บทที่ 28 การมาถึง

“เดินทางข้ามมิติได้แล้วเหรอ?”

หลินหยวนรู้สึกยินดี

ความสามารถในการเดินทางข้ามมิติของประตูสู่ภพหมื่น ไม่ได้ไร้ขีดจำกัด

ต้องใช้เวลาสะสมพลังงาน ซึ่งแสดงออกมาในรูปของการ “ส่องสว่าง” ทีละน้อย

หลินหยวนได้รับข้อมูลที่เกี่ยวข้องจากประตูสู่ภพหมื่น ตั้งแต่ตอนที่เขากลับมาจากการเดินทางข้ามมิติครั้งแรก

ระดับการส่องสว่างของประตูสู่ภพหมื่น แบ่งออกเป็น บริเวณขอบนอกสว่าง บริเวณด้านในสว่าง และบริเวณแกนกลางสว่าง

เมื่อขอบนอกสว่าง สามารถเดินทางข้ามมิติได้ แต่เป็นการเดินทางข้ามมิติด้วยจิตสำนึก

เมื่อด้านในสว่าง จะสามารถเดินทางข้ามมิติด้วยร่างกายได้

ส่วนแกนกลางสว่าง เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงบางอย่างของประตูสู่ภพหมื่น

ข้อมูลที่หลินหยวนได้รับ อธิบายไว้เพียงเล็กน้อย

ระดับการส่องสว่างทั้งสามระดับ ต้องใช้เวลาต่างกัน

ขอบนอกสว่าง ใช้เวลาประมาณ 8 เดือนถึง 1 ปี

ด้านในสว่าง ใช้เวลาหลายปีถึง 10 ปี

ส่วนแกนกลางสว่าง หลินหยวนคาดการณ์ว่า

อาจต้องใช้เวลาหลายสิบปี หรือหลายร้อยปี

“เดินทางข้ามมิติด้วยจิตสำนึกเลยแล้วกัน”

หลินหยวนไม่สนใจการเดินทางข้ามมิติด้วยร่างกาย

หนึ่งคือ การสะสมพลังงานให้เพียงพอสำหรับการเดินทางข้ามมิติด้วยร่างกาย ต้องใช้เวลานานเกินไป

สองคือ การเดินทางข้ามมิติด้วยร่างกายมีความเสี่ยงสูง ถ้าตายก็คือตายจริง ๆ

เมื่อเทียบกันแล้ว การเดินทางข้ามมิติด้วยจิตสำนึกคุ้มค่ากว่ามาก

“แต่ก่อนเดินทางข้ามมิติ ก็ต้องเตรียมตัวก่อน”

หลินหยวนตั้งสติ เริ่มเตรียมการ

ส่วนใหญ่คือการบอกพ่อแม่ว่า เขาอาจจะ “หายไป” สักพัก

แม้ว่าโลกชั้นสูงและโลกชั้นต่ำจะมีความแตกต่างของเวลา

แต่หลินหยวนไม่รู้ว่าโลกที่เขาจะเดินทางข้ามมิติไปเป็นโลกแบบไหน

ถ้าเวลาต่างกันไม่มาก เขาอยู่ที่นั่นหลายสิบปี โลกหลักอาจผ่านไปหลายปี

ก็เป็นเรื่องลำบาก

หลังจากเตรียมทุกอย่างเรียบร้อย

หลินหยวนออกจากสนามฝึกใต้ดิน มาถึงหน้าห้อง

“หลังจากเดินทางข้ามมิติครั้งนี้ เราน่าจะพัฒนาเส้นทางวิวัฒนาการของศิลปะการต่อสู้ไปถึงระดับสองได้”

“เมื่อถึงตอนนั้น เราจะอัปโหลดให้เทพีแห่งปัญญา คะแนนความดีความชอบที่ได้ น่าจะเพียงพอที่จะยกระดับพลเมืองของเราเป็นระดับสามได้”

หลินหยวนคิดในใจ

เมื่อครึ่งปีก่อน หลินหยวนได้อัปโหลด “บทตำนาน” และ “บทอิสระ” ของคัมภีร์วรยุทธ์ที่ปรับปรุงแล้วเข้าไป

และได้รับรางวัล 3,000 คะแนนความดีความชอบเพิ่มมาอีก

ในขณะเดียวกัน อันดับของวิถีวิวัฒนาการในตารางวิวัฒนาการซางหลาน ก็เพิ่มขึ้นจากอันดับที่ 93 เป็น 78

เส้นทางวิวัฒนาการ 100 อันดับแรกในตารางวิวัฒนาการซางหลาน เป็นการจัดอันดับโดยเทพีแห่งปัญญา โดยใช้พลังการคำนวณจำนวนมหาศาล รวมถึงศักยภาพ ความแพร่หลาย ความยากง่ายในการฝึกฝน และปัจจัยอื่น ๆ

เมื่อคัมภีร์วรยุทธ์ที่มีแค่ “บทปรมาจารย์” และ “บทมหาปรมาจารย์” อยู่ในอันดับที่ 93

