(ฟรี)ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน ตอนที่ 569 ค่ายกลอันยิ่งใหญ่

ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน ตอนที่ 569 ค่ายกลอันยิ่งใหญ่

หลังจากรู้แหล่งที่มาของพลังแห่งภัยพิบัติ หัวใจของฉูเซวียนก็รู้สึกผ่อนคลาย

จ้าวแห่งความโกลาหลยังอยู่ในขั้นตอนการเกิด ซึ่งไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะต้องใช้เวลาพอสมควร ยิ่งกว่านั้น เขาได้ตัดสินใจรับจ้าวแห่งความโกลาหลเป็นศิษย์ของเขา

ท้ายที่สุด การเกิดของเขาเกี่ยวข้องกับการกระทำและความสำเร็จของฉู่เซวียน

ฉู่เซวียนยังคงเฝ้าสังเกตจ้าวแห่งความโกลาหลที่เกิดขึ้นใหม่ เขารู้สึกคลุมเครือว่าอีกฝ่ายมีความเกี่ยวข้องบางอย่างกับเขา มีการเชื่อมต่อทางกรรมระหว่างกัน

จ้าวแห่งความโกลาหลจะเกิดมาพร้อมกับบรรลุขอบเขตเต๋านิรมิต และจะมีศักยภาพของเทพเจ้าโกลาหลบรรพกาล

ในบรรดาศิษย์ของฉู่เซวียนอาจมีเพียงเฮยเยว่เท่านั้นที่สามารถเทียบได้กับจ้าวแห่งความโกลาหล

แน่นอนว่าศิษย์คนอื่น ๆ จะไม่ถูกทิ้งให้อยู่ข้างหลัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากพวกเขาสามารถเปิดใช้งานสายเลือด และศักยภาพของเทพเจ้าโกลาหลบรรพกาลได้

อย่างไรก็ตาม ฉู่เซวียนรู้สึกว่าไม่ใช่เทพเจ้าโกลาหลบรรพกาลทั้งหมดที่สามารถกลายเป็นสิ่งมีชีวิตโกลาหลได้

อย่างไรก็ตาม มีความแตกต่างในด้านความสามารถระหว่างเทพเจ้าโกลาหลบรรพกาล

นอกจากนี้ เป้าหมายสูงสุดของพวกเขาคือการก้าวข้ามความโกลาหล สำหรับวิธีการเหล่านั้น ฉู่เซวียนไม่มีความคิด

ในท้ายที่สุด ฐานพลังยุทธ์และความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาไม่เพียงพอที่จะสัมผัสกับความลับเหล่านี้ เขาต้องแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้!

ฉู่เซวียนปิดการใช้งานกระจก

เขาได้ส่งข้อความไปหาจ้าวมังกร

“พลังแห่งภัยพิบัติกำลังให้กำเนิดตัวตนสูงสุดที่กำลังเกิดใหม่ ไม่จำเป็นต้องกังวล”

“สหายเต๋าพี่ฉู่ จะเกิดอะไรขึ้นกับเขาหลังจากที่เขาเกิด? เขาจะเป็นสิ่งมีชีวิตของมหาเต๋าหรือไม่?”

“ไม่ ข้าจะรับเขาเป็นศิษย์ หากสหายเต๋าจ้าวมังกรมีเวลา เจ้าสามารถให้ความสนใจกับพลังแห่งภัยพิบัติได้ หากมีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ เจ้าสามารถแจ้งให้ข้าทราบได้”

"ข้าทราบแล้ว"

จ้าวมังกรพยักหน้าเห็นด้วย

“ข้าอิจฉายิ่งนักที่เขาสามารถออกจากมหาเต๋าและเดินทางไปได้ทุกที่” จ้าวมังกรถอนหายใจ

นับตั้งแต่จ้าวมังกรเกิดมา เขาอยู่บนมหาเต๋ามาโดยตลอดและไม่สามารถไปไหนได้

เขาไม่เคยแม้แต่จะก้าวเข้าไปเก้าดินแดน และเคยเห็นสิ่งมีชีวิตเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เขาไม่รู้ว่าโลกนี้มีหน้าตาเป็นอย่างไร หรือความโกลาหลเป็นอย่างไร

“สหายเต๋าจ้าวมังกร เจ้าไม่ต้องกังวล ตราบใดที่เจ้าตัดสินใจ เจ้าต้องจะเป็นอิสระในวันหนึ่ง” ฉู่เซวียนยิ้มอย่างมีเลศนัยในขณะที่เขาพูดสิ่งนี้

"ข้าหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น ข้าจะมุ่งมั่นอย่างแน่นอน”

จ้าวมังกรถอนหายใจ

การมีความมุ่งมั่นจะมีประโยชน์อย่างไร?

