ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 401 ถ้าดีผู้บัญชาการใหญ่ลั่วก็ทำต่อไปเถอะ

ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 401 ถ้าดีผู้บัญชาการใหญ่ลั่วก็ทำต่อไปเถอะ

ในช่วงเวลาที่โลกหลักยังไม่ได้พบเจอกับโลกที่สร้างขึ้นจากผลงานต่าง ๆ บริษัทผลิตรายการโทรทัศน์ ภาพยนตร์ และอนิเมะ ต่างก็มีผลงานออกมาอย่างต่อเนื่อง และเนื่องจากมี [ผู้ครอบครองอาชีพ] ซึ่งเป็นผู้ที่มีพลังเหนือธรรมชาติ การต่อสู้และฉากต่าง ๆ ในผลงานเหล่านั้นจึงถูกออกแบบให้ยิ่งใหญ่มากขึ้น ผลงานหลายเรื่องได้รับเสียงชื่นชมอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่โลกที่สร้างจากผลงานชิ้นแรกถูกค้นพบโดย [ผู้ครอบครองอาชีพ] ทางสำนักงานใหญ่สหพันธ์ก็ได้กำหนดมาตรฐานที่แน่นอนสำหรับพลังรบในผลงานเหล่านั้น นั่นคือ ไม่สามารถเพิ่มพลังได้มากจนเกินไป

มากที่สุดก็แค่ระดับ [ผู้แข็งแกร่งที่สุด]

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีการกำหนดรายละเอียดเกี่ยวกับระบบพลังและไอเทมต่าง ๆ อย่างเคร่งครัด

ว่ากันว่าเป็นมาตรฐานที่ดีที่สุดที่ได้จากการทดลองหลายครั้ง

และ [เสียงจากจิตเทพ] ก็เป็นอนิเมะที่สร้างขึ้นภายใต้เงื่อนไขเหล่านี้

เนื้อเรื่องเกี่ยวกับโลกที่ [พลังเจตจำนง] ได้สลายไป เศษเสี้ยววิญญาณได้กลายเป็นสิ่งของวิเศษต่าง ๆ และกลายเป็นระบบพลังแบบใหม่ ตัวเอกชายได้ต่อสู้และผจญภัยไปเรื่อย ๆ เป็นเรื่องราวธรรมดา ๆ

ว่ากันว่าคนเขียนบทเคยต้องการให้โลกของอนิเมะนี้มีระดับเหนือกว่า [ผู้แข็งแกร่งที่สุด] แต่มันก็ยังคงหยุดอยู่ที่ระดับ [ผู้แข็งแกร่งที่สุด]

แต่นี่ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่ดี

ในทางตรงกันข้าม ไม่ว่าจะเป็นตัวละครที่มีศักยภาพ ระบบพลัง หรือไอเทมวิเศษต่าง ๆ ก็ล้วนน่าสนใจ

หากมีโลกแบบนี้อยู่จริง [ผู้ครอบครองอาชีพ] ที่แสวงหาพลังย่อมไม่พลาดอย่างแน่นอน

จากความคิดเห็นด้านล่าง ซูเฉินคิดว่า ด้วยนิสัยของอาจารย์หยวนเอ๋อร์ เธอน่าจะค้นพบพิกัดของโลกนี้จริง ๆ และเพื่อความรอบคอบ รวมถึงการทำความเข้าใจโครงเรื่อง เธอจึงตัดสินใจซื้อบริษัทผลิตอนิเมะนั้นมาโดยตรง

ด้วยสถานะ [ลอร์ดแห่งเอลฟ์] ของเธอที่อยู่ในระดับต้น ๆ ของ [ผู้แข็งแกร่งที่สุด] เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่มีใครกล้าขัด

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีศิษย์อย่างซูเฉิน ที่เป็น [ผู้แข็งแกร่งเหนือขีดจำกัด] ที่เป็นที่ต้องการตัวอีกด้วย

“หลังจากหลอมสร้างเสร็จแล้ว จะลองถามอาจารย์หยวนเอ๋อร์ดู ว่าเป็นยังไง...”

