บทที่ 42 ให้ฉันเท้าเอวก่อน

ร่างกายของลู่เจ๋อกลายเป็นกึ่งโปร่งใส เขานั่งบนเตียงเหมือนงานศิลปะที่สมบูรณ์แบบ คนที่เห็นคงไม่เชื่อแน่ว่าเขาเป็นคนจริง!

เมื่อดวงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่าง มันก็กระทบร่างของลู่เจ๋อและทำให้ห้องทั้งห้องสว่างขึ้น

แต่ลู่เจ๋อไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้เลย การปรับแต่งใกล้จะสิ้นสุดแล้ว ในระหว่างกระบวนการ เขาใช้ลูกแก้วสีแดงไป 50 ลูกเพื่อทำให้การปรับแต่งสำเร็จ

เมื่อมองดูอวัยวะภายในที่เหมือนคริสตัลในร่างกาย เขาก็มีความสุขมาก

มันเป็นคริสตัลที่ใสไร้สิ่งสิ่งเจือปน

ลู่เจ๋อรู้สึกว่าตอนนี้เขาแข็งแกร่งขึ้นมาก!

พลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างน้อย 2 เท่าจากตอนที่เขาปรับแต่งเส้นลมปราณเหรินและตู้เสร็จ

ให้ฉันเท้าเอวก่อน

หากเขาตะโกนใส่ท้องฟ้าว่า 'ถ้าสวรรค์ขัดขวางข้า ข้าจะต่อต้านสวรรค์!'

เอิ่ม ฟังดูปัญญาอ่อนไปหน่อย

ตอนนี้เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ไม่ช้าลู่เจ๋อก็ลืมตาขึ้นด้วยความตื่นเต้น การปรับแต่งเสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์

เขามองไปที่ชั้นสสารสีเทาที่ปกคลุมร่างกายของเขาและลุกไปห้องน้ำ

เขาล้างตัวเอง ปกติเขามักจะอาบน้ำ 2 รอบเสมอ

เมื่อลู่เจ๋อกำลังล้างหน้าอย่างมีความสุข เขาก็ชะงักไปพักหนึ่ง เดี๋ยวก่อน…มีบางอย่างแปลก ๆ!

มือเขาสั่น มันโปร่งใส

ลู่เจ๋อ “???”

เขาหลับตาลงอย่างสงบ

เมื่อกี้ตาฝาดสินะ ลองมองใหม่อีกที!

เมื่อเขาลืมตาและเห็นว่ามือเขาใสจนมองทะลุจริง ๆ ปากของเขาก็กระตุก

แม้ว่าอวัยวะภายในของเขาจะดูเหมือนคริสตัล…

แต่ภายนอกก็อย่าเปลี่ยนไปด้วยสิ!

ลู่เจ๋ออาบน้ำเสร็จอย่างรวดเร็วและมาถึงหน้ากระจก เขามองร่างกึ่งโปร่งใสของเขาและคุกเข่าลงกับพื้นอย่างหดหู่

นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!

แสงแดดจะหักเหจากตัวเขารึเปล่า?

ถ้าเขาออกไปแบบนี้ ลู่หลี่คงหัวเราะตาย!

ไม่ได้การ เขาจะไม่ยอมให้ยัยคนใจดำนั่นมีความสุขเพราะเรื่องนี้

เขารีบลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกลับไปที่ห้อง

มันอาจจะเปลี่ยนกลับได้ก็ได้?

แต่เมื่อลู่เจ๋อวางแผนจะเปลี่ยนตัวเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“พี่ชาย พี่ยังฝึกอยู่รึเปล่า”

น้ำเสียงเอื่อย ๆ และอ่อนโยนของลู่หลี่ดังมาจากหลังประตู

ลู่เจ๋อมองมือตัวเองและปากก็กระตุก เขาพูดอย่างรวดเร็วว่า “ใช่ หลี่ ด้วยเหตุผลบางอย่าง พี่ชายต้องการฝึกเดี่ยว 2 วันนี้พี่คงไม่สามารถไปฝึกกับเธอได้”

“ไม่เป็นไรพี่ชาย” หลู่หลี่พูดเบา ๆ

ลู่เจ๋อถอนหายใจโล่งอก ดูเหมือนว่าหัวใจเธอไม่ได้ดำสนิท

“แต่ดูเหมือนพี่ชายจะออกไปอาบน้ำแล้วนี่?” หลู่หลี่พูด “พี่ชายกำลังโกหกหลี่เหรอ?”

เชี่ย!

