บทที่ 83 ถอยไป ฉันอยากอยู่คนเดียว...

ครู่ต่อมาลู่เจ๋อก็หายใจช้าลงเมื่อความเจ็บปวดเริ่มหายไป

เขาไม่เห็นด้วยซ้ำว่ามันใช้พลังอะไร

มันปกคลุมดวงอาทิตย์ทั้งดวงและดวงตาสีทองของมันก็ส่องแสงเจิดจ้าราวกับดวงอาทิตย์

เขาจะจำไว้!

เขาต้องแก้แค้น

แต่เขาไม่คิดเลยว่าเขาจะทำร้ายหมาป่าเขียวตัวใหญ่ได้ทันทีที่เขาดึงพลังวิญญาณเข้าสู่ร่างกายได้ สิ่งนี้ทำให้ลู่เจ๋อมั่นใจมากขึ้น

บำเพ็ญ…บำเพ็ญ…

เขาจะพยายามฆ่าหมาป่าเขียวตัวใหญ่ให้ได้โดยเร็วที่สุด เมื่อถึงตอนนั้น ศาสตร์เทพแห่งลมของเขาอาจจะพัฒนาขึ้นอีกครั้ง

คิดแล้วลู่เจ๋อก็หลับตาลง ลูกแก้วแสง 2-3 ลูกหายไปจากมิติจิตใจของเขา และร่างกายของเขาก็เริ่มพลุ่งพล่านไปด้วยพลัง ขณะที่เขาใช้วิถีโคจรปราณ พลังกายและพลังวิญญาณของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ

…

เมื่อแสงตะวันแรกส่องเข้ามาในห้อง ลู่เจ๋อก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

เขากำหมัดแน่น เมื่อเขารู้สึกถึงพลังที่เพิ่มขึ้น เขาก็ยิ้ม

หลังจากทำความสะอาดแล้ว ลู่เจ๋อก็ไปที่สนามฝึก

ทันทีที่เขาเปิดประตู ลู่เจ๋อก็แปลกใจที่เห็นลู่หลี่กำลังฝึกอยู่ในนั้น

ร่างที่เพรียวบางและเซ็กซี่ของเธอเปล่งประกายเจิดจ้า ท่าเท้าของเธอนั้นดูเชี่ยวชาญ และฝ่ามือของเธอแม้จะดูนุ่มนวลแต่ก็มีพลังมหาศาล

ลู่เจ๋อตาเป็นประกายที่เห็นเธอทำงานหนัก

เมื่อเห็นลู่เจ๋อเข้ามา ลู่หลี่ก็หยุดและพูดอย่างแปลกใจว่า “ทำไมพี่ชายมาเร็วจัง?

เขาเพิ่งสอบเสร็จไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่พักอีกหน่อยล่ะ?

ลู่เจ๋อพูดยิ้ม ๆ ว่า “ฉันตื่นแล้วฉันก็เลยมา หลี่รู้สึกยังไงบ้าง”

ดวงตาของลู่หลี่เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น เธอพยักหน้าแล้วพูดว่า “ผิวหนังของหลี่บรรลุความสมบูรณ์แบบแล้ว! ลูกแก้วของพี่มีประโยชน์จริง ๆ!”

เธอเองก็เป็นอัจฉริยะด้วย เธอไปถึงนักรบป้องกันตัวระดับ 8 ด้วยอายุเพียง 17 ปี และอวัยวะภายในของเธอก็บรรลุความสมบูรณ์แบบแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เป็นเพียงอัจฉริยะในระดับนักเรียนทั่วไปเท่านั้น

และ…เธอกำลังจะทำให้ลู่เจ๋อประหลาดใจ

ลู่เจ๋อยิ้ม "ดีแล้ว เดือนนี้ทั้งเดือนพี่จะให้ลูกแก้วเธอทุกวัน หลี่แค่ต้องมุ่งเน้นไปที่การบำเพ็ญเท่านั้น”

ลู่เจ๋อคิดจะให้แหวนเก็บของขนาดเล็กกับลู่หลี่ไว้เพื่อเก็บลูกแก้วแสงก่อนที่เขาจะไปสอบ ด้วยวิธีนี้เขาสามารถสำรองลูกแก้วแสงให้เพียงพอสำหรับการฝึกในอนาคตของเธอ

ลู่หลี่ตาเป็นประกาย เธอมองลู่เจ๋อและถามว่า "แล้วพี่ชายต้องการให้หลี่ตอบแทนยังไง"

เมื่อลู่เจ๋อได้ยิน ดวงตาของเขาก็เปล่งแสง เขาพูดอย่างไม่ลังเลว่า “ลบบันทึก!”

