(ฟรี)ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน ตอนที่ 763 เทพธิดาชุนหลาน(2)

ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน ตอนที่ 763 เทพธิดาชุนหลาน(2)

นั่นเป็นเรื่องที่ผ่านมาเนิ่นนาน ยิ่งกว่านั้น ยิ่งอดีตทรงพลังมากเท่าใดก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนสามารถอนุมานมันได้

แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตเหนือสูงสุดก็ทำเช่นนี้ไม่ได้

ฉู่เซวียนสามารถอนุมานอดีตของยอดฝีมือขอบเขตเต๋าปฐมกาลได้จริงหรือ?

มันเป็นไปไม่ได้เลย

เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตเหนือสูงสุด แต่เป็นขอบเขตจ้าวเหนือสูงสุด?

“ตำหนักภูเขาเมฆา? เทพธิดาชุนหลาน? เป็นนางหรือ”

เลี่ยเทียนรู้สึกประหลาดใจ ไม่น่าแปลกใจที่เขารู้สึกว่ามันดูคุ้นเคย

“เจ้ารู้จักนาง?”

ฉู่เซวียนเลิกคิ้ว

เลี่ยเทียนพยักหน้า

“เราเคยเจอกันมาก่อน และถือเป็นคนรู้จักแม้จะไม่ใช่สหายก็ตาม”

“ผู้นำตำหนักภูเขาเมฆาเป็นยอดฝีมือขอบเขตเหนือสูงสุด” เขากล่าวพร้อมกับขมวดคิ้ว

“นางเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร ตอนนั้นนางแข็งแกร่งกว่าข้าเสียด้วยซ้ำ”

“ตำหนักภูเขาเมฆาถูกทำลายไปแล้ว”

ฉู่เซวียนถอนหายใจ

เขาตั้งใจมากยิ่งขึ้นที่จะเก็บตัวเงียบ ๆ หลังจากได้ยินว่าผู้นำวังเป็นยอดฝีมือขอบเขตเหนือสูงสุด

คนที่แข็งแกร่งเช่นนั้นกลับตายไปแล้ว

“ยอดฝีมือขอบเขตเหนือสูงสุด… กลายเป็นเช่นนี้หรือ” เลี่ยเทียนถอนหายใจ

เขาได้รวบรวมข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้

ขุมอำนาจต่าง ๆ ก็สูญสลายไปหมดแล้ว

พวกเขาซ่อนตัวอยู่ในความมืดมดหรือแม้กระทั่งจางหายจากประวัติศาสตร์เช่นตำหนักภูเขาเมฆา

มหาสงครามในยุคนั้นน่าสะพรึงกว่าที่เขาคาดไว้มาก

ด้านนอกลานเล็ก ๆ บุปผาเริ่มบานสะพรั่งและควบแน่นกลายเป็นวิญญาณศักดิ์สิทธิ์

เทพธิดาชุนหลานมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง และทันใดนั้นก็เห็นหัวของเลี่ยเทียนลอยอยู่ในอากาศ

ดวงตาของวิญญาณศักดิ์สิทธิ์นั้นเปิดกว้าง และใบหน้าของนางก็เผยว่าไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น

นางขยี้ตาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ลอยไปหาเลี่ยเทียน

“เลี่ยเทียน? ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้าก็ตายอยู่ที่นี่เช่นกัน!”

เทพธิดาชุนหลานถอนหายใจ

“ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่าอย่าหยิ่งผยองเกินไป มิฉะนั้น เจ้าจะถูกฆ่า แต่เจ้าก็ไม่เชื่อข้าเอง!”

เทพธิดาชุนหลานรู้สึกเศร้าเล็กน้อย

ผู้คนที่นางเคยคุ้นเคยต่างก็หายตัวไปหมดแล้ว

แม้แต่เลี่ยเทียนที่หยิ่งผยองก็ยังตายไปโดยไม่มีแม้แต่ซากศพ!

