(ฟรี)ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน ตอนที่ 619 อำนาจเทพเจ้าบรรพกาล

ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน ตอนที่ 619 อำนาจเทพเจ้าบรรพกาล

เผ่าพันธุ์มารเป็นศัตรูตัวฉกาจของเผ่าพันธุ์มนุษย์มาโดยตลอด และเป็นผู้นำในการกำราบเผ่าพันธุ์มนุษย์อยู่เสมอ

ในประวัติศาสตร์อันยาวนานของเผ่าพันธุ์มนุษย์ มีหลายยุคสมัยที่พวกเขาอาศัยอยู่ด้วยความหวาดกลัวจากเผ่าพันธุ์มารและต้องวิ่งหนีเพราะพวกมัน

เอ้อร์ม่อเป็นศิษย์ส่วนตัวของบรรพชนมาร และเป็นพี่ชายของฉือม่อ

เขาเป็นมารที่ดุร้ายและโหดร้ายที่สุด

เขายังเป็นศัตรูกับเผ่าพันธุ์มนุษย์มากที่สุดและครั้งหนึ่งเคยปฏิบัติต่อมนุษย์เป็นเพียงอาหาร

ในช่วงยุคมืดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ชื่อของเอ้อร์ม่อถูกใช้เพื่อหลอกเด็ก ๆ ในตอนกลางคืน

“พ่อแม่ พี่น้อง เพื่อน และญาติของเขาเสียชีวิตด้วยน้ำมือของเอ้อร์ม่อ” ไท่กล่าวต่อ

“และเขาเห็นตระกูลของเขาถูกเอ้อร์ม่อกลืนกินด้วยตาตนเอง”

“ตลอดชีวิตของเขา เขาแบกรับภาระแห่งการแก้แค้นและความหวังที่จะช่วยเผ่าพันธุ์มนุษย์ พี่สาวของเจ้ามอบให้เขามากมายจริง ๆ แต่นางเคยเสียใจเมื่อใดกัน”

เซี่ยและคนอื่น ๆ เงียบ

มากกว่าครึ่งหนึ่งของความทุกข์ทรมานของมนุษย์เกิดจากเผ่ามาร

เผ่าพันธุ์มารเป็นศัตรูตัวฉกาจของเผ่าพันธุ์มนุษย์

พวกเขาไม่เคยได้ยินว่าไท่กำลังพูดถึงใคร เพราะมันย้อนกลับไปนานเกินไป นานจนแทบจะถูกลบหายไปตามกาลเวลา

“เหม่ย เจ้าคิดว่าเจ้าทุกข์ทรมาน แต่เจ้ารู้ความทรมานของเขาหรือไม่ เจ้าเข้าใจความสิ้นหวังที่ต้องทนเห็นตระกูลและสหายของเจ้าถูกกลืนเป็นอาหารหรือไม่”

“พี่ใหญ่ของข้าเป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้”

เหม่ยเงียบ

ไท่พูดต่อ “เขาเคยทำร้ายพี่สาวเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

“อย่าลืมว่าครั้งหนึ่งเขาเคยมอบสมบัติล้ำค่าให้กับเผ่าจิ้งจอกสวรรค์ของเจ้า เพียงแต่พ่อของเจ้าโลภเกินไป และนั่นเป็นสาเหตุว่าเหตุใดเรื่องถึงจบลงแบบนี้”

“ยิ่งไปกว่านั้น การลดลงของเผ่าพันธุ์จิ้งจอกสวรรค์ของเจ้าเกี่ยวข้องกับเขาอย่างไรกัน?”

ไท่หัวเราะอย่างเย็นชา

“เหม่ย เจ้ารักเขา แต่เขาสนใจแต่พี่สาวของเจ้า เจ้าจึงเกลียดเขา!”

จู่ ๆ เหม่ยก็โกรธจัด

"เจ้ากำลังพ่นเรื่องไร้สาระ!"

หางทั้งเก้าของนางพาดผ่านท้องฟ้าด้วยกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัว

ห้วงมิติในความโกลาหลเริ่มสั่นสะเทือน

กลิ่นอายของเซี่ยระเบิดขึ้นในขณะที่เขายืนอยู่ต่อหน้าหงและอีกสามคน

เปียว ฉือม่อ และถิงต่างก็ปล่อยกลิ่นอายออกมา ปิดกั้นคลื่นกระแทกและปกป้องผู้คนที่อยู่ใกล้เคียง

ฝูงชนที่อยู่รอบ ๆ ล้วนหวาดกลัวและล่าถอยอย่างลนลาน

ไท่ ซึ่งอยู่ตรงกลางของการระเบิดรู้สึกว่ากระดูกของเขาลั่นดังเอี๊ยดอ๊าด

ร่างกายที่แข็งแกร่งอย่างหาที่เปรียบมิได้ของเขาดูเหมือนจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ

อย่างไรก็ตาม เขาไม่กลัว

“ข้าพูดไม่ผิด” เขาเยาะเย้ย

ยันต์หยกปรากฏขึ้นในมือของเขา

ฉับพลัน พลังอันน่าสะพรึงกลัวของมันก็ปราบปรามทุกสิ่ง

กลิ่นอายของเหม่ยและคนอื่น ๆ เหมือนกับใบไม้ที่ร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วงซึ่งจะถูกลมพัดพาไปได้ทุกเมื่อ

“เจ้าคิดว่าข้าหวาดกลัวเจ้าจริง ๆ หรือ”

ร่างของเหม่ยถอยหลังอย่างรวดเร็ว นางหดกลิ่นอายของนางและมีสีหน้าจริงจัง

ฉือม่อและคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน

เมื่อพวกเขาเห็นยันต์หยกในมือของไท่ สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก

ไท่มองไปรอบ ๆ และพูดอย่างเย็นชา "เพียงเพราะเจ้าได้บรรลุขอบเขตเบิกฟ้าแยกปฐพี เจ้าเชื่อว่าตัวเองอยู่ยงคงกระพันรึ? นับประสาอะไรกับพวกเจ้า แม้ว่าเทพเจ้าบรรพกาลแห่งคุกจะมาที่นี่ ผลลัพธ์ก็จะเหมือนกัน!"