เมื่อเพิ่ม “บทตำนาน” และ “บทอิสระ” ศักยภาพโดยรวมก็เพิ่มขึ้น ซึ่งส่งผลให้อันดับเพิ่มขึ้น

คาดการณ์ได้ว่า เมื่อวิถีวิวัฒนาการก้าวสู่ระดับสอง อันดับก็จะเพิ่มขึ้นอีกขั้น

เพราะระดับหนึ่งถึงระดับสอง เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ซึ่งเป็นก้าวกระโดดที่ยิ่งใหญ่ที่ได้รับการยอมรับจากอารยธรรมมนุษย์จักรวาล

โดยรวมแล้ว การอัปโหลดวิถีวิวัฒนาการ ทำให้หลินหยวนได้รับคะแนนความดีความชอบ 5,000 คะแนน

การเลื่อนขั้นเป็นพลเมืองระดับสอง ใช้คะแนนความดีความชอบ 1,000 คะแนน

เหลือคะแนนความดีความชอบ 4,000 คะแนน

การเลื่อนขั้นจากพลเมืองระดับสองเป็นระดับสาม ต้องใช้คะแนนความดีความชอบ 5,000 คะแนน

“เริ่มกันเลย”

หลินหยวนเปิดประตู

เดินไปที่แคปซูลบำรุงร่างกายยาวสองเมตร

ตอนที่เดินทางข้ามมิติครั้งแรก หลินหยวนไม่มีทางเลือก ต้องเดินทางข้ามมิติไปทั้งอย่างนั้น เพราะถูกบังคับเกณฑ์ทหาร

โชคดีที่ได้ไปอยู่ในโลกยุทธภพเป็นเวลา 20 ปี ในขณะที่โลกหลักผ่านไปเพียง 10 นาที

แต่ตอนนี้ หลินหยวนคงไม่ทำอะไรแบบนั้นอีก

แคปซูลบำรุงร่างกายนี้ หลินหยวนซื้อมาจากช่องทางของประธานเหลียว เป็นของที่ใช้ในกองทัพ

เมื่อเปิดใช้งานแล้ว สามารถใช้งานได้นานถึง 200 ปี

นั่นหมายความว่า ตราบใดที่หลินหยวนนอนอยู่ในนั้น เว้นแต่เขาจะลุกขึ้นเอง สารอาหารในแคปซูลจะสามารถรักษาร่างกายของหลินหยวนได้นานถึง 200 ปี

หลินหยวนรู้สึกปลอดภัยอย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัวว่าพอกลับมาจากการเดินทางข้ามมิติแล้วร่างกายจะผอมแห้ง

หลินหยวนนึกถึงวิธีใช้แคปซูลบำรุงร่างกาย เปิดฝาแล้วนอนลงไป

“เดินทางข้ามมิติ”

จิตสำนึกของหลินหยวนหลอมรวมกับประตูสู่ภพหมื่นที่อยู่ในส่วนลึกของจิตใจ

ทันใดนั้น ก็มีแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น

หลินหยวนรู้สึกว่าจิตสำนึกของเขากำลังตกลงไปอย่างรวดเร็ว

ปราสาทจาง

ประดับประดาด้วยโคมไฟสีแดง

เต็มไปด้วยความยินดี

ทุกคนในปราสาทรู้ว่า ภรรยาของเจ้าเมืองจางให้กำเนิดลูกชาย

ก่อนหน้านี้นางจางให้กำเนิดลูกสาวมาแล้ว 8 คน ทำให้มีเสียงซุบซิบนิททามากมาย

“ภรรยาข้า เหนื่อยหน่อยนะ”

ในห้อง จางคุนวางทารกในห่อผ้าลงด้วยความตื่นเต้น มองไปที่หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความอ่อนเพลีย พูดด้วยน้ำเสียงที่เจือปนไปด้วยความสงสาร

“ไม่เหนื่อยหรอก จางหลาง นี่คือลูกของเรา...”

สีหน้านางจางซีดเล็กน้อย แต่ก็ยังพยายามลุกขึ้นนั่ง อุ้มห่อผ้าไว้ในอ้อมแขน ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างหวานชื่นอยู่ครู่หนึ่ง

นางจางก็เริ่มพูดเรื่องสำคัญ

“สามี ช่วงนี้พรรคมารหมื่นอสูรดูวุ่นวาย มีแนวโน้มที่จะเคลื่อนไหวมาทางนี้ ท่านแจ้งเต๋าจารย์จากภูเขามังกรฟ้าแล้วหรือยัง?”

