(ฟรี)ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน ตอนที่ 636 เอ้อร์ม่อ(1)

ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน ตอนที่ 636 เอ้อร์ม่อ(1)

เสียงของจี๋สงบอย่างมาก

เขาบินไปและหันศีรษะมองเหมี่ยวและเหม่ย

เขายกมือขึ้นชี้นิ้วไปที่เหมี่ยว

“ศิษย์สายตรงของบรรพชนเซียนแล้วอย่างไรกัน?”

สีหน้าของเหมี่ยวเปลี่ยนไป

ความแข็งแกร่งของเขาด้อยกว่าของฉือม่อ!

ในขณะนี้ เชือกสีทองปรากฏขึ้นในมือของเขา

ตู้ม!

เชือกสีทองแปลงร่างเป็นมังกรยักษ์ที่ขดตัวปกป้องเหมี่ยว

บรรพชนเซียนมอบเชือกทองคำให้เขาเพื่อจัดการกับเทพเจ้าบรรพกาลแห่งคุก

ในขณะนี้ การโจมตีของจี๋ทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากใช้สมบัติชิ้นนี้

ตู้ม!

เชือกสีทองสั่นสะท้าน แต่สุดท้ายมันก็ขวางการโจมตีของจี๋

สีหน้าของเหมี่ยวไม่น่าดูอย่างยิ่ง

ความแค้นที่เก็บไว้ในใจของเขาที่มีต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ปะทุขึ้นอย่างสมบูรณ์ในขณะนี้

เขาใช้พลังเส้นทางเต๋าถ่ายเทลงในเชือกสีทอง เปิดใช้งานพลังของบรรพชนเซียนที่อยู่ภายใน

"ไป!"

เชือกสีทองบินไปหาจี๋

สมบัตินี้เป็นสิ่งที่สามารถผูกมัดเทพเจ้าบรรพกาลแห่งคุกได้ เหมี่ยวไม่เชื่อว่าจี๋ทรงพลังมากกว่าเทพเจ้าบรรพกาลแห่งคุก

ในระยะไกล สีหน้าของฉู่เปลี่ยนไป

พลังของบรรพชนเซียน?

อย่างไรก็ตาม จี๋ไม่ได้ตกใจเลย

เชือกสีทองมัดตัวเขาไว้ และเขาไม่สามารถหลบหนีได้

เขายกมือขึ้น และพลังพิเศษก็เริ่มไหลเวียน พลังเต๋าสูงสุดของเขาดูเหมือนจะเข้าสู่สภาวะพิเศษ

ร่างของเขาค่อย ๆ กลายเป็นร่างมายา

ฉัวะ!

เชือกสีทองมัดร่างมายาของจี๋

ในอีกด้านหนึ่ง ซื่อม่อก็เริ่มเคลื่อนไหวในขณะที่จี๋ถูกมัด

พลังที่น่าสะพรึงกลัวปะทุขึ้น

กำแพงน้ำปรากฏขึ้นในขณะที่สุ่ยเหลียนรีบพยายามหยุดเขา

ร่างของฉู่เคลื่อนไหว

จากนั้นร่างกายของจี๋ก็ส่องแสง และเชือกสีทองที่มัดร่างกายของเขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

ไม่มีใครรู้ว่ามันหายไปไหน

ร่างของจี๋ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ณ โลกศักดิ์สิทธิ์ ในสังสารวัฏของยมโลก จู่ ๆ ก็มีเชือกสีทองปรากฏขึ้นรอบ ๆ อวตารของจี๋ และมัดเขาไว้อย่างแน่นหนา

ในช่วงเวลาที่สำคัญ ร่างหลักของจี๋ได้สลับที่กับร่างอวตาร ซึ่งอวตารมาแทนที่เขาก่อนที่จะถูกมัดด้วยเชือกสีทอง

เชือกสีทองนั้นทรงพลังอย่างมาก และสามารถผูกมัดได้แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตเบิกฟ้าแยกปฐพีขั้นกลาง

ท้ายที่สุดมันแอบแฝงไปด้วยพลังของบรรพชนเซียน จากนี้ ฉู่เซวียนสามารถอนุมานได้ว่าอีกฝ่ายน่าจะมีเส้นทางเต๋ายาวนับ 70 ล้านลี้

หากบรรพชนเซียนมาถึงระดับดังกล่าวแล้ว บรรพชนเทพ และมารก็น่าจะมีความแข็งแกร่งใกล้เคียงกัน