ซูเฉินคิดอย่างเงียบ ๆ กำลังจะอ่านข่าวสารใหม่ในฟอรัม [ผู้ครอบครองอาชีพ] ก็มีการแจ้งเตือนการติดต่อเข้ามา

เป็นของลั่วเอี๋ยน

เขาคิดเล็กน้อย แล้วใบหน้าของลั่วเอี๋ยนที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

“ผู้บัญชาการใหญ่ลั่ว”

ซูเฉินพยักหน้าเล็กน้อย ก็ได้ยินอีกฝ่ายพูดว่า “ซูเฉิน ขอบคุณผู้ใต้บังคับบัญชาของนายมาก ตอนนี้พื้นที่นิรันดร์และโลกขั้นสูงที่โลกหลักสูญเสียไป ได้ถูกยึดคืนมาหมดแล้ว เพียงแต่ตอนนี้พวกเรายังไม่มีคนพอ...”

“งั้นก็ให้พวกเขาประจำการอยู่ที่นั่นก่อน” ซูเฉินพูดอย่างใจเย็น “ถือว่าเป็นการฝึกฝนประสบการณ์การต่อสู้ และช่วยฉันหาวัสดุด้วย”

ศัตรูต่างโลกมากมายที่ต้องการยึดพื้นที่นิรันดร์และโลกขั้นสูงของโลกหลัก ตราบใดที่ไม่แข็งแกร่งจนเกินไป มาเท่าไหร่ก็เป็นเพียงวัสดุสำหรับเขา

“ขอบคุณมาก” ลั่วเอี๋ยนพูดด้วยความรู้สึก “พูดตามตรง ตำแหน่งผู้บัญชาการใหญ่นี้ฉันไม่อยากทำแล้ว อยากให้มีคนรุ่นใหม่ที่เก่งกาจมาช่วยแบ่งเบาภาระ จะได้ให้ฉันพักผ่อนบ้าง...”

นาย? พักผ่อน?

ซูเฉินมองหน้าผู้บัญชาการใหญ่ที่ดูแข็งแรงบนหน้าจออย่างประหลาดใจ คิดถึงอายุของอีกฝ่าย การเรียกตัวเองว่าตาเฒ่าก็ไม่ผิด แต่ไม่ว่ายังไง เขาก็ไม่สามารถมองอีกฝ่ายเป็นคนธรรมดาได้

“พูดตามตรง ตำแหน่งผู้บัญชาการใหญ่นี่ดีมากเลยนะ ทั้งคลังสมบัติสหพันธ์ ประตูดวงดาว พื้นที่นิรันดร์ ระบบพลัง การติดต่อกับมหาเจตจำนงให้เปลี่ยนกฎบางอย่าง...”

ลั่วเอี๋ยนพูดต่อไปราวกับไม่ได้สังเกตเห็นสายตาแปลก ๆ ของซูเฉิน

แต่ซูเฉินกลับถอนหายใจ “ในเมื่อมันดีขนาดนั้น ผู้บัญชาการใหญ่ลั่วก็ทำต่อไปเถอะ”

“แค๊ก ๆ ... ฉันแค่ล้อเล่น” เห็นซูเฉินทำท่าจะวางสาย ลั่วเอี๋ยนจึงหัวเราะแห้ง ๆ พูดว่า “คือแบบนี้ ช่วงนี้ฉันสังเกตเห็นว่าอาจารย์ของนาย เหมือนจะค้นพบพิกัดของโลกหลายแห่งผ่านสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มหาเจตจำนง”

สิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มหาเจตจำนง?

ซูเฉินขมวดคิ้ว ไม่ได้ถามว่าเป็นใคร แต่พูดโดยตรงว่า “เรื่องนี้ร้ายแรงมากหรือ?”

“ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร ฉันแค่อยากให้นายระวังไว้หน่อย” ลั่วเอี๋ยนพูดอย่างจริงจัง “สิ่งมีชีวิตนั้น เหมือนจะเป็น... พ่อค้าที่เปิดร้าน ว่ากันว่าเขารวบรวมไอเทมและระบบพลังจากโลกสวรรค์ทั้งปวงมาขาย เขาดูเหมือนจะชอบผู้ครอบครองอาชีพในโลกหลักของเรามาก แต่เขาก็ยังคงเป็นกลาง... ฉันไม่เคยเจอเขาโดยตรง เป็นมหาเจตจำนงที่บอก...”

