ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 125 แผนการในอนาคต

ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 125 แผนการในอนาคต

จากการเพิ่มพลังของแผงข้อมูล และความสามารถพิเศษต่าง ๆ มันทรงพลังมาก

และที่สำคัญที่สุด คือทักษะติดตัวนี้

ใช้ค่าเวทมนตร์ 5,000 แต้ม อัญเชิญหน่วยทหารเอลฟ์ระดับเทพนิยาย 1,000 คูณระดับของผู้ใช้

เวลาคูลดาวน์หนึ่งวัน

นั่นหมายความว่า สามารถใช้ทักษะนี้เพื่อรวบรวมหน่วยทหารระดับเทพนิยายได้ทุกวัน

“ถ้าอาจารย์หยวนเอ๋อร์ใช้ หนึ่งวันก็จะได้หน่วยทหารระดับเทพนิยายหนึ่งแสนตน”

“แต่มันจำกัดเฉพาะอาชีพระยะไกลเอลฟ์ แบบนี้ก็...”

“แต่... อย่างน้อยก็เป็นแนวทาง... อุปกรณ์ของลอร์ด วัสดุที่ใช้หลอมสร้างสามารถเพิ่ม [ไอเทม] หรือ [หนังสือทักษะ] ประเภทอัญเชิญหน่วยทหารได้งั้นเหรอ?”

คิดถึงแผนการในอนาคต ซูเฉินวาง [บทเพลงอวสาน] ในมือลง

จากนั้น ก็หยิบวัสดุขึ้นมาหลอมสร้างต่อ

พูดตามตรง

เขาไม่ได้คิดจะหลอมสร้างอุปกรณ์ทั้งหมดในคราวเดียว

แบบนั้นคงจะเหนื่อยเกินไป

ค่อย ๆ ทำไปเรื่อย ๆ ก็พอแล้ว

ตอนนี้ก็แค่ลองดูสักหน่อย

“หลอมสร้างอุปกรณ์ระดับเทพนิยายอีกสองชิ้นก็พอแล้ว”

ซูเฉินคิด

…

เสียงค้อนดังขึ้นอีกครั้ง

“เรื่องก็ประมาณนี้ ของที่ต้องชดเชย ฉันส่งให้เธอหมดแล้ว”

นอกห้องนั่งเล่น จูหยวนเอ๋อร์ที่เปิด [ไอเทมสื่อสาร] หยิบน้ำชาผลไม้ขึ้นมาจิบ แล้วเงยหน้ามองหญิงสาวดวงตาสีเงินบนหน้าจอ พูดว่า “ขอบคุณนะ”

“ไม่เป็นไร แค่เรื่องเล็กน้อย” หญิงสาวยิ้ม แล้วพูดต่อ “เธอไม่เห็นสีหน้าของพวกนั้นหรอก น่าสมเพชมาก ครั้งนี้พวกเขาร้องเรียนไปถึงผู้บัญชาการใหญ่ แต่ผู้บัญชาการใหญ่รู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว จึงเชิญ [มหาเจตจำนง] มาตัดสิน ให้พวกเขาชดเชยให้เธอ และยังลงโทษพวกเขาอีก... ฮ่า ๆ ตลกจริง ๆ”

“ปกติพวกนั้นก็หยิ่งผยองมาก คิดว่าตัวเองแน่ ใช้วิธีพวกมากลากไป สร้างแรงกดดันให้สหพันธ์ตลอด ตอนนี้เจอ [มหาเจตจำนง] เข้า ไม่รู้จะกลัวแค่ไหน... เอาเป็นว่า เธอวางใจได้เลย มี [มหาเจตจำนง] อยู่ ไม่มีใครกล้าทำอะไรซูเฉิน”

จูหยวนเอ๋อร์ครางรับในลำคอ พูดว่า “ถ้ามีครั้งหน้า ฉันจะไม่จัดการแบบนี้อีก”