มันน่าเศร้าเกินไป!

สีหน้าของฉู่เซวียนประหลาด เลี่ยเทียนเป็นคนเช่นนี้หรือ!

ดูเหมือนว่าหน้าของเขาจะด้านขึ้นตามกาลเวลา

“ข้ายังไม่ตาย” ใบหน้าของเลี่ยเทียนมืดมนลงขณะที่เขาพูดด้วยความโกรธ

เทพธิดาชุนหลานตกใจมาก

“เลี่ยเทียน เจ้า...”

ทันใดนั้น นางเห็นฉู่เซวียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ เช่นเดียวกับซูเซียนเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังฉู่เซวียนและกำลังนวดไหล่ของเขาอยู่

จากนั้นนางก็เห็นว่าตนอยู่ในลานเล็ก ๆ

จิตสำนึกของนางถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ในขณะนี้

เทพธิดาชุนหลานตื่นตัวในทันที ในขณะนี้ นางจำได้ว่านางกลายเป็นสมบัติจากสวรรค์

ทันใดนั้นนางก็ผละตัวออกจากเลี่ยเทียน

“ที่นี่คือที่ใด?”

เลี่ยเทียนกลอกตาแล้วพูดว่า “นี่คือสำนักเร้นลับ โชคชะตาของเจ้านั้นไม่ธรรมดา เจ้าจึงได้ปรากฏตัวที่นี่”

เมื่อเขาเห็นการจ้องมองอย่างระมัดระวังของชุนหลาน เขาก็พูดอย่างไม่มีความสุขว่า “ชุนหลาน อย่าคิดมากจนเกินไป เจ้าคิดว่าตนเองเป็นสมบัติจริง ๆ หรือ”

ขณะที่เลี่ยเทียนพูดเต๋าสีแดงเลือดก็ปรากฏตัวขึ้นและล้อมรอบเขา

“ข้าได้กลับคืนสู่ขอบเขตเต๋าปฐมกาลแล้ว อีกทั้งข้าก็แข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน ข้าไม่สนใจสมบัติเช่นเจ้าอีกต่อไป”

จากนั้นเขาก็ถอนหายใจ

“เราเคยเป็นคนรู้จักกัน ผู้คนในยุคนั้นหายไปหมดแล้ว นับเป็นโชคดีที่เราได้พบกันอีกครั้ง”

เทพธิดาชุนหลานตกใจมาก

เลี่ยเทียนเหลือเพียงหัวเท่านั้น แต่เขากลับเป็นยอดฝีมือขอบเขตเต๋าปฐมกาล?

เขาฟื้นตัวได้อย่างไร?

สำนักเร้นลับลึกลับนี้คืออะไรกัน?

นางมองไปที่ฉู่เซวียน

“เขาเป็นจ้าวสำนักเร้นลับ และเป็นคนที่ช่วยให้ข้าฟื้นตัว” เลี่ยเทียนกล่าว

“ตอนนี้ข้าเป็นผู้อาวุโสของสำนักเร้นลับ”

ฉู่เซวียนมองไปที่เทพธิดาชุนหลานแล้วพูดว่า “เป็นโชคดีของเจ้าที่ได้มาที่นี่ ข้าจะให้สองทางเลือกแก่เจ้า หนึ่งคือการเข้าร่วมสำนักเร้นลับอีกอย่างคือการเข้าสู่สภาวะหลับไหล”

เทพธิดาชุนหลานนิ่งเงียบ

เลี่ยเทียนกล่าวว่า “ชุนหลาน สาวน้อย เนื่องจากเราเป็นคนรู้จักกัน นี่เป็นโอกาสของเจ้าแล้ว เข้าร่วมสำนักเร้นลับเถอะ”

เทพธิดาชุนหลานมองดูฉู่เซวียนและลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดนางก็กัดฟันและถามว่า “เจ้าเป็นใครกันแน่ มหาสงครามครั้งนั้น…”