สีหน้าของลู่เจ๋อเปลี่ยนไป

เดี๋ยว! หน้าเขากลายเป็นคริสตัล มันไม่สามารถเปลี่ยนสีได้อีกแล้ว นี่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องดีใช่ไหม?

ยังไงก็ต้องเอาตัวให้รอดก่อน

เขาคิดอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า “แค่ก ๆ คือพี่นึกอะไรบางอย่างได้กะทันหันตอนที่กำลังอาบน้ำ ดังนั้นพี่เลยอยากฝึกเดี่ยว!”

เขาแค่ต้องการทำให้ตัวเองกลับมาเป็นปกติก่อน!

"จริงเหรอ?"

นอกประตู ลู่หลี่หรี่ตาลง เธอคิดว่าลู่เจ๋อคิดว่าเธอยังเด็กจึงโกรธ

“ใช่ พี่จะโกหกหลี่ได้ยังไง”

เมื่อได้ยิน ลู่หลี่ก็ยกยิ้ม “งั้นหลี่ไม่กวนพี่ชายแล้ว โชคดีนะพี่”

"โอเค!" ลู่เจ๋อโล่งอก

ลู่เจ๋อกินลูกแก้วสีม่วงอย่างรวดเร็วเพื่อให้สมองทำงานได้ดีขึ้น ขณะที่ใช้พลังจิตตรวจสอบร่างกายทั้งหมดของเขา และสัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลง

ไม่นานเขาก็พบว่าเป็นเพราะเขาเพิ่งปรับแต่งร่างกายเสร็จสิ้น ร่างกายของเขาจึงเต็มไปด้วยแสงคริสตัล เพราะพลังงานในตัวเขาสดใสมาก

ลู่เจ๋อถอนหายใจโล่งอก ดูเหมือนเขาจะสามารถกลับมาเป็นปกติได้

ถ้าเขาอยู่สภาพนี้ตลอดไปจริง ๆ เขาจะหาแฟนยังไง?

ลู่เจ๋อสงบสติอารมณ์และเริ่มวัดพลังที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ความโปร่งใสก็เริ่มค่อย ๆ ลดลง จากนั้นร่างของเขาก็กลับคืนสู่สภาพเดิม

เมื่อลืมตาอีกครั้ง ลู่เจ๋อก็มองเห็นมือที่ขาวราวกับหยก ในที่สุดเขาก็รู้สึกมั่นใจ

แต่…

ลู่เจ๋อตาเป็นประกาย เขากำมือแน่น ทันใดนั้นหมัดของเขาก็เปลี่ยนเป็นโปร่งใส พลังเพิ่มขึ้น!

แข็งแกร่งมาก!

แม้เขาจะไม่ค่อยรู้ว่าตัวเองแข็งแกร่งแค่ไหน แต่เขาแข็งแกร่งมาก!

ลู่เจ๋อรู้สึกว่าตอนนี้เขาสามารถโจมตีหลี่เหลี่ยงได้อย่างง่ายดาย

นี่ยังไม่รวมศาสตร์เทพแห่งลมและศาตร์เทพแห่งพลังนะ

ไม่ดี เขาแข็งแกร่งเกินไป เขากำลังจะอวดดี

ไม่ เขาต้องไปสู้กับสัตว์ที่ทรงพลังกว่าในมิติล่าสัตว์ ด้วยวิธีนี้เขาจะรู้สึกลึก ๆ ว่าเขายังเป็นมือใหม่อยู่

เขาไม่ได้ไปตาย!

มันคือการพัฒนาจิตใจ!

ลู่เจ๋อปิดตาและเข้าสู่มิติล่าสัตว์

เขาเห็นทุ่งหญ้าธรรมดาที่คุ้นเคย และได้กลิ่นของหญ้าที่คุ้นเคย ลู่เจ๋อออกเดินทางเพื่อสังหารสัตว์ป่าอีกครั้ง

เขาใช้ลมเพื่อหาเหยื่อ

ไม่ช้าลู่เจ๋อก็พบสัตว์ 4 ตัวที่คุ้นเคย มันคือสุนัขหุ้มเกราะ

เมื่อคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ที่เขาถูกไล่ล่าในโพรงกระต่ายโดยสุนัข 4 ตัว เขาก็รู้สึกปวดก้นเสมอ

เมื่อเห็นสุนัขหุ้มเกราะสีดำ 4 ตัวอยู่ด้วยกัน ลู่เจ๋อก็ยิ้มอย่างชั่วร้าย

ตอนนี้ฉันแข็งแกร่งแล้ว!

คราวนี้ตาฉันบ้าง!

----------------------------