น้ำเสียงของเธอเรียบเฉยมาก

แต่กลับทำให้หญิงสาวที่อยู่อีกฝั่งของ [ไอเทมสื่อสาร] รู้สึกกดดันมาก

เธอพูดไม่ออก “คงไม่มีครั้งหน้าหรอก... แถม [กฎแห่งการรักษาความลับ] ของ [มหาเจตจำนง] เธอก็รู้นี่ ใครก็ตามที่คิดจะทำอะไรซูเฉิน จะถูกลงโทษโดยตรง ถึงแม้เธอจะไม่สั่งให้ [วีรชน] ของเธอลงมือ พวกนั้นก็ไม่รอด”

“มันช้าเกินไป ฉันรอไม่ไหว”

จูหยวนเอ๋อร์พูดอย่างใจเย็น

หญิงสาวเอามือปิดหน้าผาก “จูหยวนเอ๋อร์ เธอนี่มัน... จริงจังไปรึเปล่า... เอาจริง ๆ นะ เธอน่าจะมาเป็นผู้บัญชาการใหญ่แทน ฉันได้ยินอาจารย์กับผู้บัญชาการใหญ่พูดถึงเรื่องนี้หลายครั้งแล้ว คิดว่าเธอเหมาะมาก”

“สนใจไหม? ลองคิดดู?”

“มันวุ่นวายเกินไป” จูหยวนเอ๋อร์ปฏิเสธทันที แล้วถามว่า “มีเรื่องอื่นอีกไหม?”

“มี”

หญิงสาวดวงตาสีเงินพยักหน้า พูดว่า “เมื่อกี้ ผู้บัญชาการใหญ่เพิ่งพิชิตโลกนิยายยุคโบราณมา เธอน่าจะสนใจ”

จูหยวนเอ๋อร์มองด้วยความสงสัย

หญิงสาวพูดต่อ “นิยายยุคโบราณเรื่องนั้น ชื่อ [บันทึกเทพช่างฝีมือ] จำได้ไหม?”

จูหยวนเอ๋อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาเป็นประกายด้วยความคิด

หลังจาก [มหาเจตจำนง] ปรากฏตัว เธอก็รับภารกิจมากมาย พา [วีรชน] และ [หน่วยทหาร] ของเธอไปพิชิตโลกต่าง ๆ ต่อสู้กับ [ศัตรูต่างโลก] ตอนนั้นก็เคยเจอกับโลกที่สร้างขึ้นจากนิยายยุคโบราณที่มนุษย์สร้างขึ้นก่อนที่สหพันธ์จะก่อตั้ง

เธอยังเคยศึกษาพวกมันอยู่บ้าง

หนึ่งในนั้น ก็คือ [บันทึกเทพช่างฝีมือ]

เนื้อเรื่องของนิยายยุคโบราณเล่มนี้เรียบง่ายมาก

เป็นเรื่องราวของ [เทพช่างฝีมือ] ที่กลับชาติมาเกิดเป็นมนุษย์ แล้วใช้เวลาเก้าชาติเพื่อกลับไปยัง [ตำแหน่งเทพ] ของตัวเอง

มีเทพ เซียน อสูร และมาร เข้ามาเกี่ยวข้องมากมาย

ตอนนั้น จูหยวนเอ๋อร์อ่านจบแล้วก็ไม่ได้สนใจอีก

แต่ตอนนี้ พอถูกเตือน ก็เลยนึกขึ้นมาได้

เห็นจูหยวนเอ๋อร์ตั้งสติได้ แล้วพยักหน้า

หญิงสาวยิ้ม “ผู้บัญชาการใหญ่ฝากบอกว่า [เทพช่างฝีมือ] คนนั้น สามารถดรอป [สิ่งของ] ที่จำกัดเฉพาะ [ปรมาจารย์หลอมสร้าง] แถมคุณภาพยังไม่ต่ำเลย ระดับมหากาพย์เชียวนะ”

“แน่นอน อัตราการดรอปเธอก็น่าจะรู้”