พวกเขาทั้งหมดเป็นยอดฝีมือขอบเขตเบิกฟ้าแยกปฐพี

ในสังสารวัฏ อวตารของจี๋อดทนต่อการพันธนาการจากเชือกสีทองอย่างเงียบ ๆ

ในเวลาเดียวกัน เขาเปิดใช้งานพลังสังสารวัฏและเริ่มลดพลังในเชือกสีทอง

หวนโหย่วตกตะลึงเมื่อเห็นเชือกสีทอง เขารู้สึกถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย

เขาเริ่มครุ่นคิด

บรรพชนเซียนเป็นยอดฝีมือที่ออกจากเก้าดินแดน

ฉับพลัน เชือกสีทองที่มัดร่างของเขาหลุดออกและสูญเสียพลังไป

"ขอบคุณมากนายท่าน"

เขารีบขอบคุณฉู่เซวียน

…

ท่ามกลางความโกลาหล เหมี่ยวไม่สามารถยับยั้งจี๋ได้แม้จะใช้เชือกสีทองก็ตาม

นอกจากนี้ เชือกสีทองยังหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เขาตะลึง

นั่นคือสมบัติจากอาจารย์ของเขา และบรรจุพลังส่วนหนึ่งไว้

มันสามารถผูกเทพเจ้าบรรพกาลแห่งคุกได้

จี๋สามารถเลี่ยงสิ่งนี้ได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น เชือกสีทองหายไปไหน?

สีหน้าของเปียวเคร่งขรึม

ดูเหมือนจะมีการสับเปลี่ยนบางอย่าง ราวกับว่าเชือกสีทองพันธนาการไว้กับบางสิ่งหรือคนอื่นแทน

วิชาอันใดกัน?

การที่สามารถจัดการกับเชือกสีทองได้ย่อมไม่ธรรมดา

“หากบรรพชนเซียนอยู่ที่นี่ ข้าจะล่าถอยอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม เจ้าต้องการมัดข้าด้วยเชือกเส้นนั้นงั้นรึ?”

เขามองไปที่เหมี่ยวอย่างเย็นชา

เขาก้าวไปข้างหน้าและมองไปที่ยอดฝีมือต่าง ๆ ของเก้าดินแดน

“ข้าอยู่นี่แล้ว หากอยากสู้ก็เข้ามาเสีย!”

ไม่มียอดฝีมือคนใดจากเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ เคลื่อนไหว พวกเขาหวาดกลัวจี๋!

เขาแข็งแกร่งเกินไป!

เต๋าสูงสุดนั้นกินลึกเกินไป!

เปียวเคลื่อนไปข้างหน้าเหมี่ยวเพื่อปกป้องเขา ดูตื่นตัวอย่างยิ่ง

จี๋มองที่นางแล้วมองไปที่เผ่ามาร

เขายกมือขึ้น และกระบี่เล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา

กระบี่ถูกสร้างขึ้นจากพลังเต๋าสูงสุดของเขา

ไม่มีเจตนากระบี่หรือเจตนาสังหารที่ทรงพลัง

อย่างไรก็ตาม มันเฉียบคมอย่างถึงที่สุด

สีหน้าของซื่อม่อกจริงจังขึ้นเมื่อกระแสน้ำวนปรากฏขึ้นรอบ ๆ ร่างกายของเขา

จี๋ทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายอย่างยิ่ง

มันอาจทำให้เขาตายได้!

ฉัวะ!

ยอดฝีมือขอบเขตเบิกฟ้าแยกปฐพีสองสามร่างปรากฏขึ้นข้าง ๆ ซื่อม่อ และพลังเส้นทางเต๋าของพวกเขาก็ปรากฏขึ้นเช่นกัน

ในเวลานี้พวกเขาต้องรวมพลังกัน

พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าบรรพชนรุ่นที่สามของเผ่าพันธุ์มนุษย์จะน่าสะพรึงกลัวได้ขนาดนี้

“เนื่องจากเราได้ลงมือแล้ว มันก็สายเกินไปที่จะล่าถอย เช่นนั้นก็มาร่วมมือกัน”

ซื่อม่อมองไปที่ยอดฝีมือจากโลกโกลาหลบรรพกาล

สีหน้าของอีกฝ่ายเคร่งขรึม และย้ายไปข้าง ๆ ซื่อม่อ

พวกเขากำลังจะรวมพลังกันต่อต้านจี

เซี่ยก้าวไปข้างหน้าพร้อมดาบของเขา ขณะที่กลิ่นอายของเขาเริ่มพลุ่งพล่าน

เซวียนและสุ่ยเหลียนก็เคลื่อนไหวเช่นกัน

เหม่ยโจมตีเหมี่ยวอีกครั้ง

เปียวขมวดคิ้วและมองกลับไปที่เหมี่ยว จากนั้นมองไปที่จี๋อย่างลังเลใจ

จากนั้น จี๋เหวี่ยงกระบี่ของเขา

พลังเต๋าสูงสุดของเขาฉีกห้วงมิติออกจากกัน ในขณะนี้ กลิ่นอายของเขาพุ่งสูงขึ้นเกินกว่าฐานพลังยุทธ์ก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็ว

เซี่ยก็โจมตี เช่นเดียวกับเซวียนและสุ่ยเหลียน

ยอดฝีมือที่นำโดยซื่อม่อได้โจมตีทีละคน และพลังเส้นทางเต๋าของพวกเขาก็ปะทุขึ้น

ตู้ม!

