ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 403 ดีกว่าการเป็นเทพเจ้าแน่นอน
ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 403 ดีกว่าการเป็นเทพเจ้าแน่นอน
ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 403 ดีกว่าการเป็นเทพเจ้าแน่นอน
ซูเฉินวางเครื่องมือหลอมสร้างในมือลงในแหวนมิติ พลางถอนหายใจเบา ๆ
ภารกิจหลอมสร้างประจำวันเสร็จสิ้นแล้ว
ยังคงมีหนทางอีกยาวไกล กว่าจะถึงเป้าหมายที่เขาต้องการ
“ด้วยสถานการณ์แบบนี้ ถ้าขยันหลอมสร้างอีกสักหน่อย ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ ทักษะอาชีพหลักก็จะเพิ่มระดับ... ตอนนั้น สิ่งของระดับนิรันดร์ ก็คงจะมีความหวัง...”
รู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย ซูเฉินจึงนอนลงบนเก้าอี้หวาย พักผ่อนอย่างสบายใจ
ส่วนข้างนอกห้องของเขา
ผู้ใต้บังคับบัญชาหลายคนที่เพิ่งกลับมาจากการทำภารกิจแทนผู้ครอบครองอาชีพที่สำนักงานใหญ่สหพันธ์ส่งมา ส่วนใหญ่กำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือดด้วยพลังจิต
“ของวิเศษระดับเทพนิยายแค่สองชิ้นก็กล้าเอามาอวด? พวกเราเทพเจ้าจากโลกเกียรติยศของผู้เป็นอมตะ ได้ของวิเศษมามากกว่าเป็นไหน ๆ แถมยังยึดโลกขั้นสูงได้เกือบร้อยโลก นายเทียบได้ไหม? ถึงแม้พลังรบจะแข็งแกร่งกว่าพวกเรา แต่สุดท้ายก็ต้องดูที่ของที่ได้มา นายไม่ได้อะไรมาก ก็หลบไปเถอะ อย่ามาพูดมากความ”
“ค้อนของ [ปรมาจารย์หลอมสร้าง] ระดับตำนาน? น่าขัน นายท่านซูเฉินมีเครื่องมือหลอมสร้างที่คุณภาพสูงกว่าระดับตำนานมานานแล้ว ของแบบนั้นเอาไว้เล่น ๆ ก็พอ อย่าสำคัญตัวเองผิดไป... พวกฉันไม่ได้อุปกรณ์หรือหนังสือทักษะอะไรมากนัก แต่มีตั๋วเข้าชมโลกเวทมนตร์หลายใบ! ในนั้นก็ยังคงมีโลกที่ดรอปไอเทมจำกัดเฉพาะของ [ปรมาจารย์หลอมสร้าง] อีกด้วย!”
“เมื่อกี้ตอนที่เสวียนอี่และชางต่อสู้กัน นายมัวแต่ไปไหนมา? อยากจะลองพลังกับเทพเจ้าคนอื่นหรือไง? ถ้าอย่างนั้นฉันจะให้นายสมหวัง แต่เหมือนกับที่เคยตกลงกับพวกเขาทั้งสองคนตอนประลองกระบี่ พวกเราก็ต้องเอาวัตถุดิบมาเดิมพัน ใครชนะก็เอาไปทั้งหมด... เป็นไง? กล้าไหม?”
“ตั๋วเข้าชมโลกเวทมนตร์มีอะไรน่าสนใจ? พวกฉันได้ตั๋วเข้าชมมิติรองมาตั้งหนึ่งใบ แถมยังมีตั๋วเข้าชมขุมอำนาจระดับกลางอีกสองใบ ดีกว่าอุปกรณ์ระดับมหากาพย์หรือเทพนิยายของพวกนายตั้งเยอะ... พวกนายคิดดูสิ ด้วยความสามารถของนายท่านซูเฉิน เขาต้องการอุปกรณ์แบบไหนก็สามารถหลอมสร้างได้ ขาดก็แค่ประสบการณ์เท่านั้น... ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการที่สุดคือสิ่งของใหม่ ๆ เช่น ไอเทมที่สามารถติดต่อกับขุมอำนาจระดับกลางได้...”
“พวกนายจะเถียงกันก็เถียงไป แต่อย่ามาขวางหน้าห้องนายท่านซูเฉิน ระวังเดี๋ยวท่านคริสซิเลียและคุณหนูโรซ่าจะมาหาเรื่องพวกนาย... การต่อสู้ครั้งนี้ ทุกคนต่างก็มีส่วนร่วม นายท่านซูเฉินจะไม่ใจร้ายกับพวกเราหรอก จะเถียงกันทำไม? ถ้านายท่านโมโหขึ้นมา พวกนายจะทำอย่างไร!”
“ไม่หรอก ฉันว่านายท่านซูเฉินใจดีนะ เขาไม่น่าจะรำคาญพวกเราที่กำลังแข่งขันกันหรอก...”
ในช่องสนทนาของเทพเจ้า
เต็มไปด้วยข้อความท้าทาย ดุด่า ต่อว่า และคำราม...
