บทที่ 47 เปลี่ยนไปใช้ทางเลือกที่ดีที่สุดอันดับ 2

เจ้าหน้าที่มองลู่เจ๋อ

มุมปากเขากระตุกเล็กน้อย หมอนี่อยากตายใช่ไหม

มีชีวิตดี ๆ ไม่ดีเหรอ?

เขาเหลือบดูข้อมูลของลู่เจ๋อ เด็กคนนี้เป็นเพียงนักรบป้องกันตัวระดับ 9 เท่านั้น

มีสัตว์ร้ายอันตรายอยู่ที่นั่น!

ทำไมนูปอย่างนายถึงอยากจะกลิ้งไปมาต่อหน้าพวกมันล่ะ?

เขาค่อย ๆ พูดขึ้นว่า “ขอโทษนะนักเรียน ฉันไม่สามารถเคลื่อนย้ายเธอไปที่นั่นได้ มันอันตรายเกินไป”

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ เขาจะต้องรับผิดชอบ

“ใช่เจ๋อ สัตว์ร้ายพวกนั้นอันตรายเกินไป” สวี่หยาง ลีโอ และซูเฟิงมองลู่เจ๋ออย่างกังวล

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” เสียงเยาะเย้ยดังขึ้น “ลู่เจ๋อ ความมั่นใจของนายมากเกินไปไหม นายคิดว่านายอยู่ยงคงกระพันแค่เพราะนายเป็นที่ 1 ของโรงเรียนงั้นเหรอ?”

ลู่เจ๋อเงยหน้าขึ้นก็เห็นหลานจ้านกอดอกมองมาที่เขา

ลู่เจ๋อ “ยังไงนายก็สู้ฉันไม่ได้อยู่ดี อ้อ อย่าลืมคำนับ”

ฉันไม่ได้ไปหาเรื่องนาย แต่นายอยากมาหาฉันและโค้งคำนับเหรอ?

เมื่อได้ยิน ใบหน้าของหลานจ้านก็แข็งค้าง เขาไม่ได้เห็นลู่เจ๋อนานเกินจนลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

ครั้งที่แล้วมันอยู่ต่อหน้าผู้เข้าแข่งขันเมล็ดพันธุ์ แต่ตอนนี้ มันอยู่ต่อหน้ากลุ่มเพื่อนทั้งโรงเรียน เขาอยากจะร้องไห้

ถ้าเขาจำได้ เขาจะไม่เสนอหน้าออกมา

แต่หลานจ้านรู้สึกรำคาญที่ลู่เจ๋อไม่สนใจเขา ถึงมีโอกาศอีกครั้งเขาก็จะทำมันอีกครั้ง

เมื่อเขาแซงลู่เจ๋อ เขาจะไม่สนใจลู่เจ๋อ และจะสนับสนุนให้เขาทำงานหนักขึ้นหลังจากเขาเอาชนะเขาได้

เมื่อคิดแบบนั้นหลานจ้านก็รู้สึกโล่งใจ เขาดูสบายใจขึ้นมาก

จากนั้นหลินฮวนก็พูดว่า “ลู่เจ๋อเรามาร่วมมือกันไหม? เราเป็นเพียง 3 คนที่มีพลังต่อสู้ระดับหลิงหวู่ในโรงเรียน เราต้องร่วมมือกันเพื่อให้ได้คะแนนดี ๆ”

ลู่เจ๋อยิ้ม “พวกเธอร่วมมือกันเลย ฉันกำลังจะไปที่ป่าแสงลอยฟ้า ฉันมีเรื่องสำคัญต้องทำ”

ป่านี้เป็นที่ที่มีส่วนผสมมากที่สุด มันเป็นสถานที่ที่มีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับเขา!

อีกเหตุผลหนึ่งคือจดหมายแนะนำ เขาสัญญากับพ่อและยังมีเดิมพันกับลู่หลี่

หลินฮวนได้ยินก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

เห็นได้ชัดว่าเธอรู้ว่าเธอไม่สามารถเปลี่ยนการตัดสินใจของลู่เจ๋อได้

คนอื่นก็มีสีหน้าซับซ้อนเช่นกัน

ลู่เจ๋ออวดดีเกินไปที่เลือกป่าแสงลอยฟ้า

ผลลัพธ์ของเขาเกี่ยวข้องกับอันดับของทั้งโรงเรียน และเกี่ยวข้องกับทรัพยากรที่พวกเขาจะได้รับ ถ้าเขาถูกตัดสิทธิ์ทันที มันจะเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่

บรรยากาศตึงเครียด

คนอื่น ๆ ไม่มองลู่เจ๋อด้วยความเคารพอีกต่อไปแต่เป็นตำหนิ

มีเพียงเพื่อนร่วมห้อวของลู่เจ๋อเท่านั้นที่มองเขาอย่างกังวล “พี่เจ๋อ โอเคไหม”

ลู่เจ๋อยิ้ม “ฉันดูไม่โอเคเหรอ? ไม่ต้องห่วง ถ้าฉันไม่ชนะ ฉันก็วิ่งได้”

เขาไม่ได้เรียนรู้ศาสตร์เทพแห่งลมโดยไม่มีเหตุผล เขามีความมั่นใจว่าจะหนีได้แม้ต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายระดับสูง

“เฮ้อ นักเรียน แผนกการศึกษามีกฎว่าเราไม่สามารถส่งนักเรียนไปที่ป่าแสงลอยฟ้าได้ มันอันตรายเกินไปสำหรับพวกเธอ”

ไอ้บ้า สมองของผู้ชายคนนี้ไปหมดแล้ว!