“เจ้าไม่ต้องห่วง” จางคุนตบหน้าอกพูด

“ข้าส่งคนไปแจ้งเต๋าจารย์ฉางชิงแล้ว ตอนนี้น่าจะใกล้ถึงแล้ว”

จางคุนพูดแล้วก็หยุดครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ

“อีกอย่าง พรรคมารหมื่นอสูรจะน่ากลัวอะไร ข้าเป็นจอมยุทธ์ระดับแนวหน้า ไม่เกรงกลัวพวกมารเหล่านั้น”

จางคุนพูดด้วยความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม

“ดูเหมือนว่า การเกิดของลูกเราในครั้งนี้ จะต้องนำพาสิ่งที่ยอดเยี่ยมติดตัวมาด้วยอย่างแน่นอน”

จางคุนและภรรยาไม่รู้ว่า ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน

ทารกในห่อผ้าลืมตาขึ้น แสดงออกถึงความสุขุมที่ไม่เหมาะสมกับวัย

ทารกคนนี้คือหลินหยวน จากบทสนทนาสั้น ๆ ของทั้งสอง หลินหยวนตัดสินว่า พ่อของเขาในชาตินี้ น่าจะมีฐานะทางสังคมที่ดี

อย่างน้อยตอนที่เขาเกิด หมอตำแยก็มีไม่ต่ำกว่า 5 คน นี่คือสิ่งที่คนทั่วไปทำไม่ได้

เมื่อคิดไปคิดมา หลินหยวนก็รู้สึกง่วง

เมื่อหลินหยวนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็ได้ยินเสียงดังโวยวาย

ประตูห้องปิดสนิท แต่ได้ยินเสียงต่อสู้จากข้างนอก

แม่ของเขามีสีหน้ากังวล

“เกิดอะไรขึ้น?”

หลินหยวนเบิกตากว้าง

เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย

ทำไมตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้

แม่เห็นหลินหยวนตื่น

รีบเดินเข้ามา น้ำตาคลอเบ้าพูด

“ลูก พรรคมารหมื่นอสูรส่งหัวหน้ากอง 8 คนมา พ่อของเจ้ากับจอมยุทธ์คนอื่นๆ ในปราสาทออกไปสู้แล้ว”

“ต้องขับไล่พรรคมารหมื่นอสูรได้แน่ๆ”

แม่กอดหลินหยวน เหมือนกำลังปลอบใจลูก แต่เหมือนกำลังปลอบใจตัวเองมากกว่า

ครู่ต่อมา

ประตูห้องถูกผลักเปิดออก

จางคุนเดินเข้ามาด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยเลือด

“จางหลาง ข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง?”

ซูหยุนรีบถาม

“ต้านไม่ไหวแล้ว พรรคมารหมื่นอสูรไม่ใช่แค่ส่งหัวหน้ากอง 8 คนมา ยังมีผู้คุ้มกันซ่อนตัวอยู่ ปราสาทจางของข้า...จบสิ้นแล้ว...”

จางคุนสิ้นหวัง

เขาไม่คิดว่า พรรคมารหมื่นอสูรจะส่งผู้คุ้มกันมาจัดการปราสาทจาง

ผู้คุ้มกันของพรรคมารหมื่นอสูร อย่างน้อยก็ต้องเป็นจอมยุทธ์ระดับสูงกว่าแนวหน้า

“แล้วจะทำอย่างไร?”

ซูหยุนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถาม

“พวกเจ้ารีบไป”

จางคุนเดินไปด้านหลังเตียง ตบเบาๆ ก็มีทางลับปรากฏขึ้น

“ทางลับนี้นำไปสู่นอกเมือง เจ้าพาลูกไป แล้วอย่ากลับมาอีก”

หลังจากเปิดทางลับ จางคุนเหมือนหมดแรง เกือบล้มลงไปกับพื้น

“จางหลาง เราไปด้วยกัน ออกจากที่นี่ด้วยกัน”

ซูหยุนมองทางลับ แล้วมองไปที่จางคุน

“ข้าไปไม่ได้”

จางคุนส่ายหัว

“ข้าโดนฝ่ามือของผู้คุ้มกันพรรคมารหมื่นอสูร เส้นชีพจรขาดแล้ว คงอยู่ได้อีกไม่นาน….”

จางคุนมองไปที่หลินหยวน เสียงอ่อนโยนลง

“ข้าตั้งชื่อไว้ให้ลูกแล้ว ซานเฟิง ให้เป็นภูเขา ให้เขาเป็นรากฐานของปราสาทจาง….”

“น่าเสียดาย ข้าอยากเห็นเจ้าเติบโตยิ่งนัก….ลูกของพ่อ”

หลังจากพูดจบ จางคุนหยิบหยกออกมา วางไว้ในห่อผ้า

หยกมีตัวอักษร 2 ตัวสลักอยู่

ซานเฟิง

หลังจากทำทั้งหมดนี้ จางคุนเงยหน้ามองซูหยุน

“เมื่อลูกโตแล้ว อย่าบอกเรื่องชาติกำเนิดของเขา”

“ให้ลูกได้ใช้ชีวิตเฉกเช่นสามัญชนคนธรรมดา อย่าคิดแก้แค้นให้พ่อ”

พูดจบ จางคุนผลักซูหยุนเข้าไปในทางลับ…

(จบตอน)