ฉู่เซวียนโบกมือของเขา

“ข้าไม่ใช่คนในยุคนั้น การต่อสู้ครั้งนั่นหรืออะไรก็ตามมันไม่เกี่ยวข้องกับข้า”

เลี่ยเทียนบินไปรอบ ๆ เทพธิดาชุนหลานและพูดว่า “ข้าเกรงว่าเจ้าจะไม่สามารถฟื้นตัวได้ด้วยตนเอง”

“เชื่อข้าเถอะ ตอนนี้คนรู้จักของข้าหายไปหมดแล้ว หายากที่จะเจอคนรู้จักในอดีต ข้าไม่ได้จะทำร้ายเจ้า”

“ความจริงของมหาสงครามในตอนนั้นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าและข้าสามารถสอดรู้สอดเห็นได้”

ทันใดนั้นเทพธิดาชุนหลานก็รู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย

‘อาจารย์ของข้าตายไปแล้ว ตำหนักภูเขาเมฆาก็ถูกทำลายเช่นกัน’

‘ข้าจะเข้าร่วมสำนักเร้นลับ อย่างน้อยข้าก็มีที่พักพิง!’

อาจารย์ของนางเป็นยอดฝีมือขอบเขตเหนือสูงสุด แต่เขากลับต้องตาย

เพียงเห็นเหตุการณ์นั้น นางก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ถึงตอนนี้ หัวใจเต๋าของนางยังคงเต็มไปด้วยรอยร้าว นางคงไม่สามารถข้ามคอขวดนี้ไปได้ตลอดชีวิต

“เจ้าไม่ใช่ศิษย์ส่วนตัวของข้า คนนอกต้องยอมรับตราประทับของสำนักเพื่อเข้าร่วมสำนัก” ฉู่เซวียนกล่าว

เลี่ยเทียนอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

หากเขาไม่ปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างเท่าเทียม เลี่ยเทียนจะไม่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมหรือ?

ไม่ว่าในกรณีใดเขาจะต้องควบคุมนางเพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

เทพธิดาชุนหลานขมวดคิ้ว

แม้ว่านางจะยอมรับ แต่นางจะทนต่อการถูกควบคุมโดยคนอื่นได้อย่างไร?

“โอกาสของเจ้ามาถึงแล้ว เจ้าคิดว่าตนเองยังคงเป็นทายาทของตำหนักภูเขาเมฆาจริง ๆ หรือ? อาจารย์ของเจ้าและสำนักของเจ้าก็กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้วไม่ใช่หรือ?”

เลี่ยเทียนยอมรับมันได้นานแล้ว

การทรมานที่ไม่มีวันจบสิ้นภายใต้ความโกลาหลทำให้จิตใจของเขาสงบลง

การติดตามฉู่เซวียนเท่านั้นที่จะทำให้คนอย่างพวกเขามีอนาคต

สีหน้าของเทพธิดาชุนหลานรู้สึกหดหู่ใจ หลังจากผ่านไปหลายปี ความภาคภูมิใจของนางก็เหลืออยู่ไม่มากนัก

“หากเป็นเช่นนั้นก็เริ่มกันเถอะ”

เทพธิดาชุนหลานถอนหายใจ

การมีชีวิตอยู่ในสภาพเช่นนี้ก็ถือเป็นการทรมานอย่างหนึ่งเช่นกัน

นางอยากรู้เกี่ยวกับฉู่เซวียนมากจริง ๆ

คนที่สามารถทำให้เลี่ยเทียนยอมจำนนจะต้องเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตเหนือสูงสุด

ฉู่เซวียนยกมือขึ้น และมีแสงส่องเข้ามาในร่างกายของนาง

ทันใดนั้น เทพธิดาชุนหลานก็รู้สึกแปลกประหลาด

นางรู้สึกโศกเศร้า

ตำหนักภูเขาเมฆากลายเป็นเพียงเรื่องในอดีต และนางไม่ใช่เทพธิดาแห่งตำหนักภูเขาเมฆาอีกต่อไป

