บทที่ 91 ประตูดูเหมือนจะถูกปิดตายไปแล้ว

หลังจากฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บขึ้นเล็กน้อย ลู่เจ๋อก็ยกกำปั้นขวาขึ้นต่อยหมาป่าที่ป้องกันตัวเองไม่ได้

จากนั้นหมาป่าที่ตายแล้วก็ค่อย ๆ กลายเป็นเถ้าถ่าน ทิ้งลูกแก้วแสงไว้หลายลูก

มีลูกแก้วคริสตัลลูกหนึ่งที่เรืองแสงสีเขียวอ่อน เขาสามารถสัมผัสได้ถึงสายลมเบา ๆ จากลูกแก้วคริสตัลลูกนี้ มันน่าจะเป็นลูกแก้วรุ่นอัพเกรดของหมาป่าเขียว

ที่เหลือเป็นลูกแก้วสีแดงขนาดใหญ่ 6 ลูกและลูกแก้วสีม่วงขนาดใหญ่อีก 1 ลูก

โดยรวม ทุกสิ่งที่หมาป่าเขียวตัวนี้ดรอปนั้นระดับสูงกว่าหมาป่าเขียวตัวเล็ก

ลู่เจ๋อมองลูกแก้วแสงแล้วยิ้มอย่างพอใจ

แม้เขาจะเจ็บไปทั้งตัว แต่เขาก็ได้รับผลตอบแทนกลับมามหาศาล

ลู่เจ๋อหยิบลูกแก้วแสงทั้งหมดเก็บเข้ามิติจิตของเขาและออกจากสนามรบ

ทันทีที่การต่อสู้จบลง เขาก็ไม่ได้อยู่ที่นั่นต่อแม้แต่นาทีเดียว นี่เป็นกฎที่เขาเรียนรู้ด้วยชีวิตของเขา

มีสัตว์ร้ายที่ฉลาดแกมโกงจำนวนมากรอฆ่าเขาเสมอ

ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นเด็กที่หยิ่งยโสจนกระทั่งเขาถูกตบดับไปครั้งหนึ่ง ตอนนี้เขาเลยขี้ขลาดมาก

เนื่องจากเขาได้รับบาดเจ็บหนัก เขาจึงวิ่งหนีทันทีที่พบหมาป่าเขียวตัวใหญ่ เขาต้องการกลั่นแกล้งหมาป่าที่ตัวเล็กและอ่อนแอกว่าหรือสุนัขสีดำตัวใหญ่มากกว่า

ยังไงซะลูกแก้วแสงที่พวกมันดรอปก็ยังมีประโยชน์กับเขาอยู่บ้าง

เขาลอบล่าพวกมันทั้งคืน ย่ำรุ่งลู่เจ๋อก็หยิบลูกแก้วสีแดง 23 อันที่ดรอปจากสุนัขสีดำ 4 ตัวขึ้นมาอย่างมีความสุข

เมื่อมองทิวทัศน์ที่ค่อย ๆ เรืองแสงระยิบระยับ เขาก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่วันที่เขาถูกส่งกลับไปแบบเป็น ๆ

สะเทือนใจจนแทบร้องไห้!

ตราบใดที่คุณแข็งแกร่งพอ คุณไม่จำเป็นต้องตายทุกวัน!

สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านที่ราบทุ่งหญ้า แสงอรุณที่ขอบฟ้าเริ่มกลบความมืดมิด

ลู่เจ๋อนั่งลงรอการส่งกลับ

แต่แล้วลู่เจ๋อก็ต้องงงงวย ท้องฟ้าสว่างแล้ว ทำไมเขายังอยู่ เขาไม่ได้ถูกส่งกลับ

ลู่เจ๋อ “???”

เดี๋ยวก่อน! นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ประตูดูเหมือนจะปิดตาย

ส่งเขากลับไปก่อน โอเค๊!

