(ฟรี)ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน ตอนที่ 653 การแทรกแซงของฉู่เซวียน

ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน ตอนที่ 653 การแทรกแซงของฉู่เซวียน

เขาจะถูกลบล้างโดยกฏแห่งปฐมโกลาหล

ฉู่เซวียนยกมือขึ้นและลูกปัดที่ใช้กักขังเอ้อร์ม่อก็ปรากฏอยู่ในมือของเขา

เมื่อมองไปยังมารที่คำรามและกรีดร้องภายในลูกปัด เขาส่ายหัวและโยนลูกปัดมารไปยังโลกใหม่

คทาปรากฏขึ้นในมือของเขา

คทาคำสั่งแห่งคุกหุบเหวบรรพกาล

พลังของเขาพุ่งเข้าสู่คทาและจากนั้น เขาก็เปลี่ยนโชคชะตาของเฉียน

เฉียนจะไม่ถูกลบล้างโดยกฏแห่งปฐมโกลาหล ร่องรอยของเขายังคงหลงเหลืออยู่

เนื่องจากเขาเป็นบรรพชนของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ฉู่เซวียนรู้สึกว่าเขาไม่ควรจากไปเช่นนี้

ไม่ว่าจะเป็นเพราะเขาเองก็เป็นมนุษย์ หรือเพราะเขาสมเพชชีวิตอันรันทดของเฉียน ฉู่เซวียนจะทำตามสิ่งที่ตนเองต้องการ

เขายกมือขึ้น จากนั้นตราประทับแห่งชีวิตของเฉียนก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา เขาโยนตราประทับแห่งชีวิตไปสู่โลกใหม่

เฉียนจะเกิดใหม่ท่ามกลางเผ่าพันธุ์มนุษย์ในโลกใหม่ และเขาจะเป็นผู้นำเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่นั่น

“หวู่ นี่คือตราประทับแห่งชีวิตของบรรพชนเผ่าพันธุ์มนุษย์ เฉียน เขาจะเกิดใหม่ที่นี่ หลังจากที่เขาเกิดแล้ว ให้มอบลูกปัดมารให้แก่เขา”

เสียงของฉู่เซวียนดังก้องอยู่ในหัวของหวู่

เมื่อเอ้อร์ม่อเห็นเฉียนเกิดใหม่ เขาจะทรมานมากกว่านี้หรือไม่?

“ขอรับพี่ใหญ่” หวู๋ตอบหลังจากผ่านไปนาน

“พี่ใหญ่ เหตุใดบรรพชนเฉียนถึง...” เขาถามหลังจากหยุดชั่วครู่

เห็นได้ชัดว่าหวู่เคยได้ยินเกี่ยวกับเฉียน

“เขาเสียสละตัวเองเพื่อฆ่าเอ้อร์ม่อ เพราะความเจ็บปวดและความเศร้าที่เขาประสบในชีวิต ข้าจึงเอาตราประทับแห่งชีวิตนี้มาเพื่อมอบชีวิตใหม่ให้แก่เขา” ฉู่เซวียนตอบ

“ขอบคุณมากพี่ใหญ่” หวู๋พูดด้วยความเคารพ

ตราประทับแห่งชีวิตของเฉียนไม่ได้ผ่านสังสารวัฏ

ฉู่เซวียนทำให้เฉียนได้รับการยกเว้น เขาจะยังคงเป็นเฉียนและจะไม่เกิดใหม่เป็นคนอื่น มีเพียงร่างของเขาเท่านั้นที่จะเกิดใหม่ได้

ในความโกลาหล

เหม่ยพุ่งเข้าหาฉินเค่ออวิ๋น

“พี่สาว!”

“ข้าไม่ใช่พี่สาวของเจ้า ข้าชื่อฉินเค่ออวิ๋น”

หลังจากฉินเค่ออวิ๋นพูดจบ นางก็หันหลังกลับไปที่เก้าดินแดน

เหม่ยต้องการไล่ตามนาง แต่ถูกปฏิเสธโดยเต๋าสวรรค์

นางทำได้เพียงเฝ้าดูเมื่อร่างของฉินเค่ออวิ๋นที่เลือนหายไป

ยอดฝีมือในความโกลาหลหลายคนมีสีหน้าเคร่งเครียด เกิดอะไรขึ้นในเก้าดินแดน?

อวิ๋นที่เกิดใหม่อยู่ในเก้าดินแดน

หลังจากนั้นไม่นาน ยอดฝีมือที่อยู่นอกเก้าดินแดนก็ต้องตกตะลึงเมื่อรู้ว่า...

เหตุใดพวกเขายังจำตัวตนของเฉียนได้?

