บทที่ 20 การระดมทุน

บทที่ 20 การระดมทุน

จาง จุนเฟิงที่อยู่ในโรงแรมคงคาดไม่ถึงว่า "ว่าที่แม่ยาย" ของเขาจะช่วย "เสริมแรง" ให้ด้วยการผลักดันลี พูจิน ทายาทสาวตระกูลไฟว์สตาร์มาทางเขา

ตอนนี้สิ่งที่เขาตั้งตารอมากกว่าคือ เขาจะสามารถทำกำไรได้มากพอก่อนที่วิกฤตการเงินจะมาถึงในปีหน้าหรือไม่ เพราะพูดกันตามจริงแล้ว สิ่งที่กำลังจะทำต่อไปนี้ถือเป็น "งานใหญ่" ที่สำคัญและน่าตื่นเต้นที่สุดนับตั้งแต่เขาย้อนเวลากลับมา!

เขาจะใช้กำลังของคนคนเดียวสร้างความปั่นป่วน จุดชนวนให้บริษัทยักษ์ใหญ่ที่กำลังโงนเงนล้มครืนลงก่อนเวลา และคว้าผลประโยชน์จากกองเพลิง แต่จะสำเร็จหรือไม่ยังเป็นเรื่องที่ไม่แน่นอน เพราะตามอัตราแลกเปลี่ยนระหว่างดอลลาร์สหรัฐและวอนในตอนนี้ บริษัทใหญ่ที่เขาจะ "ล่า" เหล่านี้มีมูลค่าตลาดสูงถึงหลายแสนล้านหรือเกือบล้านล้านวอน (ตามอัตราแลกเปลี่ยน 800:1 บริษัทฮันโบสตีลมีมูลค่าตลาดประมาณ 8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่วนบริษัทจดทะเบียนที่อยู่อันดับรองลงมาก็จะมีมูลค่าน้อยกว่า)

การที่จะสั่นคลอนยักษ์ใหญ่ขนาดนี้ได้ ต้องใช้เงินจำนวนไม่น้อย หากต้องการยืมหุ้นจากสถาบัน (ส่วนใหญ่คือธนาคาร) เขาต้องแสดงให้เห็นว่ามีฐานะการเงินระดับหลายร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ

แต่ด้วยเงินทุนที่มีในตอนนี้ การจะระดมเงินให้ได้มากขนาดนั้นในเวลาอันสั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!

"ถ้าโกลด์แมน แซคส์ที่อเมริกายอมผ่อนปรนให้หน่อยก็คงดี!" จาง จุนเฟิงอดถอนหายใจไม่ได้ เขามาถึงโลกนี้ได้ไม่นาน และร่างเดิมก็เป็นลูกคุณหนูที่เอาแต่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย สนใจแต่เที่ยวเตร่และจีบสาว ไม่เคยใช้ประโยชน์จากทรัพยากรและเครือข่ายที่มีในมหาวิทยาลัยชั้นนำของอเมริกาเลย ทำให้เขาที่มารับช่วงต่อต้องเริ่มต้นด้วยความยากลำบาก!

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน จาง จุนเฟิงก็ตัดสินใจติดต่อบริษัทหลักทรัพย์โกลด์แมน แซคส์ที่เขามีธุรกรรมด้วย เพราะนอกจากช่องทางนี้แล้ว เขาก็นึกไม่ออกว่าจะไปหาเงินจากที่ไหนได้อีก

ส่วนคุณปู่ของเขานั้น โดนเขารีดไปรอบหนึ่งแล้ว ถ้าจะรีดรอบสองในเวลาแค่นี้ คุณปู่คงต้องคว้าไม้เท้ามาสู้กับเขาแล้ว!

