ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 90 โชคลาภจากถุงโชคลาภและการเผชิญหน้ากับภยันตราย

ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 90 โชคลาภจากถุงโชคลาภและการเผชิญหน้ากับภยันตราย

“ได้ถุงโชคลาภมาด้วยเหรอเนี่ย?”

ซูเฉินที่กำลังเดินไปยังทางเดินชั้นที่หก ดวงตาเป็นประกายขณะที่มองถุงผ้าไหมสีทองในมือที่ดูเรียบง่ายแต่ไม่ธรรมดา

ถุงโชคลาภ เป็นไอเทมประเภทเดียวกับหีบสมบัติ

สามารถเปิดได้สิ่งของแบบสุ่ม

แต่หายากกว่าหีบสมบัติมาก

เพราะว่า สิ่งของที่เปิดได้จากถุงโชคลาภ ไม่ใช่แค่ชิ้นเดียวเหมือนหีบสมบัติ

แต่เป็นสองชิ้นหรือมากกว่า!

ได้ถุงโชคลาภมาหนึ่งใบ ก็เหมือนได้หีบสมบัติอย่างน้อยสองใบ

ถึงแม้ว่าบอสจะดรอปถุงโชคลาภได้ แต่อัตราการดรอปต่ำมาก

ดังนั้น จึงเป็นสิ่งของที่หายากมาก

[คุณเปิดถุงโชคลาภแห่งปฐพี]

[คุณได้รับหนังสือทักษะระดับแดงจรัส *ฟันด้วยใจ... เปิดใช้งานการเพิ่มพลังร้อยเท่า คุณได้รับหนังสือทักษะระดับเพชร *ตัดใจ]

[คุณได้รับไอเทมระดับแดงจรัส *ใบรับสมัครเอลฟ์... เปิดใช้งานการเพิ่มพลังร้อยเท่า คุณได้รับไอเทมระดับเพชร *ใบรับสมัครนักเต้นรำแห่งพงไพร]

[คุณได้รับอุปกรณ์ระดับแดงจรัส *บาดแผลแห่งปราชญ์... เปิดใช้งานการเพิ่มพลังร้อยเท่า คุณได้รับอุปกรณ์ระดับเพชร *ความทรงจำอันเจ็บปวด]

เปิดได้สิ่งของสามชิ้น

โชคในการใช้งานครั้งแรกถือว่าไม่เลว

ซูเฉินเปิดแผงข้อมูลของสิ่งของทั้งสามชิ้น

หนังสือทักษะ [ฟันด้วยใจ] เป็นหนังสือทักษะของ [อาชีพหายาก] [คนพเนจร] หลังจากใช้งานแล้วสามารถเลือกชาร์จพลัง 5 วินาทีเพื่อปล่อยการโจมตี หรือเลือกโจมตีโดยตรงโดยไม่ชาร์จพลัง

ทักษะนี้ ความเสียหายหลังจากชาร์จพลังจะสูงมาก และยังเพิ่มความเสียหายอีก 500% ของพลังโจมตีกายภาพของผู้ใช้

ดูเหมือนจะเป็นทักษะที่เน้นการโจมตีแบบรุนแรงในทันที เหมาะกับซูเฉินมาก

แต่มีข้อจำกัดเรื่องระดับ คือต้องถึงระดับ 25 ถึงจะใช้ได้

ตอนนี้ยังใช้ไม่ได้ ซูเฉินจึงเก็บมันไว้ในกระเป๋า

ส่วนอุปกรณ์และไอเทมที่เหลืออีกสองชิ้น

[บาดแผลแห่งปราชญ์] เป็นอุปกรณ์ของผู้ใช้เวทมนตร์ที่ต้องถึงระดับ 35 ถึงจะใช้ได้ มีข้อจำกัดเรื่องระดับเหมือนกับ [หัวใจหมาป่าเทพ] ก่อนหน้านี้

ส่วนแผงข้อมูล ก็ไม่ได้ดีไปกว่า [หนังสือพิสูจน์เทพ] ซูเฉินจึงเก็บไว้เป็นวัสดุหลอมสร้าง