เฉียนได้สังเวยตนเองทำให้กฏแห่งปฐมโกลาหลปรากฏขึ้น ร่องรอยทั้งหมดของเขาควรจะถูกลบออกจากความโกลาหล ซึ่งหมายความว่าความทรงจำของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่เกี่ยวกับเขาก็ควรจะหายไปด้วยเช่นกัน

ผู้ที่บรรลุขอบเขตเบิกฟ้าแยกปฐพีนั้นทรงพลังก็จริง แต่พวกเขาก็ไม่สามารถต้านทานกฏแห่งปฐมโกลาหลได้ และยังคงถูกลบความทรงจำได้

เป็นไปได้หรือไม่ว่าข่าวลือเหล่านั้นคิดผิด และผู้ที่ขอบเขตเบิกฟ้าแยกปฐพีจะไม่ถูกลบความทรงจำ?

เป็นไปได้หรือไม่ว่ามีเพียงผู้ที่อ่อนแอเท่านั้นที่ถูกลบความทรงจำ?

เฉียงมองไปที่ไท่

“ไท่่ เจ้าจำเฉียนได้หรือไม่”

สีหน้าของไท่มืดมนลง เฉียงอาจรู้สึกว่าเขาอ่อนแอ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงถามคำถามนี้กับเขา

ดูเหมือนว่าทุกคนคิดว่าเขานั้นไร้ประโยชน์

หากไม่ใช่เพราะเขาประสบกับโชคร้ายในตอนนั้น เขาคงบรรลุขอบเขตเบิกฟ้าแยกปฐพีไปนานแล้ว

“ข้าจำเขาได้” เขาตอบพร้อมกับใบหน้าที่บูดบึ้ง

ยอดฝีมือคนอื่น ๆ เริ่มเอ่ยถามเช่นกัน และดูเหมือนว่าทุกคนจะจำเฉียนได้

เกิดอะไรขึ้น?

ฉู่ถอนหายใจ

“ข้าคิดว่าเป็นเพราะกฏแห่งปฐมโกลาหล บางทีกฎนั่นอาจสงสารชะตาอันน่าสังเวชของบรรพชนเฉียน”

“บรรพชนของเผ่าพันธุ์มนุษย์จะถูกจดจำไปตลอดกาล กาลเวลาไม่สามารถลบล้างร่องรอยของเขาได้!”

เหล่ายอดฝีมือมองไปที่ฉู่และตกอยู่ในความคิดที่ลึกซึ้ง

ในที่นี่ไม่มีใครเข้าใจกฏแห่งปฐมโกลาหลอย่างแท้จริง ดังนั้นจึงเป็นการยากที่จะบอกว่าอะไรถูกหรือผิด

กฎแห่งปฐมโกลาหลนี้จะเมตตาเผ่าพันธุ์มนุษย์เช่นเดียวกับมหาเต๋าหรือไม่?

จากนั้น อ๋าวไห่ก็ถามว่า “ท่านบรรพชน คนที่สังเวยตนเองโดยใช้กฎแห่งปฐมโกลาหลนี้จะไม่หายไปจริงหรือ หรือว่าข่าวลือนั้นมันผิด”

แม้ว่ามันจะเป็นข่าวลือ แต่จริง ๆ แล้วมันเป็นข้อมูลที่ส่งต่อมาจากสิ่งมีชีวิตโกลาหลในยุคแรกสุด ดังนั้นมันควรจะเป็นความจริง

จ้าวมังกรยกกรงเล็บขึ้นและลูบหัวของอ๋าวไห่

เมื่อไม่นานมานี้เขาชอบที่จะลูบหัวมังกรที่อายุน้อยกว่า เพราะมันทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นบรรพชนที่แท้จริง

อ๋าวไห่มีสีหน้าลำบากใจ และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยให้จ้าวมังกรทำตามต้องการ เขาสงสัยว่าเหตุใดบรรพชนของเขาคนนี้ถึงแปลกประหลาดนัก

“ข่าวลือเหล่านั้นเป็นความจริง” จ้าวมังกรกล่าว

ในขณะที่จ้าวมังกรพูด ยอดฝีมือจากเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ก็หันมามองที่เขา บรรพชนมังกรคนนี้ลึกลับนัก

“ท่านบรรพชน หากข่าวลือเป็นจริง เหตุใดเราทุกคนยังจำเฉียนได้” อ๋าวไห่ถามด้วยความสับสน

“นั่นเป็นเพราะว่าตัวตนในขอบเขตปฐมโกลาหลได้เคลื่อนไหวและเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของเฉียน” จ้าวมังกรกล่าวอย่างมีเลศนัย

หัวใจของทุกคนสั่นสะท้านเมื่อได้ยินเช่นนั้น โดยเฉพาะเหยา เปียว และคนอื่นๆ

ตัวตนในขอบเขตปฐมโกลาหลได้รักษาร่องรอยตัวตนของเฉียนไว้จริงหรือ?

ขอบเขตปฐมโกลาหลในตำนาน?

นอกเหนือจากตัวตนระดับนี้แล้ว จะยังมีใครอีกบ้างที่มีความสามารถในการแทรกแซงกฏแห่งปฐมโกลาหล

เป็นไปได้หรือไม่ว่ามีตัวตนขอบเขตปฐมโกลาหลที่สงสารเผ่าพันธุ์มนุษย์?