เพื่อให้แน่ใจว่าจะอยู่รอจนได้โทรทางไกลไปอเมริกาตอนดึก จาง จุนเฟิงสั่งกาแฟแก้วใหญ่มาให้ตัวเอง ตั้งใจจะอดหลับอดนอนรอจนกว่าบริษัทหลักทรัพย์ที่อเมริกาจะเปิดทำการ

เมื่อถึงตีหนึ่ง จาง จุนเฟิงดวงตาคล้ำก็กดหมายเลขผู้บริหารบริษัทโกลด์แมน แซคส์ที่จดไว้

ที่บริษัทหลักทรัพย์โกลด์แมน แซคส์ บนถนนวอลล์สตรีท สหรัฐอเมริกา

ในฐานะหนึ่งในสถาบันการเงินชั้นนำของอเมริกา ลีออน จอห์น ประสบความสำเร็จเกินเป้าด้วยการดึงมหาเศรษฐีหลายคนมาเป็นลูกค้าในช่วงหลายปีนี้ จนได้รับคำชมและเลื่อนตำแหน่งเป็นรองประธานบริษัทหลักทรัพย์

สิ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้นที่สุดคือ ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา มีชายหนุ่มเชื้อสายเอเชียคนหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาเป็นลูกค้า ใช้เงินอย่างไม่อั้น ทยอยลงทุนในหุ้นบริษัทเทคโนโลยีผ่านบริษัทของพวกเขาไปแล้วเกือบร้อยล้านดอลลาร์

ความ "ใจป้ำ" ระดับนี้ ไม่แพ้หรือบางทียังเหนือกว่ามหาเศรษฐีวัยกลางคนและสูงอายุที่มีฐานะด้วยซ้ำ ทำให้เขาที่ยังอยากก้าวหน้าต่อรู้สึกยินดีมาก เพราะยิ่งรู้จักมหาเศรษฐีมาก ยอดผลงานก็ยิ่งพุ่งพรวดขึ้นได้ง่าย!

แต่วันนี้เขาเพิ่งมาถึงที่ทำงานและชงกาแฟหอมๆ ให้ตัวเอง โทรศัพท์ที่โต๊ะก็ดังขึ้น

"คุณลีออนใช่ไหมครับ? ผมจาง จุนเฟิง มีเรื่องอยากขอความช่วยเหลือครับ! ผมมีการลงทุนก้อนหนึ่ง ต้องใช้เงินค่อนข้างมาก เงินในบัญชีผมลงทุนในตลาดหุ้นหมดแล้ว อยากให้ทางบริษัทหลักทรัพย์ช่วยระดมทุนให้หน่อย..." จาง จุนเฟิงเห็นว่าโทรติดแล้วก็พูดจุดประสงค์ออกมาตรงๆ

ตอนแรกลีออนไม่รู้สึกว่า "คำขอเล็กๆ" ของจาง จุนเฟิงจะมีปัญหาอะไร แต่พอได้ยินว่าอีกฝ่ายต้องการยืมเงิน 300 ล้านดอลลาร์ แม้แต่เขาที่เคยเห็นดีลใหญ่ๆ มามากก็ยังอึ้งไปชั่วขณะ!

เพราะช่องว่างทางการเงินของอีกฝ่ายไม่ใช่แค่ไม่กี่ล้านดอลลาร์ แต่เป็นถึง 300 ล้านดอลลาร์! จำนวนที่น่าตกใจขนาดนี้ เขาไม่มีอำนาจที่จะตกลงง่ายๆ!

"...คุณจาง ข้อเสนอนี้ผมตัดสินใจเองไม่ได้ แต่ผมจะช่วยยื่นคำขอไปที่สำนักงานใหญ่ให้ คงต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์ถึงจะตอบกลับได้" ลีออน จอห์นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจช่วย เพราะ "มหาเศรษฐี" อายุน้อยแบบนี้หายาก ในเมื่อเขาต้องการเงินมากขนาดนี้เพื่อลงทุน โครงการนี้คงไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แน่

ถ้าประสบความสำเร็จ ทรัพย์สินของอีกฝ่ายก็จะเพิ่มขึ้นมหาศาล และเขาก็จะได้บุญคุณจากอีกฝ่าย นี่ไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือ? ส่วนเรื่องที่ว่าอีกฝ่ายจะไม่มีความสามารถในการชำระหนี้?

