ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 55 ผู้กล้ากระจอกงอกง่อยที่มอบรางวัลมากมาย

ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 55 ผู้กล้ากระจอกงอกง่อยที่มอบรางวัลมากมาย

[คุณสังหารบอสผู้กล้าระดับ 45 ได้รับค่าประสบการณ์ 82,000 แต้ม]

[คุณได้รับเชื้อสายเอลฟ์ไล่ตะวันระดับเพชร *1... เปิดใช้งานการเพิ่มพลังร้อยเท่า คุณได้รับเชื้อสายเอลฟ์มงกุฎตะวันระดับตำนาน *1]

[คุณได้รับอุปกรณ์ระดับแดงจรัส *พรแห่งผู้กล้า... เปิดใช้งานการเพิ่มพลังร้อยเท่า คุณได้รับอุปกรณ์ระดับเพชร *เสียงถอนหายใจของโลก]

[คุณได้รับหนังสือทักษะระดับแดงจรัส *กระบี่อัคคีศักดิ์สิทธิ์... เปิดใช้งานการเพิ่มพลังร้อยเท่า คุณได้รับหนังสือทักษะระดับเพชร *แสงอาทิตย์สุดท้าย]

ข้อความแจ้งเตือนเกี่ยวกับการสังหารผู้กล้าและของที่ดรอปมา ปรากฏขึ้นตามลำดับ

สำหรับของรางวัลต่าง ๆ ซูเฉินค่อนข้างพอใจ

เชื้อสายระดับตำนาน

หนังสือทักษะและอุปกรณ์ระดับเพชร

ล้วนเป็นสิ่งของที่มีชื่อที่ดูทรงพลังมาก

เพียงแต่...สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาดคือ...

ผู้กล้ากระจอกงอกง่อยแบบนี้ พอสังหารแล้วกลับได้ค่าประสบการณ์มากกว่าตอนที่สังหารราชันมารตั้งหนึ่งหมื่นแต้ม??

“เหลือเชื่อจริง ๆ”

พูดจบ ซูเฉินมองสนามรบที่พังพินาศตรงหน้า หันไปมองหญิงสาวที่อยู่ด้านหลัง “เปลี่ยนโลกกันไหม?”

ในโลกนี้ บอสใหญ่สองตัวถูกกำจัดไปแล้ว

สัตว์ประหลาดที่เหลืออยู่ ก็ไม่ได้มีค่าอะไรมากนัก

อยู่ต่อก็เสียเวลาเปล่า เปลี่ยนที่เก็บระดับจะดีกว่า

“ได้”

ลั่วหว่าเป็นคนพูดก่อน บนใบหน้าที่เย็นชาปรากฏแววครุ่นคิด “แต่ฉันก็มีแผนการเพิ่มระดับของตัวเองเหมือนกัน แถมยังต้องเตรียมตัวสำหรับภารกิจเลื่อนขั้นอีก... คอยรวมกลุ่มกับนายแบบนี้ตลอด คงไม่ได้ค่าประสบการณ์เท่าไหร่”

“ดังนั้น ฉันคิดว่าในโลกต่อไป ถ้าเจอสัตว์ประหลาดหรือบอส ขอให้พวกเรามีโอกาสได้ลงมือเองบ้าง”

ตอนแรก เธอคิดแค่ว่าจะมาร่วมกลุ่มเล่น ๆ แต่พอได้เห็นซูเฉินตัวจริงและการกระทำของเขา เธอก็รู้สึกว่าคน ๆ นี้ ไม่เลวเลยทีเดียว

ดังนั้น จึงพูดความคิดของตัวเองออกมา

ในฐานะผู้ครอบครองอาชีพหายาก และเป็นรุ่นน้องของผู้ครอบครองอาชีพระดับสูง เธอก็มีความมั่นใจในตัวเองอยู่บ้าง

เธอรู้ดีว่าซูเฉินมีศักยภาพและพลังต่อสู้ที่น่าทึ่ง

ในขณะเดียวกัน เธอก็อยากได้รับการยอมรับจากซูเฉิน

ถ้าไม่สนใจ ก็คงจะเป็นแค่ผู้ชม แต่ลั่วหว่า กลับสนใจเรื่องนี้มาก

“พูดก็พูดเถอะ จริงด้วย”

ฟางม่านพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นก็เพิ่งรู้ตัวว่าลั่วหว่าที่ปกติพูดน้อย กลับพูดมากขนาดนี้!

