(ฟรี)ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน ตอนที่ 663 เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด(1)

ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน ตอนที่ 663 เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด(1)

หลังจากที่ดินแดนทั้งสามถูกสร้างขึ้นในโลกศักดิ์สิทธิ์ เฉียงและยอดฝีมือคนอื่น ๆ ก็เห็นว่ากฎแห่งปฐมโกลาหลปรากฏตัวอีกครั้ง

โลกศักดิ์สิทธิ์ถูกปกคลุมไปด้วยแสง หากมีใครมองดูจากความโกลาหลที่อยู่ห่างไกล โลกศักดิ์สิทธิ์จะดูเหมือนดวงดาวที่สุกใสส่องแสงแวววาว

ทันใดนั้น ความเข้าใจปรากฏขึ้นในหัวของพวกเขา

เต๋าสวรรค์!

โลกศักดิ์สิทธิ์!

เป็นไปตามที่ฉินพูด เก้าดินแดนและมหาเต๋าแห่งเก้าดินแดนไม่มีอีกแล้ว

ในขณะนี้ ยอดฝีมือหลายคนกำลังจ้องมองโลกที่สวยงามอย่างอ้างว้าง

โลกนี้คือโลกศักดิ์สิทธิ์หรือไม่?

เหตุใดโลกถึงเปลี่ยนไป?

เหตุใดมหาเต๋าถึงหายไป?

เกิดอะไรขึ้นในเก้าดินแดน?

ผู้นำของเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ที่เคยลังเลใจต่างก็ส่งลูกหลานของตนเข้าสู่โลกศักดิ์สิทธิ์ แม้ว่าจะมีเพียงแค่ครึ่งเดียวก็ตาม

นี่เป็นเครื่องป้องกันในกรณีที่เกิดข้อผิดพลาดหรือลูกหลานของพวกเขาถูกขังอยู่ในโลกศักดิ์สิทธิ์

ในวันนี้ ความโกลาหลทั้งหมดเปลี่ยนไป

ไม่ว่าใครจะทำอะไรหรือใครกำลังต่อสู้อยู่ ทุกคนจะละทิ้งสิ่งที่พวกเขาทำและมองไปยังโลกศักดิ์สิทธิ์

พวกเขารู้สึกตกใจจนเห็นได้ชัด หลายคนละทิ้งสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่และเริ่มเดินทางสู่โลกศักดิ์สิทธิ์

เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว!

ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตเบิกฟ้าแยกปฐพีตกใจยิ่งกว่า

ยิ่งฐานพลังยุทธ์สูงมากเท่าใด ก็ยิ่งเข้าใจมากขึ้นว่าการเปลี่ยนแปลงนี้หมายถึงอะไร บางทีโลกศักดิ์สิทธิ์อาจเป็นสถานที่ซึ่งมีโอกาสและโชคชะตามากมาย

บางทีมันอาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะหลบหนีการเปลี่ยนแปลงในส่วนลึกของความโกลาหล

ผู้ฝึกยุทธ์จำนวนนับไม่ถ้วนตัดสินใจมุ่งหน้าสู่โลกศักดิ์สิทธิ์

ทันใดนั้นร่างของบรรพชนมารก็ปรากฏขึ้นในความโกลาหล

เขามองไปยังทิศทางของโลกศักดิ์สิทธิ์ และไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้อีกต่อไป แม้แต่ข่าวของยอดฝีมือขอบเขตปฐมโกลาหลก็ไม่ทำให้เขาประหลาดใจมากเท่ากับเรื่องนี้

การที่สิ่งมีชีวิตทั้งหมดของความโกลาหลได้รับข้อมูลนี้ หมายความว่ากฎแห่งปฐมโกลาหลนั้นเป็นผู้ส่งข้อมูล

มันน่าตกใจมาก!

ครู่ต่อมา ร่างของบรรพชนมารก็หายไปจากที่ที่เขาอยู่ บรรพชนเทพและเซียนก็เคลื่อนไหวและพบกัน ราวกับว่าพวกเขามีความเข้าใจโดยปริยายเกี่ยวกับเรื่องนี้ จากนั้นพวกเขาก็เดินทางไปพร้อมกัน

ที่แห่งหนึ่งท่ามกลางความโกลาหล มังกรยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัวลืมตาขึ้นและเคลื่อนตัวไปยังโลกศักดิ์สิทธิ์

ในขณะนี้ วิหคเพลิงที่ปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงโหมกระหน่ำก็ออกเดินทางสู่โลกศักดิ์สิทธิ์เช่นกัน

ภายในความโกลาหล มีภูเขาแห่งความโกลาหลและป่าที่กว้างใหญ่

ในขณะนี้ชายหน้าตาชั่วร้ายเดินออกมาจากป่านั้น

เขากลายเป็นริ้วแสงสีดำและหายไป

“โลกศักดิ์สิทธิ์? มีเพียงชื่อเท่านั้นที่เปลี่ยน อย่างไรก็ตาม ถึงเวลาต้องกลับเข้าไปแล้ว มิฉะนั้นสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในโลกนี้จะรู้จักเพียงเผ่าพันธุ์เทพ เซียน และมาร พวกเขาจะหลงลืมตัวตนของข้า!”

