(ฟรี)ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน ตอนที่ 589 ไท่แพะรับบาป

ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน ตอนที่ 589 ไท่แพะรับบาป

ทันใดนั้น สิบเอ็ดมองไปยังทิศทางของโลกโกลาหลบรรพกาล

"นั่นคือที่ที่โลกโกลาหลบรรพกาลอยู่ใช่หรือไม่ ดูเหมือนว่าจะมีสมบัติบางอย่างอยู่ตรงนั้น เหตุใดเราไม่ลองสำรวจดูว่าการตายของสิบเจ็ดเกี่ยวข้องกับโลกโกลาหลบรรพกาลหรือไม่"

"เราสามารถสั่งสอนพวกเขาถึงพลังของตำหนักเทพเจ้าของเราได้เช่นกัน"

เก้าพยักหน้า

พวกเขาทั้งคู่เป็นยอดฝีมือขอบเขตเบิกโลกาซึ่งมีเส้นทางเต๋า เกินเกณฑ์ล้านลี้ นอกจากนี้ ด้วยการมีเทพเจ้าบรรพการแห่งคุกสนับสนุน พวกเขาไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญกับโลกโกลาหลบรรพกาลอย่างจริงจัง

ไม่ว่าในกรณีใด โลกโกลาหลบรรพกาลไม่ได้ถือว่าเป็นขุมอำนาจสูงสุดในความโกลาหล แต่มียอดฝีมือบางคนที่มาจากโลกโกลาหลบรรพกาล ซึ่งทำให้มันค่อนข้างมีชื่อเสียง

เบี้ยทั้งสองมุ่งหน้าไปยังโลกโกลาหลบรรพกาล

ในขณะนี้ เผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ในโลกโกลาหลบรรพกาลต่างไม่รับรู้ว่ามียอดฝีมือสองคนนี้มุ่งเป้ามา และพยายามอย่างเต็มที่เพื่อพยายามเติมพลังให้กับค่ายกลอันยิ่งใหญ่ให้เร็วที่สุด

...

ฉู่เซวียนกำลังเฝ้าดูจ้าวแห่งความโกลาหลซึ่งตอนนี้อยู่ในรูปของไข่ที่ควบแน่นด้วยพลังแห่งภัยพิบัติ

เขาได้ยินเสียงแตกและดูเหมือนว่ามันจะฟักออกมาได้ทุกเมื่อ

สถานที่ที่พลังแห่งภัยพิบัติตั้งอยู่เป็นแกนกลางของมหาเต๋า และยังเป็นหนึ่งในไม่กี่แห่งที่กฎแห่งเต๋าสวรรค์ยังไม่สามารถควบคุมได้

กำเนิดของจ้าวแห่งความโกลาหลจะต้องทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง พลังแห่งการปฏิเสธเกิดขึ้นเพราะจ้าวแห่งความโกลาหล ดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่ามันจะค่อย ๆ อ่อนแอลง และหายไปในที่สุดหลังจากกำเนิดของมัน

อย่างไรก็ตาม กฎแห่งเต๋าสวรรค์ได้เข้าควบคุมในขณะนี้ ดังนั้นฉู่เซวียนจึงสามารถรักษาพลังแห่งการปฏิเสธได้

ทันใดนั้น ฉู่เซวียนเงยหน้าขึ้นและมองเข้าไปในความโกลาหล

ยอดฝีมือขอบเขตโลกเบิกโลกาสองคนจากตำหนักเทพเจ้าแห่งคุกกำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว

เป้าหมายของพวกเขาคือการทำลายค่ายกลอันยิ่งใหญ่ของเผ่าพันธุ์ต่างๆ!

เทพ เซียน มาร มังกร วิหคเพลิง และเผ่าพันธุ์อื่น ๆ แห่งความโกลาหลล้วนมียอดฝีมือขอบเขตเบิกโลกา

อย่างไรก็ตาม พวกเขาค่อนข้างอ่อนแอเมื่อเทียบกับสองคนนี้ หนึ่งในนั้นมีเส้นทางเต๋ายาวห้าล้านลี้ ในขณะที่อีกเส้นทางหนึ่งมีเส้นทางเต๋ายาวสี่ล้านลี้

ความแข็งแกร่งดังกล่าวเพียงพอที่จะกวาดล้างโลกโกลาหลบรรพกาลในปัจจุบัน นอกจากนี้ เห็นได้ชัดว่าทั้งสองไม่ได้มุ่งหน้าไปยังโลกโกลาหลบรรพกาลด้วยเจตนาที่ดี

ค่ายกลที่เผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ร่วมกันสร้างได้กินสมบัติมากมาย มันมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อเผ่าพันธุ์ต่างๆ

นอกจากนี้ ฉู่เซวียนยังคงต้องการที่จะขับไล่พวกเขาออกไป และใช้ค่ายกลนี้หล่อเลี้ยงกฎแห่งเต๋าสวรรค์

เขาจะปล่อยให้คนอื่นเข้ามายุ่งได้อย่างไร?

