(ฟรี)ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน ตอนที่ 456 กระบี่หนาม(2)

ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน ตอนที่ 456 กระบี่หนาม(2)

ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว

กระบี่หนามนั้นลงมือด้วยตนเอง!

มันล้ำเส้นเกินไปแล้ว!

ความโกรธของอ๋าวป๋อปะทุขึ้น

เทียนโกวเจิ้งทรงพลังและคลั่งไคล้การต่อสู้ นอกจากนี้ เผ่าพันธุ์ตะขอฟ้าไม่ได้อ่อนแอเลย

ฮั่วเซวียนเป็นวิญญาณอัคคีโดยกำเนิด และทรงพลังมากกว่าที่คิด

อะไรกันที่ทำให้กระบี่หนามกล้าได้กล้าเสียเช่นนี้?

แม้กระบี่หนามจะเกิดขึ้นหลังจากเก้าดินแดนถูกสร้างขึ้นไม่นาน และถูกเติมด้วยเลือดของสิ่งมีชีวิตโกลาหลรุ่นเยาว์ แม้เขาจะได้รับโอกาสที่ดีและเกิดมาพร้อมกับวิถีเต๋าแห่งกระบี่ แต่เขาก็ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตโดยกำเนิด

นอกจากนี้ กระบี่หนามยังโดดเดี่ยว เขาทะนงตนและไม่ได้อยู่ในโลกโกลาหลบรรพกาล เขาเติบโตขึ้นมาบนภูเขาลูกเล็กท่ามกลางความโกลาหล

อ๋าวป๋อไม่สามารถข่มตาหลับได้

หากเขาไม่โต้ตอบ เขาจะไม่ถูกเรียกว่าคนขี้แพ้แห่งโลกโกลาหลบรรพกาลหรอกหรือ?

เขาคำรามออกมา และร่างมังกรขนาดใหญ่ของเขาก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า บินตรงไปยังสถานที่แห่งหนึ่งท่ามกลางความโกลาหล

กลิ่นอายที่ทรงพลังของเขาปลดปล่อยออกมา

ในอาณาเขตของเผ่าพันธุ์มังกร มังกรที่เหลือต่างก็ขมวดคิ้ว

ตอนนี้อ๋าวป๋อเป็นอย่างไรบ้าง?

คราวนี้ใครยั่วยุเขา?

พวกเขาหวังว่าอ๋าวป๋อจะไม่ขอความช่วยเหลือจากพวกเขาอีกครั้ง

เขาเป็นหนึ่งในยอดฝีมือเผ่าพันธุ์มังกร ครั้งที่แล้วเขาต่อสู้กับคนสองคนโดยลำพัง ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ท้ายที่สุด ฮั่วเซวียนนั้นทรงพลังอย่างแท้จริง

หากเขาขอความช่วยเหลืออีกครั้ง เขาจะทำให้เผ่าพันธุ์มังกรต้องอับอาย

ในโลกโกลาหลบรรพกาล ผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ใกล้เคียงต่างก็ขมวดคิ้ว

อ๋าวป๋ออีกแล้วหรือ?

ใครกันที่ยั่วยุเขา?

ถึงกระนั้น ดูเหมือนว่าเป้าหมายของเขาไม่ได้อยู่ในโลกโกลาหลบรรพกาล

เขาจะไปหาเรื่องเผ่าพันธุ์มนุษย์หรือไม่?

มันเป็นเรื่องยากที่จะเกิด เพราะพวกเขามักจะคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันเสมอ การลุยเดี่ยวเช่นนั้นก็ราวกับการแกว่งเท้าหาเสี้ยน

มันไม่ใช่ธุระของพวกเขา

ในความโกลาหลไร้ขอบเขต โลกโกลาหลบรรพกาลนั้นใหญ่ที่สุด

นอกจากโลกโกลาหลบรรพกาลแล้ว ยังมีภูเขาโกลาหล หินโกลาหล และโลกเล็ก ๆ

อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถเทียบได้กับโลกโกลาหลบรรพกาล ส่วนใหญ่มักจะแห้งแล้งและไม่เหมาะสำหรับเผ่าพันธุ์ทั้งหมดที่จะอาศัยอยู่

มียอดฝีมือเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะอาศัยอยู่ในภูเขาโกลาหลเหล่านี้ และพวกเขาก็มักจะฝึกฝนอย่างสันโดษ

บนภูเขาโกลาหลแห่งหนึ่ง มีพืชชนิดหนึ่งที่มีใบคล้ายหนาม มีทั้งหมด 99 ใบ และกระจายออกไปทุกทิศทุกทาง

ใบไม้ดูเหมือนจะรวมเอาพลังของกฎไว้ ต่างสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่แหลมคมอย่างรุนแรงจากพวกมัน

กระบี่หนาม!

แม้ว่าเขาจะไม่ใช่วิญญาณพืชโดยกำเนิด แต่ต้นกำเนิดของเขาก็ไม่ธรรมดา

เขาเป็นกระบี่หนามคนแรกที่เกิดในเก้าดินแดน และมีประสบการณ์ในสงครามครั้งใหญ่ระหว่างเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ และสิ่งมีชีวิตโกลาหล

เลือดของสิ่งมีชีวิตโกลาหลถูกอาบไล้บนกระบี่หนาม ทำให้เขาสามารถเปลี่ยนรูปร่าง และได้รับคุณสมบัติบางอย่างของสิ่งมีชีวิตโกลาหล

การที่กระบี่หนามรอดชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้และไม่ถูกควบคุมหรืขัดเกลาโดยยอดฝีมือใด ๆ แสดงให้เห็นว่าเขามีความพิเศษมากเพียงใด

ในเก้าดินแดน สถานที่ที่กระบี่หนามเคยอาศัยอยู่ครั้งหนึ่งเคยเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของผู้ฝึกยุทธ์กระบี่จำนวนนับไม่ถ้วน ซึ่งหลายคนเดินทางไปที่นั่นเพื่อพยายามและเข้าใจวิถีเต๋าแห่งกระบี่ อย่างไรก็ตาม หลายคนเดินทางไปที่นั่นเพื่อพยายามปราบและขัดเกลากระบี่หนาม ซึ่งล้วนเสียชีวิตหรือไม่ก็บาดเจ็บสาหัส

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน กระบี่หนามรอดพ้นจากภัยพิบัติมากมาย จากนั้น เมื่อเขาออกจากเก้าดินแดน แทนที่จะไปยังโลกโกลาหลบรรพกาล เขาเลือกที่จะฝึกฝนบนภูเขาโกลาห

เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะกลายร่างเป็นสิ่งมีชีวิตโกลาหล

หากเขาทำสำเร็จ ความแข็งแกร่งของเขาจะเพิ่มอย่างก้าวกระโดด และเขาอาจจะสามารถทะลวงไปสู่ขอบเขตถัดไปได้ การมีส่วนร่วมและการวางแผนของเขาในเก้าดินแดนก็เนื่องมาจากสิ่งนี้เช่นกัน

หากสามารถแยกเส้นทางเต๋าของเขาออกจากมหาเต๋าได้ เขาอาจจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตโกลาหลได้เร็วขึ้น

กระบี่หนามอยู่ในร่างที่แท้จริงของเขา เขาฝังรากอยู่ในภูเขาภูเขาโกลาหล หายใจเข้าออกเป็นปราณโกลาหลเพื่อขัดเกลาร่างที่แท้จริงของเขา ภูเขาโกลาหลนี้ต่างเป็นดินแดนต้องห้ามที่ไม่มีใครย่างกราย

ผู้อ่อนแอล้วนหวาดกลัวกระบี่หนาม และแม้แต่ยอดฝีมือก็ไม่ต้องการที่จะยั่วยุเขา

แม้แต่ในหมู่ยอดฝีมือขอบเขตเต๋าเก้านิรมิต กระบี่หนามก็ถือว่าทรงพลังอย่างมาก

กระบี่หนามมีความสุขและไร้กังวล เขาชอบบรรยากาศเช่นนี้ เขาดูดซับปราณโกลาหลอย่างเงียบสงบและเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบงัน

แม้ว่ากระบวนการกลายร่างจะยากลำบาก แต่เขาก็ไม่ย่อท้อ เวลาจะให้รางวัลแก่ความพยายามของเขา

จู่ ๆ ความสงบก็ได้พังทลาย

เขาได้ยินเสียงคำรามของมังกร และมังกรยักษ์ที่เปล่งกลิ่นอายครอบงำก็พุ่งเข้ามา

“กระบี่หนาม เจ้ากล้ายิ่งนัก! กล้าดีอย่างไรมาทำลายแผนการของข้า! เจ้าคิดว่าข้ารังแกง่ายหรือ?”

บนภูเขาโกลาหล ร่างที่แท้จริงของกระบี่หนามเปลี่ยนไป และชายผู้เย็นชาไร้ซึ่งอารมณ์ก็ปรากฏตัวขึ้น

เขาสะพายกระบี่ยาวเก้าเล่มไว้ด้านหลัง

เขามองไปที่อ๋าวป๋ออย่างเย็นชา ซึ่งกำลังพุ่งมาหาอย่างก้าวร้าว

“อ๋าวป๋อ เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

อ๋าวป๋อโกรธมาก ชายคนนี้ทำเพื่อทำลายแผนการของเขาด้วยตนเอง แต่ก็ยังกล้าถามคำถามนี้กับเขาหรือ?

“กระบี่หนาม เจ้าทำลายแผนของข้าในเก้าดินแดน! ไม่มีผู้ใดกล้ายุ่งวุ่นวายกับข้า!”

“ตายไปเสีย!”

กรงเล็บมังกรของอ๋าวป๋อปัดไปทางกระบี่หนาม

กระบี่หนามไม่พอใจที่ความสงบสุขของเขาถูกรบกวน และความเย่อหยิ่งของอ๋าวป๋อทำให้เขาโกรธมากยิ่งขึ้น

กี่ปีแล้วที่เขาอยู่ที่นี่? ไม่มีใครกล้าที่จะรบกวนเขาจนถึงวันนี้

แน่นอนว่าเขาได้วางแผนของตัวเองในเก้าดินแดนและเลือกอัจฉริยะมนุษย์เนเบี้ยของเขา แต่นั่นก็เป็นเพียงความคิด เขาไม่ได้ให้ความสนใจกับเรื่องนี้อีกต่อไป

ตัวเบี้ยของเขาได้ฆ่าตัวเบี้ยของอ๋าวป๋อหรือไม่?

แล้วอย่างไร? นั่นเป็นความผิดของเขาเอง!

คนอื่นคิดว่าเขาถูกรังแกได้ง่ายเพียงเพราะเผ่าพันธุ์มังกรนั้นทรงพลังอย่างนั้นหรือ?

กระบี่หนามโกรธจัด

ลำแสงกระบี่พุ่งออกมาจากด้านหลังเขา

ฉัวะ!

กรงเล็บมังกรขนาดใหญ่ถูกแทง!

อ๋าวป๋อตกตะลึงชั่วขณะ แต่แล้วความโกรธของเขาก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง

“ข้าจะฉีกเจ้าออกจากกัน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป กระบี่หนามจะไม่อยู่ในโลกนี้อีกต่อไป!”

โฮก!

เสียงของมังกรคำรามดังลั่น เส้นทางเต๋าของเขาปรากฏขึ้น ดวงดาราทั้งเก้าส่องสว่างขึ้น และเขย่าความโกลาหล

อ๋าวป๋ออ้าปากกว้าง และการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวก็ถล่มภูเขาปฐมโกลาหลบรรพกาล

ตู้ม!

การโจมตีด้วยกระบี่แทงทะลุความโกลาหล และพุ่งออกจากภูเขาโกลาหลในบัดดล

ตู้ม!

การต่อสู้ครั้งใหญ่ปะทุขึ้นทันที และความโกลาหลสั่นสะเทือนจากคลื่นกระแทกของการต่อสู้

อ๋าวป๋อได้รับบาดเจ็บ

บาดแผลปรากฏขึ้นบนร่างกายของเขา และเกล็ดมังกรของเขาก็แตกหัก เลือดได้อาบทั่วความโกลาหล

กระบี่หนามก้าวออกจากภูเขาโกลาหลทีละก้าว และกลิ่นอายโบราณที่คล้ายกับความโกลาหลก็แผ่กระจายออกไป

“หากเจ้าต้องการที่จะตาย วันนี้ข้าก็จะสังหารมังกร!”

หนึ่งในกระบี่ทั้งเก้าเล่มบนหลังของเขาปรากฏขึ้นในมือ มันตัดผ่านความโกลาหล แอบแฝงไปด้วยความคมไร้ขอบเขต ราวกับว่ามันสามารถผ่าทุกสิ่งออกจากกันได้

อ๋าวป๋อรู้สึกตกตะลึง

กระบี่หนามทรงพลังมากเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด?

นอกจากนี้ กลิ่นอายนี้คืออะไร?

รู้สึกราวกับว่ากระบี่หนามเป็นสิ่งมีชีวิตโกลาหล

อย่างไรก็ตาม สิ่งมีชีวิตโกลาหลไม่ได้ปรากฏตัวเป็นเวลาเนิ่นนาน และมีข่าวลือว่าพวกเขาสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว

อ๋าวป๋อกลืนน้ำลายเต็มปาก ดวงตาของเขาเบิกกว้างพร้อมกับเสียงคำราม ค้อนยักษ์สองอันปรากฏขึ้นในกรงเล็บของเขา สิ่งเหล่านี้เป็นสมบัติล้ำค่าที่ร้ายกาจที่สุดของเขา

เขาจะยอมรับความพ่ายแพ้ได้อย่างไร?

อ๋าวป๋อคำรามและโจมตีด้วยกำลังทั้งหมด!