ลู่หลี่หันหน้าหนี “งั้นก็แกล้งทำเป็นว่าหลี่ไม่ได้พูดแล้วกัน”

ลู่เจ๋อ “…”

แม่! ทำไมเธอถึงต้องการแบล็กเมล์เขามากขนาดนั้นด้วย?

ลู่หลี่ยิ้ม “ยังไงก็เถอะ พี่ชายไม่ได้สู้กับหลี่มา 2-3 วันแล้ว เทคนิคท่าเท้าและเทคนิคฝ่ามือของหลี่ได้มาถึงคอขวดแล้ว พี่สอนหลี่ได้ไหม”

ลู่เจ๋อได้ยินก็ยกยิ้ม “ในเมื่อหลี่กล่าวเช่นนี้ พี่ชายจะไม่เห็นด้วยได้อย่างไร?”

เขากำลังจะสอนบทเรียนดี ๆ ให้กับน้องสาวที่ชั่วร้ายและเจ้าเล่ห์คนนี้ ให้เธอได้รู้ถึงอำนาจของพี่ใหญ่!

ทั้งสองยืนตรงข้ามกัน ลู่เจ๋อยิ้มให้ลู่หลี่และพูดว่า “เข้ามา พี่จะชี้แนะให้”

ถ้าเขามีท่าทางดั่งปรมาจารย์ เธอคงจะชื่นชมเขาใช่ไหม?

ลู่เจ๋อจินตนาการอย่างสวยงาม

ลู่หลี่ตอบด้วยรอยยิ้ม “งั้นหลี่โจมตีก่อนนะ”

จากนั้นลู่หลี่ที่อยู่ในชุดฝึกสีดำก็กลายเป็นเงาสีดำเข้ามาโจมตีลู่เจ๋อ

ฝ่ามือขวาของเธอกดไปที่หน้าอกของลู่เจ๋อ มันเปล่งแสงสีขาวซึ่งเป็นลายเซ็นของการบรระลุความสมบูรณ์แบบในระดับเล็ก ๆ

ลู่เจ๋อยิ้ม ขณะที่เขาวางแผนจะเลี่ยงไปทางขวาเพื่อหลบฝ่ามือ สีหน้าของลู่เจ๋อก็เปลี่ยนไปกะทันหัน เขารู้สึกว่ามีบางอย่างจับขาซ้ายเขาอยู่

เขามองลงไปก็เห็นว่าบางอย่างได้ปรากฏขึ้นจากเงาของเขาและรัดขาซ้ายเขาเอาไว้

ลู่เจ๋อ “???”

พลังสีดำนั้นขนาดไม่ใหญ่นัก ลู่เจ๋อใช้กำลังเล็กน้อยก็สะบัดออก แต่เขายังคงชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง

และฝ่ามือสีขาวของลู่หลี่ก็ใกล้เข้ามา แรงลมพัดผมของลู่เจ๋อ

ดวงตาของลู่เจ๋อเรืองแสง แต่เขายังคงสงบและคว้าข้อมือบาง ๆ ของลู่หลี่ เขาต้องการปราบปรามเธอ

แต่ลู่เจ๋อไม่คิดเลยว่าพลังสีดำจะปรากฎขึ้นตรงบริเวณที่เขาคว้าข้อมือของเธอ พลังสีดำสั่นสะเทือนและปล่อยแรงต่อต้านออกมา

ลู่เจ๋อเบิกตากว้าง ไอ้นี่คืออะไร?