เขาขมวดคิ้วมองดูพระอาทิตย์ขึ้น “ครั้งสุดท้ายที่ฉันถูกส่งออกไปแบบเป็น ๆ ดูเหมือนจะเกิดขึ้นหลังจากดวงอาทิตย์ขึ้นไม่นาน หรือฉันจะติดอยู่ที่นี่จริง ๆ…”

เขามองไปรอบ ๆ อย่างจริงจังและแตะคางครุ่นคิด

ไม่นานเขาก็คิดออก

เขาเดาว่าเป็นเพราะระดับการบำเพ็ญของเขาสูงขึ้น เขาเลยสามารถอยู่ที่นี่ได้นานขึ้น

ก่อนหน้านี้เขาเป็นเพียงนักรบป้องกันตัว

ในที่สุดลู่เจ๋อก็ตัดสินใจรอ

ยังไงซะเขาก็ไม่มีทางออกไปได้เองอยู่แล้ว

บางทีเขาอาจจะได้กลับวันพรุ่งนี้?

หรือรอจนกว่าเขาจะหิวตาย?

เดี๋ยว! เขายอมโดนสัตว์พวกนี้ฆ่าดีกว่าอดตาย!

เขาจะมอบร่างกายที่อร่อยของเขาให้กับสัตว์ร้ายที่ทรงพลัง!

ใช่ นั่นเป็นทางเลือกสุดท้าย

หลังจากคิดทบทวนเรื่องนี้แล้ว ลู่เจ๋อก็ไม่สนใจมันอีกต่อไป เนื่องจากยังมีเวลา เขาจึงออกล่าอีกครั้ง

เขาต้องใช้ลูกแก้วแสงมากขึ้นเรื่อย ๆ และเขาก็ต้องเตรียมมันให้อาหลี่ด้วย ได้เวลาเก็บเพิ่มแล้ว

…

ดวงอาทิตย์ของวันที่ 2 ลุกขึ้นอีกครั้ง และท้องฟ้าก็ฉาบแสงอรุณ

บนทุ่งหญ้าอันเงียบสงบแต่เดิม มีเสียงคำรามดังสนั่น 2 เสียง

ที่ไหนสักแห่งในทุ่งหญ้า มีสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ 2 ตัวคำรามใส่กัน แรงกดดันท่วมทุ่งหญ้าเป็นรัศมีหลายร้อยเมตร

พลังนั้นดุร้ายจนกระต่าย หมาป่าเขียวตัวน้อย และสุนัขดำต่างหมอบตัวสั่นเทาอยู่กับพื้น

ลู่เจ๋อก็ซ่อนตัวอยู่ในกอหญ้าสูงเป็นเมตร เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง เขามองผ่านร่องหญ้าอย่างหวาดกลัว ที่นั่นมีสัตว์ร้าย 2 ตัวอยู่ห่างออกไป 3 กิโลเมตร

เขายังคงสับสน เขากำลังกลั่นแกล้งหมาป่าเขียวตัวเล็กอย่างมีความสุข แต่จู่ ๆ แรงกดดันมหาศาลก็ปรากฏขึ้น ลู่เจ๋อรีบหมอบลงกับพื้นและกลั้นหายใจทันที

จากนั้นเขาก็เห็นสัตว์ร้ายที่น่าสะพรึงกลัว 2 ตัวนี้

หนึ่งในนั้นมีความสูงจากพื้นถึงไหล่ประมาณ 10 เมตรมันสวมเกราะสีดำ รูปลักษณ์ดั่งม้าศึกที่มีดวงตาสีม่วง

หัวของมันมีเขาคริสตัลสีม่วงยาว 2 เมตร และมีสายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัวกระพริบอยู่บนเขา

ยูนิคอร์นตัวนี้จ้องเขม็งไปยังสัตว์ร้ายอีกตัวที่อยู่ไม่ไกลจากมัน

เมื่อลู่เจ๋อเห็นยูนิคอร์นตัวนี้ ปากของเขาก็กระตุก

แม้แต่ยูนิคอร์นก็มีฟันแหลมคม ที่นี่ไม่มีใครมีฟันน่ารักเลยเหรอ???