เขาตั้งใจจะไปจริง ๆ

เขาทำได้แค่นำกฎของแผนกการศึกษามาอ้างเท่านั้น

ลู่เจ๋อรู้สึกสับสนเมื่อได้ยินเรื่องนี้ เขามองเจ้าหน้าที่แต่ก็ไม่สามารถบอกได้ว่ากฎนี้จริงหรือปลอม

เขาเลยทดสอบว่า “อืม…พี่ชาย ถ้าเราไม่พูดก็จะไม่มีใครรู้…?”

ปากของเจ้าหน้าที่กระตุก

“รีบเลือกที่ที่ไม่ใช่ป่าแสงลอยฟ้า หรือเธอจะกลับไปกับฉัน” พนักงานกล่าว

“ถ้าอย่างนั้น…ผมเลือกป่าหินเหลือง”

ลู่เจ๋อทำได้เพียงใช้ทางเลือกที่ดีที่สุดอันดับ 2 เท่านั้น

“ป่าหินเหลือง…” ใบหน้าของเจ้าหน้าที่ชะงักไป

เขารู้สึกปวดหัว เขาเห็นสายตาคาดหวังของลู่เจ๋อ และตระหนักว่าผู้ชายคนนี้อาจวางแผนที่จะวิ่งไปป่าแสงลอยฟ้า

ป่าหินเหลืองเป็นพื้นที่ที่ใกล้กับป่าแสงลอยฟ้าที่สุด มันเป็นพื้นที่อันตรายที่สัตว์วิญญาณระดับสูงมักปรากฏตัว

แต่เนื่องจากหมอนี่ตั้งใจแน่วแน่ที่จะไป เขาก็จะไม่พยายามหยุดเขาอีก

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ ทุกคนที่นี่เป็นพยานให้เขาได้

ตอนนี้ยานได้เข้าสู่ชั้นบรรยากาศแล้ว

ไม่ช้า เรือก็มาถึงพื้นที่รกร้างที่ปกคลุมด้วยเสาหินสีเหลืองสูงหลายสิบถึงหลายร้อยเมตร

พื้นที่บริเวณนี้มีรัศมีไม่กี่ร้อยกิโลเมตร ลมกระโชกแรงพัดเวียนรอบเสาหิน มีน้ำและพืชน้อยมาก

หลังจากหาที่ว่างแล้วยานก็ลงจอด ลู่เจ๋อบอกลาทุกคนและจากไป

เมื่อเห็นลู่เจ๋อจากไปเจ้าหน้าที่ก็โล่งใจ ถ้าหมอนี่อยู่ต่ออีกนิดเขาคงตายด้วยความโกรธ

“ไปกันต่อ” พนักงานพูดกับอุปกรณ์สื่อสารของเขา

…

ตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว และเสาหินก็มีเงายาวทอดออกไปภายใต้ดวงอาทิตย์ที่กำลังจะตก

ลู่เจ๋อเงยหน้ามองยานที่กำลังลอยขึ้น จากนั้นเขาก็คลายความตึงเครียด เตะพื้นและหายตัวไปทันที

ธาตุลมว่องไวมากขึ้นเมื่ออยู่ที่นี่ มันเป็นที่ของเขา

เมื่อคิดถึงรายการส่วนผสมที่อลิซมอบให้ มีส่วนผสมอาหารที่ดีอยู่บ้างที่นี่ ตัวอย่างเช่นสมุนไพรรากหิน ผลไม้หัวใจหิน เถาวัลย์คริสตัลเหลือง...

อลิซยังกล่าวถึงสมุนไพรวิญญาณที่เรียกว่าเถาวัลย์คริสตัลเหลืองโดยเฉพาะ บอกว่ามันรสชาติดีมาก

ลู่เจ๋อเลียริมฝีปาก เขาวางแผนจะรวบรวมส่วนผสมจำนวนมาก

ลู่เจ๋อใช้ลมเพื่อสัมผัสรัศมี 2-3 ร้อยเมตรรอบตัวเขา

ครู่ต่อมาลู่เจ๋อก็ตาเป็นประกาย เขาหายตัวไปจากจุดนั้น เมื่อเขาปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรแล้ว

เขาพบบางอย่าง!

---------------------------