“ฉันก็เห็นด้วย” ลู่ชิงเกอยิ้มเล็กน้อย “ไม่ได้ต่อสู้มานานแล้ว ตอนนี้ก็ถือว่าเป็นการฝึกฝนก็แล้วกัน”

“แบบนั้น พี่ชิงเกอไม่สนใจคอนเสิร์ตแล้วเหรอ? ฉันจำได้ว่าพี่บอกว่าชอบเปิดคอนเสิร์ตมาก”

สวีอิงแกล้งถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่จริง ๆ แล้วในใจคิดแต่เรื่องซูเฉิน

เธอรู้ดีว่า... ลู่ชิงเกอที่เป็น [นักร้องมายา] และเป็นถึงไอดอล มีเสน่ห์ดึงดูดมากแค่ไหน ถ้าเธอเริ่มเล่นสนุก ใช้มารยาหญิงใส่ซูเฉิน...

ตัวเองคงสู้ไม่ได้...

ความอ่อนโยน ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเสมอไป

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า... จริงสิ” ลู่ชิงเกอหัวเราะเบา ๆ ดวงตาเหลือบมองซูเฉินอย่างมีเสน่ห์ “แต่เสน่ห์ของการเปิดคอนเสิร์ต ก็คงสู้ ‘บอสซู’ ตัวจริงไม่ได้หรอก”

ฟางม่านได้ยินดังนั้น ก็อุทานในใจ

ฉายาที่เธอตั้งให้ซูเฉินเล่น ๆ ทำไมพอออกมาจากปากของลู่ชิงเกอแล้ว มันถึงได้เปลี่ยนความหมายไปแบบนี้?

“เธอเลิกคิดแผนชั่วร้ายได้แล้ว”

ลั่วหว่ามองลู่ชิงเกออย่างเย็นชา

เธอรู้ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่

“ฉันคิดแผนชั่วร้ายจริง ๆ นะ” ลู่ชิงเกอยิ้มอย่างมีเลศนัย “แต่แผนชั่วร้ายของฉัน ก็เหมือนกับของเธอนั่นแหละ”

“เธอก็สนใจซูเฉิน ฉันก็สนใจซูเฉิน พวกเราไม่ใช่พวกเดียวกันเหรอ?”

คำพูดนี้ ทำให้หญิงสาวอีกสามคนตกตะลึง

“พี่ชิงเกอ ยังคง... น่าทึ่งเหมือนเดิม”

จงจิ้งเหยาพูดอย่างประหลาดใจ

ผู้หญิงคนนี้ สามารถพูดเรื่องที่อยากได้ซูเฉินออกมาตรง ๆ ได้อย่างภาคภูมิใจ

สมกับเป็นผู้ครอบครองอาชีพระดับสูงจริง ๆ

“พี่ชิงเกอเข้าร่วมสนามรบแล้ว... แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของบอสซูนะ?” ฟางม่านคิดในใจ “เดี๋ยวค่อยหาโอกาสไปตีสนิทกับบอสซู ขอข้อมูลหน่อยก็แล้วกัน”

“แค่ก ๆ ฉันไม่ได้สนใจบอสซูนะ แค่อยากรู้อยากเห็นเฉย ๆ อยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ใช่แล้ว แค่อยากรู้เฉย ๆ”

ข้าง ๆ สวีอิงที่รู้สึกว่ามีคู่แข่งเพิ่มขึ้นมาอีกสองคน ถึงกับหน้ามืด

“ทำไมถึงพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้... เดี๋ยวก่อน เหมือนพี่ลั่วหว่าจะไม่ได้ค้าน???”

ทุกคนต่างก็อยากแย่งซูเฉินไปจากฉัน??

มันน่าโมโหมาก!