ตัวที่กำลังประจันหน้ากับยูนิคอร์นคือกิ้งก่าเทาขนาดใหญ่ที่ไหล่สูงจากพื้น 5 เมตรและลำตัวยาว 20 เมตร กิ้งก่าอ้าปากส่งเสียงคำรามเหมือนมังกร

กิ้งก่าเทามีออร่าวิญญาณสีเทาเคลื่อนไหวอยู่รอบตัวมัน ดูเหมือนว่ามันไม่ได้ใช้พลังธาตุเหมือนยูนิคอร์น

แม้จะอยู่ห่างออกไป 3 กิโลเมตร ลู่เจ๋อก็แทบจะหายใจไม่ออก

แรงมาก!

เมื่อเทียบกับสัตว์ร้าย 2 ตัวนี้ หมาป่าเขียวตัวใหญ่เป็นเพียงเด็กน้อย!

ลู่เจ๋อเดาว่าอย่างน้อยสัตว์ 2 ตัวนี้ก็ต้องอยู่ระดับตันหวู่หรือถงเฉียว!

มือใหม่อย่างเขาทำได้เพียงสั่นสะท้านหลังจากเห็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลัง 2 ตัวนี้!

แต่โชคดีที่สัตว์สองตัวนี้กำลังจ้องกันและไม่สังเกตเห็นเขา

เขาพร้อมที่จะซ่อนและเป็นผู้สังเกตการณ์ที่ดี เขาจะเรียนรู้เกี่ยวกับพลังของพวกมัน เพื่อที่เขาจะได้สามารถเอาชนะพวกมันได้ในอนาคต

สัตว์ร้ายทั้ง 2 คำรามใส่กันอีกครั้ง ออร่าวิญญาณพุ่งขึ้น สายลมโดยรอบระเบิดออก แรงลมที่เกิดจากพลังวิญญาณพัดใบหญ้าสีเขียวลู่ไปตามลม

จากนั้นเขาขนาดใหญ่ของยูนิคอร์นก็ยิงสายฟ้าสีม่วงเส้นหนาออกไป

“ก๊าสสส!”

กิ้งก่าคำรามตอบ ลูกบอลแสงสีเทาก็ก่อตัวขึ้นในปากของมัน กลายเป็นลำแสงสีเทายิงออกไป

ตูม!!

เสียงการปะทะกันของพลังอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้น

สีม่วงและสีเทาท่วมพื้นที่ สายฟ้าสีม่วงและลำแสงสีเทากระจายออกไปทุกทิศทุกทาง

ลู่เจ๋อมองพลังวิญญาณที่กระเด็นออกมาพุ่งมาทางเขา หน้าเขาก็เปลี่ยนสี เขาเรียกสายลมมายกตัวเขาลอยขึ้นเล็กน้อยและถอยออกไป

ในระหว่างกระบวนการล่าถอย ลู่เจ๋อเห็นกระต่ายและสุนัข 2-3 ตัวบินผ่านไปเหนือหัว กระต่ายผู้น่าสงสารไม่แม้แต่จะต้านทานพลังนี้พวกมันกลายเป็นฝุ่นไปกลางอากาศ

สุนัขดำคร่ำครวญ มันใช้ออร่าสีดำปกป้องร่างกายแต่ก็ยังคงถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ อย่างไร้ความปราณี…

ลู่เจ๋อเห็นคลื่นพลังเข้ามาใกล้ ร่างกายเขาระเบิดแสงคริสตัล เขาพร้อมที่จะรับมือกับมัน

ไม่นาน สายฟ้าสีม่วงและพลังวิญญาณสีเทาก็ชนเข้ากับลู่เจ๋อ เขาชักกระตุกเพราะถูกไฟฟ้าช็อตและกระอักเลือดออกมา 2-3 คำ

ลู่เจ๋อพูดไม่ออก รัศมี 5 กิโลเมตรของทุ่งหญ้าถูกทำลายราบ

พวกมันมีพลังขนาดนี้เลยเหรอ??

เขาคิดว่า 3 กิโลเมตรไกลพอ แต่ระยะการโจมตีของพวกมันทรงพลังมาก

นักรบป้องกันตัวธรรมดาหรือกระทั่งนักรบหลิงหวู่ก็ไม่อาจอยู่ที่นี่เพื่อชมได้!

-----------------------