อย่างไรเสียการลงทุนของอีกฝ่ายในบริษัทหลักทรัพย์ของพวกเขารวมกำไรก็มีกว่าร้อยล้านดอลลาร์แล้ว แม้จะขาดทุนจริง ก็น่าจะชดเชยความเสียหายได้!

เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายยินดีช่วย จาง จุนเฟิงก็พยักหน้าอย่างพอใจ แม้เวลาจะนานไปหน่อย แต่โดยรวมแล้วก็ถือว่าไม่เลว!

ยังไงถ้าได้เงินทุนมาแล้ว แม้เขาจะไม่อยู่ที่นี่ ก็สามารถมอบหมายเรื่องแยกหุ้นจากสถาบันให้กับอู มยองซอก ทนายความมืออาชีพที่เพิ่งรับเข้ามาได้!

หลังจากวางสาย เมื่อเห็นว่าเรื่องที่กังวลมีทางออกที่แน่นอนแล้ว จาง จุนเฟิงก็ผ่อนคลายลง พร้อมกับความง่วงที่โถมเข้ามา เขาที่อดนอนมาครึ่งค่อนคืนก็รีบอาบน้ำลวกๆ แล้วทิ้งตัวลงนอน

จนกระทั่งเก้าโมงกว่าของวันรุ่งขึ้น จาง จุนเฟิงที่ยังอยู่ในห้วงนิทราก็ถูกเสียงเคาะประตูดังต่อเนื่องปลุกให้ตื่น เขาลุกขึ้นมาเปิดประตูอย่างไม่เต็มใจนัก พอเปิดประตูก็เจอลี พูจินที่กำลังจะยกมือเคาะประตูอีก

ดวงตาของจาง จุนเฟิงที่ยังง่วงงุนเมื่อเห็นว่าคนที่เซล้มเข้ามาในอ้อมอกเป็นลี พูจิน ก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า "ดูเหมือนบางคนจะคิดถึงผมนะ ถึงได้มาเคาะประตูแต่เช้าแถมยังโผเข้ามาในอ้อมอกแบบนี้ด้วย รีบร้อนขนาดนี้เลยเหรอ?"

"...นายนี่มัน! จะจริงจังหน่อยไม่ได้หรือไง?!" ลี พูจินรู้สึกหงุดหงิงกับคำพูดหยอกเย้าของจาง จุนเฟิง เธอมาที่นี่เพราะมีเรื่องสำคัญจะปรึกษา ไม่ได้มาเพื่อพูดจาหวานหูกันแบบนี้!

ลี พูจินที่กำลังโมโหผลักจาง จุนเฟิงออก แล้วเดินเข้าไปในห้องโดยพลการ จากนั้นก็นั่งลงบนโซฟาอย่างใจเย็น มองดูจาง จุนเฟิงที่เพิ่งปิดประตูและยังไม่ทันได้พูดอะไร เธอก็เอ่ยขึ้นก่อน "วันนี้มาเพราะมีเรื่องจะแจ้งให้คุณทราบ!"

"...เมื่อวานคุณแม่บอกฉันว่า อยากให้พวกเราสองคนหมั้นกันโดยเร็ว คุณพ่อก็เห็นด้วยแล้ว!" ลี พูจินพูดไปพลางจับตาดูปฏิกิริยาของจาง จุนเฟิงไปพลาง

จาง จุนเฟิงดูเหมือนจะไม่แปลกใจกับเรื่องหมั้นที่ลี พูจินพูดถึง เขายิ้มพลางตอบว่า "เรื่องหมั้นเหรอ? ไม่มีปัญหาอะไร คุณลีต้องการให้ผมทำอะไร ผมก็จะทำตามนั้น!"

(จบบทที่ 20)