เขาควรจะโจมตีและฆ่าพวกเขาโดยตรงหรือไม่?

อย่างไรก็ตาม การโจมตีอย่างเปิดเผยจะเปิดโปงความจริงที่ว่ามียอดฝีมือลึกลับในความโกลาหลนี้ อาจรวมในเก้าดินแดนด้วยซ้ำ

สิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่ฉู่เซวียนต้องการ หากข่าวดังกล่าวแพร่ออกไป ยอดฝีมือทุกประเภทจะแห่กันมาที่เก้าดินแดน และสถานการณ์อาจอยู่เหนือการควบคุมได้ง่ายดายอย่างมาก

เขาไม่สามารถลงมือเองได้

ฉู่เซวียนมองไปที่ไท่

ไท่ซ่อนตัวมานาน

ถึงเวลาที่เขาจะต้องแสดงตัว

ไม่ว่าในกรณีใด หากไท่ยังไม่เพียงพอ ฉู่เซวียนก็มั่นใจว่าเผ่าพันธุ์เทพ เซียน และมารมีบรรพชนที่แข็งแกร่งพอที่จะรับมือกับภัยคุกคามดังกล่าว

ฉู่เซวียนหยิบกระจกเต๋าโกลาหลออกมาและติดต่อกับไท่

“ไท่ ข้าเตรียมสมบัติไว้แล้ว ข้าจะให้เจ้าทีหลัง”

ไท่อึ้งไปทันที

คน ๆ นี้กำลังจะมอบสมบัติเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของเขาจริง ๆ หรือ?

ต้องรู้ว่าอาการบาดเจ็บของเขาไม่ธรรมดา และสมบัติธรรมดาก็ไร้ผลโดยสิ้นเชิง

มิฉะนั้นเขาคงไม่ต้องจำศีลเป็นเวลานานเพื่อฟื้นตัว

"จริงหรือ?"

"แน่นอน!"

“เจ้าไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับมัน เพียงแค่รอรับมันสักครู่” ฉู่เซวียนกล่าวด้วยความมั่นใจ

“เช่นนั้นข้าขอขอบคุณสหายเต๋าพี่ชาย”

ไท่หัวเราะ การเรียกฉู่เซวียนด้วยชื่ออื่นนั้นเป็นเพียงการเอ่ยวาจาไร้สาระ ดังนั้นเขาจึงต้องเรียกว่าสหายเต๋าพี่ชาย

“เจ้าสุภาพเกินไป มันก็แค่สมบัติชิ้นเล็กๆ” ฉู่เซวียนพูดด้วยรอยยิ้ม

ไข่มุกปรากฏขึ้นในมือของเขา และลูกบอลพลังแห่งความโกลาหลก็ไหลเข้าไปในนั้น

นอกจากนี้ยังแอบแฝงไปด้วยหมัด ซึ่งเพียงพอที่จะฆ่าสองคนนั้น

หากเปิดใช้ไป คนพวกนั้นคงคิดว่าไท่ลงมือแน่แท้

เผ่าพันธุ์ยักษ์ก็มีส่วนร่วมในค่ายกลอันยิ่งใหญ่เช่นกัน

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้เป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนหลัก และไม่ได้ใช้ความพยายามมากนัก

ถึงกระนั้น ไท่ก็มีเหตุผลเพียงพอที่จะโจมตีเมื่อมีศัตรูมาฉกสมบัติที่ใช้ในการเติมพลังค่ายกล

ฉู่เซวียนไม่ต้องการให้ค่ายกลอันยิ่งใหญ่ถูกทำลาย และเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ก็เช่นกัน

นอกจากนี้ ไม่ใช่แค่เผ่าพันธุ์ยักษ์เท่านั้น เผ่าพันธุ์เทพ เซีรยน มาร และเผ่าพันธุ์ที่ทรงพลังอื่น ๆ จะไม่นั่งเฉย ๆ และไม่ทำอะไรเลย เมื่อพวกเขาจับมือกัน มีแนวโน้มว่าพวกเขาจะบอกผู้สนับสนุน และบรรพชนของตนเองให้ปกป้องค่ายกลอันยิ่งใหญ่