ดวงตาของเปียวเป็นประกาย ยันต์หยกนั้นทรงพลังและน่าสะพรึงกลัว

อย่างไรก็ตาม พลังที่มีอยู่ไม่ได้เป็นของเผ่าพันธุ์ยักษ์

นี่อาจเป็นโอกาสที่ไท่ได้รับหรือไม่?

เขาได้รับบาดเจ็บเพราะเหตุนี้?

“เหม่ย เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าข้าไม่ได้พูดความจริง?”

ไท่เริ่มหยิ่งยโส

…

เมื่อไท่หยิบยันต์หยกออกมาและทำให้ทุกคนตกใจ รางวัลของระบบก็ทำงาน

"ท่านยังคงอยู่อย่างสันโดษและปล่อยพลังของท่านที่สามารถข่มขู่ทุกคนได้ ได้รับรางวัลเป็น อำนาจเทพเจ้าบรรพกาล”

มันเป็นความประหลาดใจที่ไม่คาดคิด

อย่างที่คาดไว้ เป็นทางเลือกที่ชาญฉลาดที่จะให้ไท่ได้รับพลังของเขา

ฉู่เซวียนตรวจสอบรางวัลของระบบ

“อำนาจเทพเจ้าบรรพกาล ยิ่งใหญ่เกรียงไกรด้วยกลิ่นอายบรรพกาล เหมือนกับเทพเจ้าบรรพกาลนิรันดร์กาล…”

สิ่งนี้มาถูกเวลาจริง ๆ และฉู่เซวียนก็พอใจกับสิ่งนี้มาก

อำนาจสะเทือนสวรรค์สะท้านทวยเทพไม่เพียงพอที่จะอวดและข่มขู่ผู้อื่นอีกต่อไป

อำนาจเทพเจ้าบรรพกาลเป็นสิ่งทดแทนที่สมบูรณ์แบบ

ฉู่เซวียนกดรับรางวัลของเขา

เขาใช้เวลาไม่นานในการเข้าใจอำนาจเทพเจ้าบรรพกาล

ข้างหลังเขา ร่างที่สง่างาม สูงสุด เปล่งพลังศักดิ์สิทธิ์เหมือนเทพเจ้าบรรพกาลนิรันดร์กาลปรากฏขึ้น

ใบหน้าของเขาไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน แต่เมื่อมองแวบเดียวก็เหมือนกับว่ามองย้อนกลับไปในอดีตกาลเมื่อความโกลาหลและเก้าดินแดนได้ถูกสร้างขึ้นเป็นครั้งแรก

ฉู่เซวียนปิดใช้งานมัน ยังไม่ถึงเวลาที่จะใช้มัน

เขายังคงเฝ้าดูสถานการณ์ในความโกลาหล

ไท่ในตอนนี้กำลังดูถูกทุกคนอย่างเย่อหยิ่ง

สิ่งมีชีวิตโกลาหลซึ่งบรรลุขอบเขตเบิกฟ้าแยกปฐพีได้กลับมาแล้ว ทันทีที่เขากลับมา เขาก็ถอนกลิ่นอายของเขาทันที

เขามองไปที่ไท่ด้วยความตกใจและเพ่งสายตาไปที่หยกยันต์ในมือ

สีหน้าของเหม่ยนั้นบูดบึ้ง

ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ยันต์หยกนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป

หากใช้งาน มันก็มีโอกาสมากที่จะสังหารนาง

แม้ว่ามันจะไม่ได้สังหารนาง แต่มันจะทำให้นางบาดเจ็บสาหัสจนต้องใช้เวลาพักฟื้นนานโข

“เจ้าพึ่งพลังจากภายนอก ไท่ เจ้าคิดว่าความเย่อหยิ่งของเจ้าเหมาะสมแล้วรึ”

เหม่ยตะคอก

ไท่หัวเราะออกมาดังลั่น

"สิ่งนี้ได้รับมาจากพี่ชายคนสนิทเพื่อปกป้องข้า เป็นโชคของข้าที่ได้มีโอกาสเป็นเพื่อนกับพี่ใหญ่ หากเจ้าไม่มั่นใจ เหตุใดเจ้าไม่ไปทำความรู้จักกับพี่ชายของข้าบ้าง?”

เหม่ยหน้ามืดลงและนางไม่ได้พูดอะไร

นางหันไปมองเซี่ยและคนอื่น ๆ โดยต้องการระบายความโกรธของนางกับมนุษย์

อย่างไรก็ตาม ไท่ขยับและเดินไปหาเซี่ยและคนอื่น ๆ

สีหน้าของเซี่ยกลายเป็นเรื่องจริงจัง

ไท่อยากทำอะไร?

ในอดีต เผ่าพันธุ์มนุษย์เป็นหนี้บุญคุณเผ่าพันธุ์ยักษ์ในการปกป้องพวกเขา

ต่อมาพวกเขาก็หลุดออกมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่ศัตรู แต่เผ่าพันธุ์ยักษ์ก็ไม่เคยมุ่งเป้าไปที่เผ่าพันธุ์มนุษย์

อย่างไรก็ตาม ในที่สุดพวกเขาก็กลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน

ไท่จะระบายความโกรธใส่มนุษย์ด้วยหรือไม่?