บทที่ 77 ฉันเจอลู่เจ๋อแล้ว

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาจะเลือกมหาวิทยาลัยสหพันธ์อย่างไม่ลังเล แต่หนานกงจิงทำให้เขาประทับใจมาก

ครั้งแรกที่พบกัน หนานกงจิงอายุ 12 ต่อยเขาจนสลบ แม้ว่าตอนนี้เขาจะแข็งแกร่งกว่าหนานกงจิงในเวลานั้น แต่เขาก็ลืมพลังของเธอไม่ลง

ยิ่งไปกว่านั้น รูปแบบการต่อสู้ของเธอก็คล้ายกับเขามาก ถ้าเขาสามารถฝึกกับหนานกงจิงได้ ความแข็งแกร่งของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างมากแน่นอน

แต่ปัญหาคือ...

เขาไม่รู้ว่าบรรยากาศแปลก ๆ ตอนนี้คืออะไร!

ตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้เลยว่าเขาทำร้ายหนานกงจิงยังไง ถ้าเขาไปมหาวิทยาลัยสหพันธ์เธอจะแก้แค้นเขาไหม?

แต่ถ้าเขาเลือกสถาบันหลวง เขาจะเรียนรู้ได้มากเท่ากับที่อยู่กับหนานกงจิงไหม และเพราะชิงเยว่เหอชาอยู่ที่นั่น เขาเลยรู้สึกว่าตัวเองจะขาดสารอาหารแน่นอนหลังจากไปที่นั่น

ลู่เจ๋อคิดอยู่พักหนึ่ง และในที่สุดก็เลือกมหาวิทยาลัยสหพันธ์

ชิงเยว่เหอชายิ้มง่าย ดูใจดี บางทีเธออาจจะคุยด้วยง่ายใช่ไหม?

นอกจากนี้เธออาจจะไม่สนใจเขาเลย ท้ายที่สุดสำหรับพวกเธอ เขาก็เป็นเพียงนักรบน้องใหม่

ตรงกันข้าม การพัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเองนั้นสำคัญที่สุด

สำหรับความแปลกประหลาดของหนานกงจิง ไว้ค่อยคิดทีหลังแล้วกัน

'ผู้ที่ไม่สามารถเอาชนะข้าได้ ในที่สุดก็จะกลายเป็นสารอาหารล่อเลี้ยงการเจริญเติบโตของข้า!!'

อืม นี่เป็นคำพูดอันดับ 20 ที่เขาต้องการจะพูดมากที่สุด แต่ตอนนี้มีคนมากเกินไป มันน่าอายที่จะพูดออกมาดัง ๆ ลู่เจ๋อเลยเลือกที่จะตะโกนในใจ

เขาเงยหน้าขึ้นมองไปทางแฮร์รี่กับหลี่กวงที่ตั้งตารอก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ขอโทษครับคุณแฮร์รี่ ผมเลือกมหาวิทยาลัยสหพันธ์”

แฮร์รี่อึ้ง แม้เขาจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกผิดหวังนิด ๆ หลังจากได้ยินคำตอบ ท้ายที่สุดหนานกงจิงมีความได้เปรียบในด้านนี้ และลู่เจ๋อก็ไม่ได้ดูเหมือนคนหูดำ ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะเลือกมหาวิทยาลัยสหพันธ์

เขามองลู่เจ๋อยิ้ม ๆ แล้วพูดว่า “คุณไม่คิดดูอีกทีเหรอ? คุณหนานกงจะทุบตีคุณ เป็นเรื่องปกติที่คุณจะนอนติดเตียงบ่อย ๆ”

หลี่กวงหันควับไปมองแฮร์รี่ “อย่าพูดไร้สาระ คุณหนานกงรู้ว่าต้องทำอะไร เธอจะทำเกินเหตุไปได้ยังไง??”

หมอนี่กำลังพยายามทำให้ลู่เจ๋อกลัว มโนธรรมของเขาหายไปไหน

ลู่เจ๋อยิ้ม “ผมรู้ ขอบคุณที่เตือนครับ”

เมื่อเห็นดวงตาที่แน่วแน่ของลู่เจ๋อ แฮร์รี่ก็รู้ว่าอัจฉริยะจะไม่เปลี่ยนใจเพราะคำพูดของเขา เขาถอนหายใจอย่างผิดหวัง “ถ้าอย่างนั้นฉันจะไม่บังคับคุณ”

หลินหลิงเห็นว่าลู่เจ๋อตัดสินใจแล้วก็ยิ้ม “ถ้างั้น ฉันจะไปมหาวิทยาลัยสหพันธ์ด้วย”

“ฮ่าๆๆๆ!!” หลี่กวงหัวเราะอย่างมีความสุข “ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับลู่เจ๋อและหลินหลิง อัจฉริยะที่ยอดเยี่ยมทั้งคู่เข้าสู่มหาวิทยาลัยสหพันธ์ ทางมหาลัยจะมอบทรัพยากรและคำแนะนำที่ดีที่สุดแก่คุณ!”

จากนั้นเขาก็มองไปทางแฮร์รี่ เขายกริมฝีปากขึ้นและตบไหล่แฮร์รี่ “ไอยะ~ คุณแฮร์รี่ ผมต้องขอโทษด้วยจริง ๆ!”

ความภูมิใจอยู่เหนือคำบรรยาย

ปากของแฮร์รี่กระตุก

ผู้ชายคนนี้กวนตีนเขาเหรอ

นัดต่อยกันไหม??

เมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์ตอนนี้เขาก็สงบลงในที่สุด เขาพูดอย่างเฉยเมยว่า “นี่เป็นเพราะคุณหนานกง มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ และสถาบันของเราก็มีอัจฉริยะเช่นกัน”

ลู่เจ๋อเห็นความสงบของแฮร์รี่ก็ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ว่า 'สมเป็นอาจารย์ของสถาบันหลวงจริง ๆ หัวใจแบบนี้ช่างน่านับถือ!'

แต่หัวใจของแฮร์รี่ตอนนี้อิจฉาแทบตาย

เชี่ย…นั่นคือลู่เจ๋อกับหลินหลิง

อัจฉริยะดังกล่าวตกไปอยู่ในมือของเจ้าหมูงี่เง่าหลี่กวง!

หลังจากการแจกโควต้าสิ้นสุดลง นักเรียนเมล็ดพันธุ์ทั้งหมดก็กลับไปที่ห้องรับรองของโรงเรียนตัวเอง

หลินหลิงไม่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกับลู่เจ๋อดังนั้นพวกเขาจึงแยกทางกัน เธอยิ้มแล้วโบกมือให้ลู่เจ๋อ “ลู่เจ๋อ เจอกันที่มหาวิทยาลัยนะ~”

หลังจากพูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไปด้วยท่าทางมั่นใจ

กลับมาที่ห้องรับรอง

เมื่อทั้ง 3 กลับมา ลู่เจ๋อก็ถูกทุกคนโยนขึ้นอีกครั้ง

นั่นคือมหาวิทยาลัยสหพันธ์!

โรงเรียนของพวกเขาดังแล้ว!

พวกเขาจะได้รับทรัพยากรบำเพ็ญมากขึ้นด้วยเหตุนี้ ยังมีเวลาก่อนสอบเข้าอีก 1 เดือน และทุกคนยังสามารถพัฒนาได้

นี่เป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับทุกคน

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะลู่เจ๋อ

ลู่เจ๋อพูดไม่ออก เขาปล่อยให้ทุกคนเล่นเต็มที่ เขาโอเคตราบใดที่พวกเขาไม่แตะต้องร่างศักดิ์สิทธิ์ของเขา

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ยานแม่เต๋อหลุน 1 ก็กลับมายังอวกาศนอกดาวเคราะห์หลานเจียงอีกครั้ง

นักเรียนเดินทางกลับไปยังเมืองของตนด้วยยานขนาดเล็ก

ในสถานีอวกาศเมืองฉางหยาง ยานบินค่อย ๆ ร่อนลงจอด จากนั้นประตูก็เปิดออก

นักเรียนมัธยมปลายเดินออกมาด้วยรอยยิ้ม

ขณะที่พวกเขาเหยียบพื้น อารมณ์ของทุกคนก็ผ่อนคลาย

แน่นอนว่ามนุษย์จะรู้สึกปลอดภัยและสบายใจเมื่ออยู่บนบก

“อ่า~ กลับมาแล้ว~”

นักเรียนหลายคนตะโกนออกมาอย่างมีความสุข

การสอบนี้ค่อนข้างอันตราย การที่พวกเขากลับมาได้อย่างปลอดภัยนั้นเป็นเรื่องที่น่ายินดี

ลู่เจ๋อเดินออกมา แสงแดดอ่อน ๆ ส่องกระทบใบหน้าของเขา เขาหรี่ตาลงเพราะความสบายและบิดขี้เกียจ

เขาจากไปประมาณ 4 วันได้ใช่ไหม?

ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่จะเป็นห่วงเขาไหม?

แล้วลู่หลี่ได้ดูการถ่ายทอดสดของเขารึเปล่า?

ผู้หญิงคนนั้นคงกำลังเสียใจอยู่ใช่ไหม?

ฮิฮิ ประวัติศาสตร์ดำมืดนั้นเป็นของฉันแล้ว!

มันต้องถูกทำลาย!

ลู่เจ๋ออดยิ้มไม่ได้

จากนั้นเขาก็จำบางอย่างได้ เขาเหลือบมองแหวนเก็บของและยิ้มอย่างพึงพอใจ

แม้ว่าจะมีอุบัติเหตุนิดหน่อยทำให้เขาไม่ได้รับส่วนผสมบางอย่าง แต่คราวหน้าถ้ามีโอกาสค่อยไปอีกก็ได้

เขารอคอยที่จะได้ลิ้มรสฝีมือการทำอาหารของอลิซ

เธอสามารถทำเนื้อธรรมดาให้อร่อยได้ขนาดนั้น คราวนี้ต้องอร่อยสะใจแน่ใช่ไหม?

“ดูสิ ลู่เจ๋ออยู่นั่น!”

“ฉันเจอลู่เจ๋อแล้ว! จับเขาเร็ว อย่าปล่อยให้เขาหนีไป!”

“แกปัญญาอ่อนรึเปล่า?? เสียงดังทำไม เราต้องล้อมเขาอย่างเงียบ ๆ!”

ลู่เจ๋อ “???”

เมื่อได้ยินเสียงบางอย่างที่ไม่สามารถละเลยได้ ลู่เจ๋อก็มองไปที่จัตุรัสอย่างงง ๆ

จากนั้นมุมปากของเขาก็กระตุก และหน้าของเขาก็เปลี่ยนสี

กลุ่มคนที่มีอุปกรณ์สัมภาษณ์ทุกประเภทวิ่งเข้ามาอย่างกระตือรือร้น ความปรารถนาในสายตาพวกเขาทำให้หัวใจของลู่เจ๋อหนาวสั่น

คนพวกนี้อยากสัมภาษณ์เขาเหรอ??

แม่ คนเยอะขนาดนี้ เมื่อไหรจะจบ??

เขาอยากกลับบ้านเร็วนะ!

-----------------------