แต่นางเป็นเพียงเบี้ยของคนผู้หนึ่ง

“ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เจ้าเข้าร่วมสำนักเร้นลับแล้ว เจ้าจะเป็นผู้อาวุโสสำนักเช่นเดียวกับเลี่ยเทียน”

ฉู่เซวียนโบกมือของเขาและเตาหลอมเต๋าปฐมกาลก็ปรากฏตัวขึ้น

เนื่องจากชุนหลานได้เข้าร่วมสำนักแล้ว นางจึงต้องฟื้นฟูความแข็งแกร่งของตนเอง

อาการบาดเจ็บของนางรุนแรงกว่าของเลี่ยเทียนเสียอีก

แม้ว่าเต๋าของนางจะยังไม่พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ แต่ต้นกำเนิดของมันเกือบจะหมดสิ้นไปแล้ว

มีเพียงเศษเสี้ยวเต๋าของนางเท่านั้นที่ยังมีจิตสำนึกและความทรงจำของนาง

แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตเหนือสูงสุดก็พบว่าเป็นเรื่องยากที่จะจัดการกับสถานการณ์นี้ พวกเขาสามารถรักษาชีวิตของนางได้เท่านั้น

หากเป็นเหตุการณ์ปกติ นางจะกลายเป็นคนพิการ

อย่างไรก็ตาม สำหรับฉู่เซวียน แม้ว่าอาการบาดเจ็บนี้จะเป็นปัญหา แต่การฟื้นตัวนั้นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โต

เขามีสมบัติมากมาย

เตาหลอมเต๋าปฐมกาลสามารถช่วยนางฟื้นเต๋าที่พังทลายของนางได้

ด้วยความช่วยเหลือของสมบัติบางอย่าง มันคงไม่ใช่ปัญหาสำหรับนางที่จะฟื้นตัว

เมื่อเห็นฉู่เซวียนนำเตาหลอมออกมา จิตใจของเทพธิดาชุนหลานก็ดิ่งลง เขาเพิ่งควบคุมนาง และตอนนี้เขาต้องการขัดเกลานางแล้วหรือ?

‘อาการบาดเจ็บของข้าสาหัสเกินไป แม้ว่าท่านอาจารย์จะยังมีชีวิตอยู่ เขาอาจจะไม่สามารถช่วยข้าให้หายดีได้’

ฉู่เซวียนโยนสมบัติอีกสองสามชิ้นเข้าไปในเตาหลอมเต๋าปฐมกาล ดวงตาของเลี่ยเทียนเปลี่ยนเป็นสีแดง เขาต้องการเข้าไปในเตาหลอมเต๋าปฐมกาล

มันน่าเสียดายยิ่งนัก!

ชุนหลาน สาวน้อยคนนี้ได้รับโอกาสที่ดีจริง ๆ

“เจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินไป แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตเหนือสูงสุดธรรมดาก็ไม่สามารถช่วยให้เจ้าฟื้นตัวได้อย่างสมบูรณ์”

ฉู่เซวียนโยนผลึกอีกชิ้นหนึ่งแล้วพูดต่อ “แต่เนื่องจากเจ้าเข้าร่วมสำนักเร้นลับมันก็เป็นโอกาสของเจ้าเช่นกัน ข้าจะใช้บางสิ่งเพื่อช่วยให้เจ้าฟื้นตัว”

เทพธิดาชุนหลานตกตะลึง

“ข้าสามารถฟื้นตัวได้จริงหรือ?”

นางรู้ดีว่าอาการบาดเจ็บของนางสาหัสเพียงใด

“มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่”

ฉู่เซวียนพยักหน้า

“เฝ้าเตาหลอมเต๋าปฐมกาลสักพักแล้วรอให้นางฟื้นตัว” เขาพูดกับเลี่ยเทียน

“ได้” อีกฝ่ายตอบ