ส่วนไอเทมระดับเพชรที่เหลือ [ใบรับสมัครนักเต้นรำแห่งพงไพร]

หลังจากใช้งานแล้ว สามารถอัญเชิญ [หน่วยทหาร] ระดับสูง [นักเต้นรำแห่งพงไพร] จำนวน 100 ตนออกมาต่อสู้ได้เป็นเวลา 20 นาที

ที่น่าสนใจก็คือ นี่ไม่ใช่ไอเทมแบบใช้ครั้งเดียว

สามารถใช้งานได้ซ้ำ ๆ เพียงแต่มีเวลาคูลดาวน์นานถึงสามวัน

แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

เพราะว่า ไอเทมที่สามารถอัญเชิญหน่วยทหารระดับสูงออกมาต่อสู้ได้ ส่วนใหญ่เป็นแบบใช้ครั้งเดียว

ถ้ามีไอเทมที่สามารถใช้งานได้ตลอดไป มันก็จะมีค่ามาก

“เก็บเกี่ยวได้เยอะเลย”

ซูเฉินคิดอย่างเงียบ ๆ กำลังจะเปิดหีบสมบัติ ก็เห็นข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้น

[คุณก้าวเข้าสู่ชั้นที่หก ที่เต็มไปด้วยพิษของอันเดด]

[พิษนี้ไม่สามารถล้างได้]

[การดื่มยาถอนพิษระดับเงินขาว จะทำให้ไม่ได้รับผลกระทบ]

ฉากที่เต็มไปด้วยพิษ?

นี่คือสิ่งที่สร้างความเสียหายอย่างต่อเนื่องและทำให้ติดสถานะผิดปกติทุกวินาที

ซูเฉินดวงตาเป็นประกาย รีบหยิบยาถอนพิษระดับทองคำสองขวดที่ได้รับการเพิ่มพลังแล้วออกมาจากกระเป๋า

ให้โรซ่าหนึ่งขวด แล้วดื่มเองอีกหนึ่งขวด

ส่วนออเดรย์ เธอใช้ไปแล้วก่อนหน้านี้

ไม่จำเป็นต้องให้อีก

ยาถอนพิษระดับทองคำ มีระยะเวลา 10 วัน

ในช่วง 10 วันนี้ สถานะผิดปกติเช่นพิษหรืออะไรก็ตาม จะไม่มีผลกับเขาเลย!

“กลิ่นที่นี่... ฉุนมาก...”

ออเดรย์ที่นั่งอยู่บนหลังวิญญาณแห่งธรรมชาติ ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองซูเฉินด้วยความรู้สึกขอบคุณและชื่นชม

จากความทรงจำที่แม่มดเคยสอนไว้ เธอรู้ว่านี่คือพิษที่เป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิต

และยังเป็นพิษของอันเดดที่ร้ายแรงมาก

ว่ากันว่า แม้แต่นักเล่นแร่แปรธาตุระดับสูงสุด ก็มียาถอนพิษที่สามารถล้างพิษของอันเดดได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แต่...พิษของอันเดดแบบนี้ กลับไม่มีผลกับเธอเลย

เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะยาถอนพิษที่ท่านซูเฉินผู้ยิ่งใหญ่ให้เธอดื่มก่อนหน้านี้

ตอนแรก ออเดรย์ไม่รู้เรื่องนี้

ก่อนที่เธอจะหมดสติไป เธอจำได้แค่ว่าตัวเองโดนพิษ

แต่พอตื่นขึ้นมา ร่างกายก็กลับมาเป็นปกติ

เธอจึงรวบรวมความกล้าถามคุณโรซ่า ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะยังคงมีท่าทีที่ไม่เป็นมิตร แต่ก็ยังตอบคำถามของเธอ

“ยาถอนพิษที่สามารถล้างพิษของอันเดดได้... คุณภาพต้องสูงมากแน่ ๆ”

“ดูท่า ท่านซูเฉินผู้ยิ่งใหญ่ คงจะเป็น ‘เทพแห่งพรงไพร’...”