เทพเจ้ายักษ์โกลาหลยังเงยศีรษะขึ้นและมองไปยังทิศทางของโลกศักดิ์สิทธิ์

สีหน้าของเขาดูตกใจ

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ไปทันที

เขานำประตูโบราณออกมาวางไว้ตรงหน้าเขา คลื่นพลังวิญญาณไหลเข้าไปที่ประตูนั้น

เฉียงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นสีหน้าของเขาก็จริงจังขึ้นเมื่อเปิดประตูบานเล็กออก

ประตูบานเล็กนั้นเริ่มขยายใหญ่ขึ้นทันที

หลังจากที่เขาถ่ายเทพลังเส้นทางเต๋า ประตูก็ถูกผลักเปิดออก

ดูเหมือนว่าจะเชื่อมต่อกับบางแห่ง

เมื่อมองผ่านประตูเข้าไป จะเห็นร่างขนาดใหญ่ที่น่าสะพรึงกลัวได้ลาง ๆ

“ท่านบรรพชน” เฉียงโค้งคำนับด้วยความเคารพ

ไท่วิ่งไปที่ประตูอย่างตื่นเต้นและตะโกนว่า “ท่านบรรพชน ท่านออกมาจากการปิดด่านแล้วหรือ ข้ามีนามว่าไท่”

“ไท่่ เจ้าต้องฝึกฝนให้หนัก” เสียงทุ้มลึกตอบกลับไท่

ไท่่ก้มหน้าลงและวิ่งหนีไปด้านข้าง

ยอดฝีมือคนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึง

บรรพชนของเผ่าพันธุ์ยักษ์?

ใครกัน?

พวกเขามองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นภายในประตู แต่พวกเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่เล็ดลอดออกมา

อีกฝ่ายไม่ได้เข้ามา

เขามองไปที่โลกศักดิ์สิทธิ์และเต๋าสวรรค์ผ่านประตู

ฉินมองไปที่ประตูด้านหน้าของเฉียง และหัวใจของเขาก็สั่นสะท้าน ยอดฝีมือภายในนั้นน่าสะพรึงกลัวมาก

เขาไม่คู่ควรกับคนผู้นั้น!

ตัวตนเช่นนั้นคือยอดฝีมือขอบเขตปฐมโกลาหลหรือไม่?

ในความโกลาหล ตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวได้ลืมตาขึ้นและสิ้นสุดการปิดด่านฝึกฝน

ส่วนหนึ่งเดินทางมายังโลกศักดิ์สิทธิ์ในทันที ขณะที่อีกส่วน เช่น เทพเจ้ายักษ์โกลาหลเลือกที่จะสังเกตสถานการณ์ในขณะนี้โดยใช้วิธีการต่าง ๆ แทน

ในช่วงเวลาหนึ่ง วงแหวนแสงขนาดเล็กปรากฏขึ้นต่อหน้ายอดฝีมือขอบเขตเบิกฟ้าแยกปฐพี

มองเห็นได้ลาง ๆ ว่าวงแหวนแสงนั้นเชื่อมต่อกับสถานที่แห่งหนึ่ง และยังมีตัวตนที่ทรงพลังอย่างยิ่งอยู่ที่นั่นด้วย

ยอดฝีมือที่ทรงพลังที่สุดบางคนถึงกับใช้เบี้ยที่พวกเขาแอบทิ้งไว้ในความโกลาหลเพื่อสังเกตเต๋าสวรรค์และโลกศักดิ์สิทธิ์

หลังจากนั้นไม่นาน ร่างหนึ่งก็ลอยออกมาจากความโกลาหล

เขาหยุดอยู่ที่ไหนสักแห่ง

มวลแสงปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา และร่างที่ทรงพลังเผยร่างอย่างคลุมเครือภายในระลอกคลื่น

คนผู้นี้เป็นเบี้ยของยอดฝีมือลึกลับ

เขามีสีหน้าไม่สบายใจ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่รู้ว่าตนกลายเป็นเบี้ยของผู้อื่น

ในขณะนี้ สีหน้าของยอดฝีมือหลายคนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

พวกเขาคิดย้อนกลับไปถึงมรดกและโอกาสต่าง ๆ ที่พวกเขาได้รับจากความโกลาหล

เป็นไปได้ว่ายอดฝีมือลึกลับจงใจทิ้งมันไว้ข้างหลังเพื่อสร้างเบี้ยของตนเองท่ามกลางความโกลาหลและใช้งานเบี้ยนั่นเมื่อจำเป็น