พวกเขาถูกบังคับให้ถอยหลังไปด้านข้างซื่อม่อสองสามก้าวในขณะที่เลือดไหลออกมาจากหน้าผาก!

ดวงตาของซื่อม่อเต็มไปด้วยความตกใจ

แม้จะมีคนร่วมมือมากมาย แต่พวกเขาก็ยังได้รับบาดเจ็บ

พลังของกระบี่นั้นคมมาก มันทะลวงผ่านพลังแห่งเส้นทางเต๋าของพวกเขาและทำให้พวกเขาบาดเจ็บ

จากนั้นในขณะที่ จี๋กำลังจะโจมตีอีกครั้ง ...

ในความโกลาหล มีกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวและดุร้ายปรากฏขึ้น

ความอาฆาตพยาบาทไม่มีที่สิ้นสุดอบอวลไปทั่วอากาศ

ผู้ที่อยู่ต่ำกว่าขอบเขตเบิกโลกาต่างก็รู้สึกถึงความหวาดกลัวที่โผล่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจโดยไม่มีเหตุผล

สีหน้าหงและคนอื่นๆ เปลี่ยนไป

ข่าวลือที่ว่ามีอยู่จริงหรือ?

สีหน้าของเซวียนนั้นเคร่งขรึมอย่างยิ่ง

เซวียนและสุ่ยเหลียนกลับไปที่ด้านข้างของฉู่

เซี่ยถอยกลับไปด้านข้างของหงและเปิดใช้งานพลังเส้นทางเต๋าของเขาเพื่อปกป้องยอดฝีมือเผ่าพันธุ์มนุษย์

ไท่กลืนน้ำลาย

เขากล้าหาญมาโดยตลอด แต่ในขณะนี้ หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

​ เขารู้ว่านั่นเป็นเพราะเขาอ่อนแอเกินไปและได้รับผลกระทบจากอีกฝ่าย

เขารีบเขย่ายันต์หยกในมือ ทำการปลดปล่อยกลิ่นอายอันทรงพลังเพื่อต่อต้านเจตนาชั่วร้าย

“มนุษย์ เจ้าแมลงต่ำต้อย ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะมียอดฝีมือมากมายเพียงนี้”

"เช่นนี้ก็ดี"

“เช่นนี้คงอร่อยไม่น้อย!”

เสียงนั้นมีความอาฆาตพยาบาท เสียดแทงแก้วหู ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว

ซื่อม่อถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ยอดฝีมือที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเช่นกัน

สีหน้าของเปียวและถิงเปลี่ยนเป็นจริงจัง

ทั้งสามเผ่าพันธุ์มีความขัดแย้งกันอยู่เสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับมารที่เย่อหยิ่ง เอาแต่ใจ และโหดเหี้ยมอย่างหาที่เปรียบมิได้ ส่วนใหญ่พวกเขาไม่สนใจผลที่ตามมาและไม่หวาดกลัวความตาย

หากไม่มียอดฝีมือคอยข่มขู่พวกเขา พวกเขาอาจทำบางสิ่งโดยไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา

สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่มีขนเหมือนหนอน พร้อมดวงตาประหลาดประดับซี่โครงทั้งสองข้างได้มาถึงแล้ว

มาร!

ในบรรดาศิษย์ส่วนตัวของบรรพชนมาร เขาเป็นคนที่โหดร้ายที่สุดและน่าสะพรึงกลัวที่สุด

พลังของเขาเหนือกว่าฉือม่อและซื่อม่อ

ทันทีที่มารปรากฏ สีหน้าของฉู่ก็จริงจัง

ซื่อม่อโค้งคำนับด้วยความเคารพ

"ซื่อม่อแสดงความเคารพต่อศิษย์พี่เอ้อร์ม่อ!"

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นศิษย์ร่วมกัน แต่เขาก็ยังกลัวเอ้อร์ม่อ

“การได้รับบาดเจ็บเช่นนี้… เจ้าทำให้ชื่อเสียงของอาจารย์เสียหาย” เอ้อร์ม่อพูดอย่างเย็นชา

ซื่อม่อไม่กล้าตอบ