“นายก็รู้อยู่แล้วว่า [ผู้ครอบครองอาชีพ] ในโลกหลักของเรานั้น หายากที่จะมีสิ่งมีชีวิตต่างโลกที่เป็นมิตร... แน่นอนว่า กลุ่มที่เป็นกลางอย่างภัตตาคารอาหารค่ำมิติ ไม่รวมอยู่ในนั้น...”

“ยังไงก็ตาม ด้วยพลังรบของนาย ฉันก็ไม่ค่อยกังวล แต่ก็ยังต้องเตือนให้นายระวังตัวไว้หน่อย”

“ฉันเข้าใจแล้ว” ซูเฉินพยักหน้า “ขอบคุณสำหรับคำเตือน ผู้บัญชาการใหญ่ลั่ว”

“ไม่ต้องเกรงใจ” ลั่วเอี๋ยนยิ้ม

โลกหลัก ภายใน [สนามทดสอบ] ของสำนักงานใหญ่

หลังจากที่ [ผู้แข็งแกร่งที่สุด] หลายคนจากไป

สถานที่ที่ [ผู้ครอบครองอาชีพ] ใช้ฝึกฝนและกำจัดสัตว์ประหลาดแห่งนี้ ก็กลับสู่สภาพเดิม

ถึงแม้ว่าจะมีหลายคนที่ยังคงพูดคุยเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของ [ผู้แข็งแกร่งที่สุด] รุ่นเก่า แต่คนส่วนใหญ่ก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะเพิ่มระดับและพลังรบของตัวเอง

เพราะไม่ว่า [ผู้แข็งแกร่งที่สุด] จะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็เป็นเรื่องของพวกเขา

แทนที่จะเอาแต่ชื่นชม ก็ควรจะพยายามให้ถึงระดับเดียวกัน!

“ความเร็วในการเพิ่มระดับมันช้าเกินไป ทำไมฉันถึงยังคงอยู่ที่ระดับ 31 ทั้ง ๆ ที่ฝึกฝนมาหลายเดือนแล้ว... ไม่ต้องพูดถึงระดับ 100 ที่เป็นตัวแทนของ [ผู้แข็งแกร่งที่สุด] แค่ระดับ 40 ก็ยังไม่ถึง ฉันคงต้องกำจัดสัตว์ประหลาดอีกหลายสิบปีกว่าจะถึงระดับ [ผู้แข็งแกร่งที่สุด]”

“พูดบ้าอะไร หลายสิบปี? ถ้านายสามารถเป็น [ผู้แข็งแกร่งที่สุด] ได้ภายในหลายสิบปี นายก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะแล้ว นายเป็นแค่อาชีพธรรมดา อุปกรณ์ก็ไม่ได้ดีอะไร... ภารกิจเลื่อนขั้นระดับ 40 นายก็คงผ่านไม่ได้หรอก ต้องอยู่ที่เดิมตลอดไป... แทนที่จะบ่นว่าเพิ่มระดับยาก ทำไมไม่คิดถึงภารกิจที่ขัดขวางการเลื่อนขั้นของผู้ครอบครองอาชีพ... นายคิดว่าทุกคนเป็นอัจฉริยะอย่างซูเฉินหรือไง?”

“เมื่อก่อนข้ามีเพื่อนบ้านคนหนึ่ง เป็นคนที่เก่งมาก มีพรสวรรค์ แต่ภารกิจเลื่อนขั้นกลับผ่านไม่ได้ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ตาม... ตอนนี้เขาก็ได้แต่เป็นหัวหน้าองครักษ์ที่ฐานที่มั่นในโลกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง... ฉันหวังว่าตัวเองจะไม่เป็นแบบเขา... ยังไงซูเฉินก็ยังดีกว่า ถ้าข้ามีพลังแม้เพียงเศษเสี้ยวของเขาก็ยังดี...”

เซี่ยเชียนเกอที่ได้ยินบทสนทนาของ [ผู้ครอบครองอาชีพ] ก็ขมวดคิ้วด้วยความกังวล

เมื่อเร็ว ๆ นี้ เธอเพิ่งผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบาก ระดับก็เพิ่มขึ้นเป็น 45 กำลังคิดจะไปหาผู้มีพระคุณ

แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายมีพลังรบระดับ [ผู้แข็งแกร่งที่สุด] แล้ว!

แบบนี้จะตอบแทนบุญคุณยังไง?

เธอมีอะไรที่คู่ควรที่จะมอบให้หรือเปล่า...