ดูเหมือนว่าไม่มีใครยอมแพ้ในเรื่องของที่ได้มา
ท้ายที่สุดแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้รับภารกิจจากซูเฉิน แถมยังทำได้ดีมากอีกด้วย ยังได้ของวิเศษมามากมาย ใจของพวกเขาจึงค่อนข้างพองโต
การที่พวกเขาอวดกัน ถือเป็นเรื่องปกติ
เทพเจ้าที่เคยอยู่ในโลกเดียวกัน ยังมีคนที่ไม่ชอบหน้ากัน
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเทพเจ้าจากโลกอื่น ที่เหมือนกับพวกเขา
“เทพเจ้าที่ว่าเนี่ย......ไม่ว่าจะมองยังไง ก็ดู ‘ร่าเริง’ ดีนะ”
ไม่ไกลนัก อวี้หวี่ที่มองดูเหตุการณ์ทั้งหมด พูดขึ้นเบา ๆ
ในฐานะ [วิญญาณวีรชน] หนึ่งในไม่กี่คนที่พลังรบเทียบเท่ากับ [วิญญาณเทพ] เหล่านี้ เขาก็ได้เข้าร่วมการต่อสู้ในพื้นที่นิรันดร์ของโลกหลัก ผลงานก็ไม่เลว
“เหมือนกับโลกทัศน์ของฉันพังทลายลงเลย จักรพรรดิ”
ข้าง ๆ พ่อมดตาเดียวจากตะวันตกสุด เก่อหลาน ก็ถอนหายใจเช่นกัน “เมื่อก่อนมีนักเดินทางที่ตามหาวิญญาณเทพจนหมดตัว เคยบอกฉันว่า วิญญาณเทพนั้นแปรปรวน พวกเขาอาจจะไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดา เพียงแต่มี [อัตลักษณ์เทพ] และ [พลังเทพ] เท่านั้น”
“จนกระทั่งเมื่อกี้ ฉันก็ยังไม่เชื่อ แต่ตอนนี้...”
“ได้แต่พูดว่า โชคชะตามันช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ”
“ใช่เลย” อวี้หวี่ยอมรับ พลางเหลือบมองพ่อมดตาเดียวผู้นี้
ชื่อเสียงของเขาในหมู่ [วิญญาณวีรชน] ที่จงรักภักดีต่อซูเฉินนั้นไม่โดดเด่น
แต่หลังจากที่ได้รับอุปกรณ์เสริมพลังจากซูเฉินแล้ว เขาก็มีพลังรบเทียบเท่าอวี้หวี่ กลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่ [วิญญาณวีรชน] หลายคนต้องยกย่อง
จึงได้เข้าร่วมกลุ่ม [วิญญาณวีรชน] ที่แข็งแกร่ง ที่อวี้หวี่เป็นผู้นำ
“ได้ยินมาว่าเทพเจ้าเหล่านั้นหลายคนมีระบบพลังเหมือนกัน น่าจะทำให้นายได้ไอเดียใหม่ ๆ ในการปรับปรุงวิชา ทำไมนายไม่ลองไปพูดคุยกับพวกเขาดู?”
อวี้หวี่มองเก่อหลานด้วยความสงสัย
เก่อหลานยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร
เพียงแต่คิดในใจว่า
จักรพรรดิผู้นี้ ที่ปกติดูทรงอำนาจ ตอนนี้กลับดูเป็นกันเองมาก
“ที่เก่อหลานไม่ไป คงเป็นเพราะ... เขาไม่ชอบวิญญาณเทพสินะ?”
เสียงของหลินเฮ่อหมิงดังขึ้นข้างหูพวกเขาทั้งสองคน
“หืม?” อวี้หวี่มองด้วยความประหลาดใจ
เผชิญหน้ากับความสงสัยของจักรพรรดิ เก่อหลานไม่ได้ปิดบังอะไร เพียงแต่พยักหน้า “ใช่ ฉันไม่ชอบวิญญาณเทพ”
“เดาไว้แล้ว” หลินเฮ่อหมิงหัวเราะเบา ๆ “แต่ฉันเห็นวิชาของเจ้า หลายอย่างก็มีพลังเทพ... คงเป็นเพราะ... ถ้าเจ้าไม่ได้กลายเป็น [วิญญาณวีรชน] และเส้นทางของโลกเปลี่ยนไป ตอนนั้นเจ้าคงจะกลายเป็นเทพเจ้าเหมือนกับพวกเขา”
เมื่อก่อนเขาถูกเรียกว่าเซียน เชี่ยวชาญวิชาหลายอย่าง ตอนนี้ได้กลับชาติมาเกิดเป็น [วิญญาณวีรชน] แถมยังมีอุปกรณ์คุณภาพสูงที่ซูเฉินมอบให้ จึงมองเห็นได้อย่างชัดเจน
“แค่หลงทางไปชั่วขณะเท่านั้น” เก่อหลานยิ้ม “คิดว่าตัวเองสามารถหลีกเลี่ยงโชคชะตาได้ แต่ความจริงก็ยังคงติดอยู่ในใยแมงมุม... เมื่อก่อนฉันก็อยากจะเป็นเทพเจ้าเหมือนกัน แต่เดินไปได้ครึ่งทางก็รู้ว่า มันเป็นไปไม่ได้”
“เลยเดินกลับมา”
“เหรอ?”
“แล้วนายรู้สึกยังไง?”
หลินเฮ่อหมิงถามด้วยความสนใจ
เก่อหลานกล่าวว่า “ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับจุดจบ หรือตอนนี้ที่ได้กลับมาเกิดใหม่ ได้เห็นโลกมากมาย สำหรับฉันแล้ว”
“มันก็ดี”
“ดีกว่าการเป็นเทพเจ้าแน่นอน”