิ่มขั้นใหญ่หนึ่งขั้น ความเร็วในการได้รับแต้มการหยั่งรู้จะเพิ่มเป็นสองเท่า"

ได้ยินประโยคนี้ จางฟานรู้สึกเคลิ้มไปชั่วขณะ

เป็นเรื่องจริง!

ทุกครั้งที่เพิ่มขั้นหนึ่งขั้น ความเร็วในการได้รับแต้มการหยั่งรู้จะเพิ่มเป็นสองเท่า!

งั้นพอเขาทะลวงถึงขั้นเทพยุทธ์ ก็จะเป็น 1 วินาทีได้ 4 แต้ม แล้วหลังจากนั้น พอถึงขั้นจักรพรรดิยุทธ์ก็จะเพิ่มจาก 1 วินาทีได้ 4 แต้ม เป็น 1 วินาทีได้ 8 แต้ม! แล้วต่อไป...

นี่มันครอบครัวไหนจะรับไหวเนี่ย! สบายยิ่งกว่านายทุนอีก

เขารีบเอาแต้มการหยั่งรู้เหล่านี้ไปเพิ่มให้กับพลังทำลายล้างของเขาทันที

[พลังทำลายล้าง LV.210 → พลังทำลายล้าง LV.230]

[พลังทำลายล้าง LV.230: เพิ่มพลังต่อสู้ของตัวเอง สร้างค่าพลังโจมตี {ระดับความชำนาญ 230 × (พลังโจมตี 500 + พลังจิต 180)}]

ค่าพลังโจมตีนี้ ถ้าคิดรวมกับการเพิ่มพลังโจมตี 30% จากอาวุธด้วย จางฟานฟันทีเดียวก็ทำพลังได้มากกว่า 150,000

สัตว์ร้ายที่ต่ำกว่าระดับสัตว์ร้ายพลังพิเศษ ถ้าไม่มีความสามารถพิเศษอะไร แค่โดนดาบเขาฟันทีเดียวก็รับไม่อยู่

จางฟานกำหมัดแน่น รู้สึกว่าร่างกายเต็มไปด้วยพลัง

ตอนนี้ระดับขั้นก็ต้องไม่ทิ้งห่าง

แต่พอถึงขั้นราชายุทธ์ ทรัพยากรที่ต้องใช้ในการเพิ่มระดับก็มากขึ้นด้วย

เขานึกถึงทรัพย์สมบัติมากมายที่อันเค่อหยิบออกมาเมื่อวานด้วยความคิดถึง ในนั้นเต็มไปด้วยทรัพยากรคุณภาพสูงทั้งนั้น

แม้ตอนนั้นอีกฝ่ายจะบอกว่าจะเอาเท่าไหร่ก็ได้ แต่ตอนนั้นเขาก็ใช้เสร็จแล้วคืนให้เธอไป

คิดดูตอนนี้ ถ้ารู้แต่แรกก็น่าจะเอามาเยอะๆ หน่อย ตอนนี้เขาคงไม่มีหน้าไปขออีกแล้ว

มองดูแหวนมิติของตัวเอง ข้างในยังมีปีกและกระดูกรวมถึงเนื้อบางส่วนของกริฟฟินมังกร บางทีอาจเอาไปแลกทรัพยากรฝึกฝนได้

คิดได้ดังนั้น จางฟานก็เดินออกไป มุ่งหน้าไปย่านการค้าแถวนี้

......

แต่โลกใบนี้ ไปที่ไหนก็มีการแข่งขัน ที่นี่ก็เช่นกัน

ช่องว่างระหว่างคนธรรมดากับนักรบนั้นห่างกันเกินไป

พวกนักเรียนที่ขยันเรียนขยันฝึก โดยเฉพาะนักเรียนที่กำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย

โดยเฉพาะในช่วงสำคัญแบบนี้ ต่างก็พยายามหาวิธีเพิ่มพลัง

แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนจะร่ำรวยมหาศาล แต่ในเรื่องที่เกี่ยวกับชีวิต การเตรียมอาวุธยุทธ์ก็จำเป็น

ไม่งั้นก็แพ้ตั้งแต่เส้นสตาร์ทเลย คนอื่นใช้อาวุธระดับ A สอบ แต่เราใช้อาวุธระดับ D คิดแล้วก็อายแทน

แพ้ที่เส้นสตาร์ทครั้งแรกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก็ย่อมอยากพยายามลดช่องว่างในครั้งที่สอง

เห็นคนพวกนี้แล้ว จางฟานใจหายวูบ นึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้ก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ตัวเองยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย

เอ๊ะ ไม่ใช่นี่?

ตัวเองกำลังกังวลอะไร? พลังระดับนี้ของเขา ไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยมันก็เหมือนผู้ใหญ่ไปรังแกเด็กไม่ใช่หรือ?

อ๋อ งั้นไม่มีปัญหา

จางฟานยิ้มพลางส่ายหน้า เห็นคนพวกนี้รีบร้อนวุ่นวาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ถึงกับทำให้อารมณ์ของเขาพลอยคล้อยตามไปด้วย

ถ้าไม่นับตำแหน่งสมาชิกกองกำลังมังกรในตอนนี้

ในฐานะนักเรียนคนหนึ่ง เขาย่อมรู้สึกถึงความศักดิ์สิทธิ์และความใฝ่ฝันต่อการสอบเข้ามหาวิทยาลัย

นี่เป็นการแข่งขันครั้งแรกของนักเรียนทั่วประเทศบนเวทีเดียวกัน

ใจเขาย่อมตื่นเต้นรอคอย

พยายามมาสิบกว่าปี ก็เพื่อช่วงเวลานั้นไม่ใช่หรือ

จุดเดียวที่ทำให้เขาปวดหัวคือ หลังเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ต้องทำภารกิจของหน่วยรบมังกรไปด้วย วิ่งสองที่ จะยุ่งไหมนะ

แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีข้อดี มหาวิทยาลัยดีๆ ล้วนมีพื้นที่ลับที่หายากและทรัพยากรเป็นของตัวเอง

เขามีลางสังหรณ์ว่า หลังเข้าไปแล้วพลังของเขาจะต้องก้าวกระโดดแน่นอน!

"ช่างเถอะ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปก็แล้วกัน"

โยนเรื่องพวกนี้ออกไปจากหัวชั่วคราว จางฟานไม่ลืมจุดประสงค์ที่มาที่นี่

หาที่ที่เหมาะสมก่อน แล้วค่อยเอาของในแหวนไปแลกเปลี่ยน

(จบบท)