พวกเธอคงสนใจแค่ศักยภาพของเขา แต่ฉันสนใจแค่ตัวเขา!

ฉันสูงส่งกว่าพวกเธอ!

สวีอิงคิดอย่างสับสน

ส่วนซูเฉินที่เป็นตัวต้นเหตุ กลับยังคงสงบนิ่ง ราวกับกำลังดูละครอยู่

“กำจัดบอสใหญ่สองตัวระดับ 45 และบอสระดับเดียวกันอีกหลายตัวได้อย่างง่ายดาย ราวกับว่าเป็นสไลม์ระดับ 1-2 นี่คือทีมผู้ครอบครองอาชีพหายากระดับต่ำที่พวกนายต้องการให้ฉันมาคุ้มกันเหรอ?”

บนเนินเขาที่อยู่ห่างไกลจากป่ามารเสื่อมทราม

[นักธนู] ระดับ 60 คนหนึ่งกำลังใช้ [วิชาตาเหยี่ยว] มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขณะที่รายงานให้กับอีกฝ่ายผ่านไอเทมสื่อสารด้วยความตกตะลึง “พี่ชาย นายแน่ใจนะว่าไม่ได้ตาฝาด? นายรู้ไหมว่าเมื่อกี้ฉันเห็นกองกำลังทหารม้าและโทเท็มระดับสูงกี่ตัว... พลังต่อสู้ของทีมนี้มันสูงเกินไปแล้ว เหมือนกับโกงเลย คนที่เป็นหัวหน้ายังดื่มยาฟื้นฟูพลังเวทขนาดใหญ่เหมือนดื่มน้ำเปล่า... ทีมที่มีทั้งพลังต่อสู้และทุนทรัพย์ที่น่ากลัวขนาดนี้ นายแน่ใจนะว่าต้องให้ฉันมาคุ้มกัน??”

“ในทีมพวกนั้นไม่มีนักอัญเชิญ? ไร้สาระ ฉันมั่นใจว่ามีผู้ครอบครองอาชีพหายากสายอัญเชิญที่แข็งแกร่งมากอยู่คนหนึ่ง ใช่แล้ว ก็คือผู้ชายคนนั้น สิ่งมีชีวิตที่เขาอัญเชิญออกมามันเยอะมาก โดยเฉพาะกองกำลังบางอย่าง แข็งแกร่งกว่าบอสเสียอีก การโจมตีแบบกลุ่มของพวกมันทำให้บอสใหญ่สองตัวนั้นสู้ไม่ได้... หนึ่งในนั้นยังมีทักษะพุ่งชนอีกต่างหาก พุ่งเข้าไปในค่ายกลเวทมนตร์เพื่อโจมตีนักอัญเชิญคนนั้น แต่กลับทำอะไรไม่ได้... อะไรนะ? นายคิดว่าที่ฉันอธิบายไม่ใช่นักอัญเชิญ? นักอัญเชิญจะไปเหมือนกับผู้ครอบครองอาชีพธรรมดาได้ยังไง พวกเขามีความสามารถที่หลากหลายไม่ใช่เรื่องแปลก? หรือว่านี่เป็นนักอัญเชิญที่ได้รับการเสริมพลังจากสิ่งมีชีวิตที่อัญเชิญมา... ฉันไม่ได้โกหกนะ นายลองมาดูเองก็ได้...”

ขณะที่เขากำลังพูด

ภาพในสายตาก็เปลี่ยนไป

กองกำลังทหารม้าระดับสูงที่ดูเหมือนกำลังรอคำสั่งอยู่

ทันใดนั้นก็หันหลังกลับ

พวกเขารวมตัวกัน ขี่ม้า ยกอาวุธขึ้น ปล่อยแสงเวทมนตร์ออกมาเป็นประกาย มุ่งหน้ามาทางนักธนูคนนี้

เขาถึงกับชะงักไปหลายวินาที ก่อนจะพูดอย่างตกตะลึง “เดี๋ยวก่อน?! กองกำลังที่นักอัญเชิญคนนั้นอัญเชิญออกมา ทำไมถึงพุ่งมาทางนี้...”