ออเดรย์คิดอย่างลับ ๆ รู้สึกอิจฉาโรซ่า และรู้สึกชื่นชมซูเฉิน

ถ้า...ได้ติดตามท่านซูเฉินผู้ยิ่งใหญ่ คงจะดีมาก...

“นี่ชั้นสี่แล้วสินะ ทำไมรอบ ๆ ถึงไม่มีสัตว์ประหลาดเลย... หรือว่าถูกกำจัดหมดแล้ว?”

“ฉันว่าน่าจะเป็นแบบนั้นแหละ ไอ้ ‘ซูเฉิน’ ช่างโหดร้ายเกินไป ไม่เหลือสัตว์ประหลาดไว้ให้คนอื่นเลย”

“ความเร็วในการกำจัดสัตว์ประหลาดก็เร็วมากด้วย คิดไม่ออกเลยว่าระดับของเขาจะสูงแค่ไหน... ฉันสงสัยว่าเขาจะเป็นบอสระดับ 50”

“ไม่มีทางหรอกมั้ง ระดับ 50 มาที่โลกแบบนี้ ก็เหมือนมาฆ่าไก่ มหาเจตจำนงไม่น่าจะทำแบบนั้น ยกเว้นว่าสถานการณ์จะควบคุมไม่ได้...”

ภายในทางเดินชั้นที่สี่ จางจิ่วเฉิงและเพื่อนอีกสองคน กำลังขี่สัตว์อสูรสีดำสนิท มุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพูดคุยกันถึงสถานการณ์ปัจจุบัน

ตลอดทางที่พวกเขามา ไม่เจอแม้แต่ก็อบลิน

เขตบอสก็ว่างเปล่า สะอาดมาก

ความรู้สึกว่า “ฉันด้อยกว่าคนอื่น” ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

ผู้ครอบครองอาชีพที่ได้รับเลือกให้ทำ [ภารกิจพิชิต] ล้วนมีศักยภาพสูงมาก

และมีความมั่นใจในตัวเองสูงมาก แต่กลับเจอคนแบบนั้น

ตอนนี้ พวกเขาหมดความมั่นใจไปแล้ว

“เอาจริง ๆ นะ ตอนนี้ฉันอยากเจอสัตว์ประหลาดสักตัว รู้สึกว่าเดินทางมาไกลขนาดนี้ สุดท้ายก็ได้แค่เป็นผู้ชม”

หลี่ซิว ผู้ครอบครองอาชีพ [จิตรกร] ถอนหายใจ “เป็นผู้ครอบครองอาชีพเหมือนกัน ทำไมอีกฝ่ายถึงแข็งแกร่งขนาดนั้น มันเกินไปแล้ว”

“ซูเฉินนี่เก่งจริง แต่เขาก็ไม่น่าจะจัดการเศษวิญญาณมังกรอวสานได้หรอกมั้ง เผื่อพวกเราจะไปแย่งชิงการสังหารครั้งสุดท้ายก็ได้”

เหอชิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ “แต่นายก็พูดถูกนะ ตอนนี้ฉันก็อยากลงมือเหมือนกัน ถ้ามี [ศัตรูต่างโลก] ปรากฏตัวขึ้นมาก็ดี ถ้าภารกิจหลักไม่ได้อะไรเลย ได้ภารกิจชั่วคราวก็ยังดี...”

เขายังพูดไม่จบ สีหน้าก็เปลี่ยนไป

จางจิ่วเฉิงและหลี่ซิวก็ตกตะลึงเช่นกัน

เพราะว่า ตรงหน้าพวกเขา ภารกิจชั่วคราวปรากฏขึ้นจริง ๆ

“หืม? พูดอะไรก็ได้อย่างนั้นเลยแฮะ” เหอชิงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ รีบรับภารกิจทันที

แล้วพอเห็นเนื้อหาภารกิจ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

เพราะว่า ภารกิจที่มหาเจตจำนงมอบหมายให้

คือการหนีจาก [ศัตรูต่างโลก] ระดับ 55 สามตน!