“ข้อมูลที่เกี่ยวข้องฉันส่งให้แล้ว ผู้บัญชาการใหญ่บอกว่าโลกนั้นแปลก ๆ หน่อย ในเก้าชาติของ [เทพช่างฝีมือ] ถ้าไม่ใช่ตอนที่เขากลับไปยัง [ตำแหน่งเทพ] แล้วสังหารเขา จะมี [กรรม] และ [พลังเจตจำนงของโลก] เข้ามาเกี่ยวข้อง ทำให้อัตราการดรอปต่ำมาก... จำไว้นะ”

จูหยวนเอ๋อร์ที่สีหน้าจริงจัง พยักหน้าเบา ๆ แล้วถามอีกคำถามหนึ่ง “โลกนั้น ระดับเท่าไหร่?”

“ระดับ 86-95 [เทพช่างฝีมือ] ระดับ 90 ส่วนที่แข็งแกร่งที่สุดคือจักรพรรดิแห่งตำหนักสวรรค์ ระดับ 95 ยังมี [เทพสงคราม] อีกคน... ประมาณนี้ เธอดูเองแล้วกัน”

หญิงสาวพูดจบ ก็เคาะหัวตัวเองเบา ๆ พูดว่า “จริงสิ มีอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันลืมบอก”

“วันนี้มีคนกำลังตามหาศิษย์ของเธอ”

“ใคร?”

ดวงตาของจูหยวนเอ๋อร์เป็นประกาย คริสซิเลียที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดวงตาก็ฉายแววเย็นชา

“ก็เด็กผู้หญิงที่เธอปฏิเสธการขอเป็นศิษย์ไง” หญิงสาวพูด “ถังชิงเวย [ลอร์ดแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์] จำไม่ได้เหรอ?”

“ไม่” จูหยวนเอ๋อร์ตอบอย่างใจเย็น แล้วหันไปบอกคริสซิเลีย “ไปตรวจสอบหน่อย จัดการได้ตามสบาย”

“ค่ะ”

สาวใช้ร่างสูงโค้งคำนับ กำลังจะออกไป ก็ได้ยินหญิงสาวที่อยู่อีกฝั่งรีบพูด “เดี๋ยวก่อน อย่าใจร้อน อีกฝ่ายแค่อยากจะสู้กับศิษย์ของเธอ!”

“หืม?”

สีหน้าของจูหยวนเอ๋อร์ผ่อนคลายลงทันที เธอให้คริสซิเลียหยุด แล้วถามว่า “จริงเหรอ?”

“แน่นอน เรื่องแบบนี้ก็น่าจะรู้อยู่แล้ว เธอปฏิเสธการขอเป็นศิษย์ของเธอหลายครั้ง ตอนนี้เธอก็รับศิษย์คนใหม่ เธอก็ต้องไม่พอใจสิ... ฉันตรวจสอบมาอย่างละเอียดแล้ว ไม่มีอะไรผิดปกติ เด็กผู้หญิงคนนั้นแค่อยากจะท้าสู้ศิษย์ของเธอ ไม่มีเจตนาอื่น”

“ท้าสู้...” จูหยวนเอ๋อร์ครุ่นคิดเล็กน้อย พยักหน้า “ฉันรู้แล้ว”

“มีเรื่องอื่นอีกไหม?”

“ไม่มีแล้ว...”

ที่สำนักงานใหญ่สหพันธ์ หญิงสาวรีบวางสาย เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก แล้วเปิดหน้าจอขึ้นมาใหม่ กดโทรหาอีกคนหนึ่ง พูดพึมพำกับตัวเอง “ถังชิงเวย เธอคิดอะไรอยู่นะ ถึงอยากจะท้าสู้ซูเฉิน... นี่ยังไม่ได้เริ่มสู้เลย เธอก็เกือบโดนคริสซิเลียที่จูหยวนเอ๋อร์ส่งมาฆ่าแล้ว...”