ลู่หลี่ยกริมฝีปากขึ้น ฝ่ามือซ้ายของเธอเข้าใกล้หน้าอกของลู่เจ๋ออีกครั้ง ในแสงสีขาวมีเส้นใยพลังสีดำแฝงอยู่

มุมปากของลู่เจ๋อกระตุก

เธอคิดว่าเขาอ่อนขนาดนั้นจริงดิ?

แสงคริสตัลส่องประกายในมือของเขา เขาระงับพลังสีดำของลู่หลี่ทันที และมืออีกข้างก็เอื้อมออกไปคว้าข้อมือซ้ายของลู่หลี่

มือทั้งสองข้างถูกล็อค ลู่หลี่กัดริมฝีปากแล้วยกขาขวาเตะออกไป

ลู่เจ๋อยิ้ม เขาไขว้มือแล้วพลิกกลับมาอยู่ด้านหลังลู่หลี่ จากนั้นเขาก็เปลี่ยนไปกุมข้อมือทั้งสองข้างของเธอด้วยมือเดียวแล้วเคาะหัวลู่หลี่ “โอเค เธอแพ้”

ลู่หลี่ดิ้นรนอย่างไม่เต็มใจ แต่ก็พบว่าเธอไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลยเมื่อมือถูกมัด และขาของเธอก็ทำอะไรไม่ได้เมื่อเธอหันหลังให้ลู่เจ๋อ เธอขมวดคิ้วและพูดได้เพียงว่า “หลี่ยอมแพ้”

ลู่เจ๋อยิ้มและปล่อยมือ เขามองลู่หลี่ที่หันกลับมาและถามว่า "ไอ้ดำ ๆ เมื่อกี้คืออะไร?

เขาพอจะเดาได้แล้วว่ามันคืออะไร

ลู่หลี่สะบัดผมสีดำสวยของเธอด้วยรอยยิ้มร่าเริง “ศาสตร์เทพ”

ลู่เจ๋อตัวสั่น เขาเอามือกุมอก

นี่…ความรู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย

เขาถามว่า “เธอปลุกมันเมื่อวานเหรอ”

หลู่หลี่พยักหน้า “อืม ไม่คิดเลยว่าลูกแก้วของพี่ชายจะดีขนาดนี้ ฉันเพิ่งปลุกศาสตร์เทพตอนที่ลงมาฝึก พี่ชาย ศาสตร์เทพแห่งลมของพี่ก็มาแบบนี้ด้วยเหรอ?”

มุมปากของลู่เจ๋อกระตุก “ถอยไป ฉันอยากอยู่คนเดียว...”

แม้ว่าจะมีโอกาสเล็กน้อยที่จะปลุกศาสตร์เทพผ่านการฝึกฝน แต่ลู่เจ๋อไม่รู้ว่าลูกแก้วแสงเล็ก ๆ ของเขาสามารถเพิ่มโอกาสนั้นได้

ปัญหาคือเขาใช้ลูกแก้วแสงจำนวนมากทุกวัน แต่ไม่เคยปลุกศาสตร์เทพตามธรรมชาติได้เลย

จากนั้นลู่เจ๋อก็นึกถึงศาสตร์เทพแห่งลมของเขา และความยากลำบากในการฆ่าหมาป่าเขียว...

เขาตายหลายครั้งเพื่อสิ่งนั้น!

ไม่ดี…เขากำลังจะร้องไห้…

ต้องเป็นเพราะลู่หลี่โชคดีมาก

โอกาสที่เพิ่มขึ้นนั้นต้องไม่มาก

ไม่งั้นมันไม่มีเหตุผลเลยที่เขาใช้ลูกแก้วแสงไปมาก แต่ไม่เคยปลุกศาสตร์เทพได้เลยสักอย่างเดียว!

มองไปที่ลู่หลี่ มุมปากของเขาก็กระตุก

เธอโชคดีเกินไป!

แม้ว่าเขาจะรู้สึกมีความสุขที่ลู่หลี่ปลุกศาสตร์เทพ แต่เขาก็รู้สึกซับซ้อนมากที่เขาไม่สามารถทำแบบเดียวกันได้หลังจากใช้ลูกแก้วแสงไปจำนวนมาก

---------------