ฉู่เซวียนยังสังเกตยอดฝีมือทั้งสองในขณะที่พูดคุยกับไท่

“ข้าเกรงว่าพลังของสมบัติจะแข็งแกร่งไปเล็กน้อย เจ้าต้องดูแลไม่ให้มันเสียหาย มิฉะนั้นพลังของมันอาจจะมากเกินไปที่เจ้าจะทนได้”

“ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้อ่อนแอ ข้าจะทำให้มันมั่นคงได้แน่นอน”

ไท่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้

แม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บ แต่เขาก็ยังทรงพลังอย่างมาก

“เป็นเรื่องดีที่เจ้ามั่นใจ เพราะเจ้าอยู่ไกลเกินไปจริง ๆ ดังนั้นข้าจึงควบคุมพลังของสมบัติชิ้นนี้ได้ไม่ดีนัก”

ฉู่เซวียนหว่านให้ไท่เตรียมใจสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า

สมบัติจะหลุดจากการควบคุม และสังหารคนสองคนโดยเฉพาะ

เขาไม่ต้องการให้ไท่คิดว่ามันเป็นความผิด หรืออุบายของฉู่เซวียน

มันจะเป็นอุบัติเหตุ

“ข้าจะบอกไว้ล่วงหน้า หากเจ้าทำมันเสียหาย อย่ามาหาข้าเพื่อชดใช้”

“สหายเต๋าพี่ชายต้องล้อเล่นกระมัง ข้าดูเหมือนคนเช่นนั้นหรือ”

แน่นอนว่าเขาไม่เชื่อคำพูดของฉู่เซวียนโดยสิ้นเชิง

เขายังคงต้องใช้ความระมัดระวังที่จำเป็น

จะเป็นอย่างไรหากอีกฝ่ายส่งต่อสมบัตินามธรรมให้เขา?

เกิดอะไรขึ้นหากมันเป็นสิ่งที่จะทำร้ายเขาจริง ๆ?

แม้ว่าไท่จะไม่หวาดกลัวและมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเอง แต่เขาก็ยังได้รับบาดเจ็บอยู่

อย่างไรก็ตาม เขายังสามารถปลดปล่อยพลังสูงสุดของเขาได้ชั่วคราวในช่วงเวลาวิกฤต ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าเขาสามารถรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดได้

ฉู่เซวียนหัวเราะอยู่ภายในใจ ของขวัญย่อมต้องจ่ายเป็นธรรมดา

…

ในความโกลาหล เก้าและสิบเอ็ดกำลังเข้าใกล้โลกโกลาหลบรรพกาล และพวกเขาก็ค้นพบค่ายกลอันยิ่งใหญ่

สมบัติล้ำค่ามากมายดึงดูดความสนใจของพวกเขาโดยธรรมชาติ แม้แต่ตำหนักเทพเจ้าแห่งคุกก็ไม่ได้มีสมบัติมากมายเพียงนี้

ค่ายกลนั้นไม่ธรรมดา

ยิ่งกว่านั้น ดูเหมือนว่าจะถูกจัดไว้สำหรับเก้าดินแดน?

พวกเขาสองคนไม่ได้สนใจเกี่ยวกับเก้าดินแดนมากนัก

ท้ายที่สุด ในระดับพวกเขา พวกเขาไม่คิดว่าจะมีสมบัติใด ๆ ที่พวกเขาต้องการในเก้าดินแดน

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาเป็นยอดฝีมือที่โดดเดี่ยว และไม่เกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์ของตนเอง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องพิจารณาการเสริมความแข็งแกร่งให้กับเผ่าพันธุ์ของตน

ทั้งสองจ้องไปที่ค่ายกลขนาดใหญ่ทันที พวกเขาต้องการมัน!

พวกเขารู้สึกประหลาดใจที่ค่ายกลนี้ไม่ใช่ค่ายกลสังหาร และไม่สามารถกำหนดเป้าหมายได้

พวกเขาพุ่งเข้าหาค่ายกลทันที

สำหรับเผ่าที่หลากหลายของโลกโกลาหลบรรพกาล?

พวกเขาไม่สนใจ

หากแย่ลงถึงเลวร้ายที่สุด พวกเขาสามารถซ่อนตัวอยู่ในตำหนักเทพเจ้าแห่งคุกและรอให้เทพโบราณแห่งเต๋าคุกมาแก้ปัญหา

“ตำหนักเทพเจ้าแห่งคุกจะใช้ค่ายกลนี้ ไสหัวไปให้พ้น!”

เสียงที่เอาแต่ใจดังขึ้น