ตราบใดที่ความโกลาหลยังคงอยู่ มหาเต๋าจะไม่หายไป

ในแง่หนึ่ง สิ่งมีชีวิตแห่งมหาเต๋าเช่นพวกเขาก็เป็นอมตะเช่นกัน แม้ว่าเก้าดินแดนจะถูกทำลาย มันก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น ท้สบที่สุดพวกเขาก็จะฟื้นตัวภายในมหาเต๋า และไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ฉู่เซวียนคุยกับจ้าวมังกร จากนั้นก็อี้เยว่จวิน

สำหรับกุ้ยหราน สหายคนนั้นใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการนอน และความปรารถนาของเขาที่จะออกจากมหาเต๋านั้นไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับจ้าวมังกรและอี้เยว่จวิน

ดูเหมือนว่าตราบเท่าที่เขาสามารถนอนหลับได้ มันก็ไม่สำคัญว่าเขาอยู่ที่ไหน

ฉู่เซวียนหมกมุ่นอยู่กับการฝึกฝนอีกครั้ง ครั้งนี้ เขาตัดสินใจที่จะฝึกฝนจนถึงเหตุการณ์สำคัญ 80 ปี

แม้ว่าความก้าวหน้าในการฝึกฝนของเขาจะช้าลง แต่เขาก็ไม่ท้อถอย

นอกเก้าดินแดน ท่ามกลางความโกลาหล ค่ายกลขนาดใหญ่ค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่าง

ยอดฝีมือเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ได้จ่ายราคามหาศาลเพื่อสร้างค่ายกลอันยิ่งใหญ่นี้ให้สำเร็จ

เพื่อให้แผนการดำเนินไปอย่างราบรื่น…

พวกเขาเต็มใจที่จะประนีประนอมกับเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ของโลกโกลาหลบรรพกาล และยอมสละอาณาเขตบางส่วนเพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาสร้างปัญหาและทำลายแผนการลง

ในขณะนี้ เผ่าของเก้าดินแดนและเผ่าของโลกโกลาหลบรรพกาลนั้นยังไม่ได้สานต่อความขัดแย้ง

พวกเขาต้องร่วมมือกันเพื่อเข้าสู่เก้าดินแดน และคว้าโอกาสที่อยู่ในเก้าดินแดน

ค่ายกลนี้ได้รับสมบัติล้ำค่าไปมากมาย

เผ่าพันธุ์ทั้งหมดได้ใช้จ่ายมหาศาล

เพื่อที่จะได้รับโอกาสวาสนา เผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ของโลกโกลาหลบรรพกาลได้บริจาคสมบัติจำนวนหนึ่งด้วย

หากแผนดำเนินไปได้ด้วยดี ก็ยังมีโอกาสที่จะคืนทุน อย่างไรก็ตาม หากพวกเขาล้มเหลว ทุกอย่างก็จะสูญเปล่า

เป็นเพราะเหตุนี้เช่นกันที่เผ่าพันธุ์ต่าง ๆ มีความเข้าใจโดยปริยายตรงกัน และไม่มีใครสร้างปัญหาในระหว่างการก่อสร้างค่ายกล

พวกเขาทั้งหมดกลัวว่าหากทำพลาด พวกเขาจะล้มเหลวและสูญเสียสมบัติทั้งหมดไป

นอกเหนือจากการจัดค่ายกลแล้ว เผ่าพันธุ์อื่น ๆ ยังส่งยอดฝีมือของตนไปสำรวจเส้นทางโบราณต่อไปเพื่อค้นหาทางเข้า

สำหรับหุบเหวโกลาหลไม่มีใครกล้าเสี่ยงที่จะเข้าไป

หุบเหวโกลาหลน่าสะพรึงกลัวเกินไป เมื่อพวกเขาเข้าไปแล้ว พวกเขาอาจจะไม่สามารถออกมาได้

นี่คือสิ่งที่ยอดฝีมือขอบเขตเบิกโลกาคิด ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตเต๋านิรมิตย่อมคิดอะไรมากกว่านั้น พวกเขายังกังวลเกี่ยวกับความคืบหน้าของมหาภัยพิบัติ