เป้าม่อและยอดฝีมือคนอื่น ๆ ที่มุ่งเป้าไปยังเผ่าพันธุ์มนุษย์ต่างก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วสันหลัง

แม้แต่บรรพชนทั้งสามก็ยังไร้ความหมายเมื่อเทียบกับตัวตนเช่นนั้น

หากเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้รับความเห็นใจจากตัวตนเช่นนี้ และได้รับการปกป้องจริง ๆ ใครจะกล้าโจมตีเผ่าพันธุ์มนุษย์?

“ท่านบรรพชน ตัวตนขอบเขตปฐมโกลาหลจะปกป้องเผ่าพันธุ์มนุษย์หรือไม่” อ๋าวไห่อดไม่ได้ที่จะถาม

ในเวลาเดียวกัน ทุกคนมองไปที่จ้าวมังกรอย่างอยากรู้อยากเห็น

เนื่องจากบรรพชนมังกรคนนี้รู้ว่าตัวตนขอบเขตปฐมโกลาหลมีการเคลื่อนไหว เขาอยู่ขอบเขตปฐมโกลาหลด้วยหรือไม่?

มิฉะนั้นเขาจะรู้ได้อย่างไร?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ อ๋าวไห่รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

จ้าวมังกรยิ้มอย่างลึกลับและไม่ตอบคำถาม

‘สหายเต๋าพี่ฉู่เป็นมนุษย์ ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเขาที่จะปกป้องเผ่าพันธุ์มนุษย์’

“ผู้อาวุโสจ้าวมังกร ท่านใช่ตัวตนในตำนาน…” ฉู่ก็อดไม่ได้ที่จะถาม

จ้าวมังกรโบกกรงเล็บของเขา

“ข้านั้นเรียกได้ว่าเกือบจะเป็น แท้จริงแล้วข้าเป็นสหายคนสนิทของคนผู้นั้น”

นี่ไม่ใช่เรื่องโกหก ขอบเขตปฐมโกลาหลมีอยู่จริง!

นอกจากนี้ บรรพชนมังกรคนนี้ก็เป็นสหายคนสนิทของคนผู้นั้น

แม้แต่บรรพชนทั้งสามและเทพเจ้าโกลาหลบรรพกาลที่แข็งแกร่งหลายคนก็ยังด้อยกว่า

ผู้อาวุโสจ้าวมังกรเคยกล่าวว่าเขายังไม่ถึงระดับตำนานเช่นนั้น นี่เป็นข้อพิสูจน์ว่าเขาแข็งแกร่งอย่างน่าสะพรึงกลัวมากเพียงใด

เฉียงครุ่นคิด

บรรพชนของเขาเองก็กำลังจะบรรลุขอบเขตปฐมโกลาหล

อย่างไรก็ตาม บรรพชนผู้นั้นไม่สามารถทะลวงผ่านได้

จ้าวมังกรอยู่ในระดับเดียวกับบรรพชนของเขาหรือไม่?

ตู้ม!

ความโกลาหลสั่นสะเทือนและเสียงกรีดร้องของเทพเจ้าบรรพกาลแห่งคุกก็ดังก้องไปทั่วความโกลาหล

“ฉิน เจ้ากล้าสังหารข้ารึ!”

ยอดฝีมือทุกคนตกตะลึงและรีบมองไปยังที่มาของเสียง

หุบเหวโกลาหลได้พังทลายลงแล้ว และรอยแตกได้ปรากฏขึ้นบนร่างขนาดใหญ่ของเทพเจ้าบรรพกาลแห่งคุก

ง้าวขนาดใหญ่ปักลึกเข้าไปในหัวใจของเขา ซึ่งขัดขวางเส้นทางเต๋า และทำให้มันแตกเป็นเสี่ยง ๆ

ฉินเป็นฝ่ายชนะและจะสังหารเทพเจ้าบรรพกาลแห่งคุก!

น่าเหลือเชื่อยิ่งนัก!

ในการต่อสู้เช่นนี้ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะฆ่าเทพเจ้าบรรพกาลแห่งคุก

อย่างไรก็ตาม ฉินทำสิ่งนี้สำเร็จแล้ว!

มันกะทันหันเกินไป

เดิมที ทั้งสองฝ่ายอยู่ในทางตัน และดูเป็นเรื่องยากที่จะตัดสินผู้ชนะ อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ทั้งหมดเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา

ดูเหมือนว่าฉินจะสามารถฆ่าเทพเจ้าบรรพกาลแห่งคุกได้อย่างแท้จริง แต่ก็ยังคงรอโอกาสที่จะโจมตีอย่างเด็ดขาด

“ข้าจะสังหารเจ้า เหตุใดข้าจะฆ่าเทพเจ้าโกลาหลบรรพกาลไม่ได้!” ฉินกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง