ยอดระบบรีเฟรชพลังพิเศษสุดแกร่ง ตอนที่ 0010 โรงเรียนเก่า

ยอดระบบรีเฟรชพลังพิเศษสุดแกร่ง ตอนที่ 0010 โรงเรียนเก่า

วันรุ่งขึ้น

หนิงอันตื่นขึ้นแต่เช้า การฝึกฝนมานานหลายปีทำให้เขามีตารางเวลาที่แน่นอน

เมื่อมองไปที่ภรรยาที่หลับใหลอยู่ข้างกาย เขาไม่ได้ตั้งใจจะรบกวน

ส่วนใหญ่เป็นเพราะเมื่อคืนค่อนข้างวุ่นวาย

บวกกับไม่ได้เจอกันหลายปี จึงต้องใช้พลังทั้งหมด

“ดูเหมือนว่าเมื่อคืนจือเฉียวจะดูเร่าร้อนกว่าที่เคย!”

แต่หนิงอันก็ยังคงมีข้อสงสัยอยู่บ้าง

แต่ไม่นาน หนิงอันก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้

แต่เริ่มการฝึกฝนประจำวัน

ก่อนหน้านี้ ด้วยพรสวรรค์สั่งสมรากฐาน เขาสามารถทะลวงสู่ระดับสามระยะสูงสุดได้ในคราวเดียว

แต่ระดับตบะยังไม่มั่นคงนัก

ดังนั้น ความยินดีจากการทะลวงจึงไม่คงอยู่นาน หนิงอันก็กลับมาฝึกฝนตามปกติเหมือนเดิม

ที่บ้านมีห้องฝึกฝนโดยเฉพาะ

ปกติแล้วเวินจือเฉียวจะเป็นคนใช้ ตอนนี้จึงเป็นตาของหนิงอัน

หลังจากเวินจือเฉียวตื่นขึ้น ใบหน้าของเธอก็แดงระเรื่อเล็กน้อย

เธอนึกถึงความบ้าคลั่งของตัวเองเมื่อคืน

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความตกใจจากผลไม้วิญญาณปัญญาเมื่อวานนี้

อีกส่วนหนึ่ง เป็นเพราะเธอมีเรื่องจะขอร้องสามี

จึงเป็นเช่นนั้น!

แต่ไม่นาน เธอก็พบว่าตัวเองหลับไปจนเกือบเที่ยง

โชคดีที่ช่วงเช้าเธอไม่มีสอน

แม่หนิงไม่ได้แสดงความไม่พอใจต่อเวินจือเฉียว แม้แต่ยังหวังว่าจะได้อุ้มหลานอีกคนในช่วงเวลานี้

ในยุคที่ปราณวิญญาณฟื้นคืน ไม่มีการจำกัดการมีบุตร

แม้แต่ยังสนับสนุนให้มีบุตร เพราะในสมรภูมิมีคนล้มตายอยู่ตลอดเวลา

จำนวนของเผ่ามนุษย์กำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง

และมีเพียงจำนวนประชากรที่มากพอเท่านั้น ถึงจะสามารถให้กำเนิดนักรบได้มากขึ้น

“สามี คุณพอจะมีเวลาสักเล็กน้อย เพื่อฝึกพิเศษให้กับนักเรียนที่ฉันสอนได้ไหม”

บนโต๊ะอาหารกลางวัน เวินจือเฉียวรวบรวมความกล้าเอ่ยปากขอร้อง

เมื่อสิ้นเสียง หนิงอันก็เข้าใจในทันที

เขาก็นึกอยู่ว่าทำไมเมื่อคืนจือเฉียวถึงดูแปลกไป

ที่แท้ก็มีเรื่องจะขอ!

สำหรับชั้นเรียนที่ภรรยาสอน เขาก็พอจะรู้บ้าง

ปีนี้เป็นปีสุดท้ายของชั้นมัธยมปลาย หมายความว่าอีกเดือนกว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยนักรบก็จะเริ่มขึ้น

ในปีนั้น ตามสถานการณ์ปกติของโรงเรียนชิงซาน 15

เขาไม่ได้คาดหวังอะไรมากกับชั้นเรียนของเวินจือเฉียว

เกรงว่าจะไม่มีใครสอบเข้ามหาวิทยาลัยนักรบได้เลย

ในช่วงเวลาหลายปีที่ปราณวิญญาณฟื้นคืน ถึงแม้ว่าจะมีมหาวิทยาลัยนักรบหลายสิบแห่ง

แต่ละแห่งรับนักเรียนเพียงไม่กี่ร้อยคนต่อปีเท่านั้น

ไม่ใช่ว่าไม่อยากรับเพิ่ม แต่เป็นเพราะข้อจำกัดด้านทรัพยากร

ยิ่งกว่านั้น ฐานทัพชิงซานด้อยกว่าฐานทัพอื่น ๆ มาก

อยู่ในอันดับท้าย ๆ ของภูมิภาคซีหนาน

ไม่ต้องพูดถึงสหพันธ์เสิ่นเซี่ยทั้งหมด

ยิ่งกว่านั้น การแข่งขันในโรงเรียนมัธยมของฐานทัพชิงซานก็ดุเดือดมาก

โรงเรียนชิงซาน 15 อยู่ในระดับกลาง ๆ ของโรงเรียนมัธยมทั้งหมดในฐานทัพชิงซาน

ในสายตาของหนิงอัน พวกเขาส่วนใหญ่อาจจะต้องเข้าร่วมกองทัพสหพันธ์

แต่ภรรยาเอ่ยปากขอ นี่เป็นเรื่องที่หาได้ยาก

บวกกับหนิงอันไม่ได้กลับบ้านมานาน ถือว่าไม่ได้ทำหน้าที่สามีอย่างเต็มที่

“ไปดูนักเรียนเหล่านั้นก่อนแล้วกัน!”

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หนิงอันก็พูดออกมา

เมื่อสิ้นเสียง เวินจือเฉียวก็เผยรอยยิ้มออกมา

ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองจะค่อนข้างแปลก แต่เธอก็ยังคงเข้าใจสามีคนนี้เป็นอย่างดี

หากไม่ปฏิเสธ ก็มีโอกาสสูง

นี่ทำให้เวินจือเฉียวตื่นเต้นมาก

ในช่วงบ่าย หนิงอันปั่นจักรยานพาเวินจือเฉียวไปที่โรงเรียนชิงซาน 15

ระหว่างทางไม่ได้รีบร้อนอะไรนัก มองดูการเปลี่ยนแปลงไปตลอดทาง

ก่อนหน้านี้รีบกลับมา เขาไม่ได้สนใจการเปลี่ยนแปลงของฐานทัพชิงซานมากนัก

ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงไปมากเมื่อเทียบกับสามปีก่อน

เช่น ถนนได้รับการซ่อมแซมอย่างเห็นได้ชัด

รวมถึงอาคารสองข้างทาง ก็ได้รับการสร้างใหม่

“โรงเรียนชิงซาน 15 ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง!?”

“ผู้อำนวยการคนเก่าคงเกษียณแล้วสินะ!?”

หนิงอันอดไม่ได้ที่จะถามเวินจือเฉียว

เพราะนี่คือโรงเรียนเก่าของเขา ถึงแม้ว่าโรงเรียนนี้จะไม่ได้ดีนักก็ตาม

“ก็ไม่ได้ต่างจากตอนที่พวกเราเรียนเท่าไหร่”

“ถึงแม้ว่าฐานทัพชิงซานจะเพิ่มการสนับสนุนนักเรียน”

“แต่ก็ยังคงสนับสนุนตามผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัยนักรบอยู่ดี”

“นักเรียนใหม่ที่มีพรสวรรค์ดี ๆ ก็มักจะเลือกไปเรียนที่โรงเรียนที่มีอันดับสูงกว่า”

เวินจือเฉียวส่ายหัวและพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย

ตั้งแต่รุ่นปู่ของเธอ ก็เป็นอาจารย์ที่โรงเรียนชิงซาน 15

มาถึงรุ่นพ่อของเธอ และรุ่นของเธอเองก็เช่นกัน!

เมื่อเห็นโรงเรียนชิงซาน 15 ยังคงอยู่ในระดับปานกลาง เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวัง

“ผู้อำนวยการคนเก่าเกษียณแล้ว!”

“ตอนนี้ผู้อำนวยการคนใหม่ชื่ออู๋จื้อเฉียง อายุสี่สิบกว่า ๆ”

“ได้ยินมาว่าเป็นทหารที่กลับมาจากเขตสงคราม”

“ถึงแม้ว่าจะมีความคิดที่จะเปลี่ยนแปลง แต่ก็ไม่ได้ผลมากนัก”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เวินจือเฉียวก็พูดต่อ

แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังมองอนาคตของโรงเรียนชิงซาน 15 ในแง่ลบ

ระหว่างที่เวินจือเฉียวอธิบาย หนิงอันก็ได้รู้จักโรงเรียนเก่าของเขาอีกครั้ง

เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาก็มาถึงโรงเรียนโดยไม่รู้ตัว!