ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 42 ห่าฝนเพลิง!

ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 42 ห่าฝนเพลิง!

ภายในป่าอันเขียวชอุ่ม

อากาศเต็มไปด้วยหมอกบาง ๆ

สัตว์ประหลาดรูปร่างแปลกประหลาดมากมาย กำลังเคลื่อนไหวอย่างดุเดือด เงาของพวกมันทับซ้อนกัน ดูแล้วน่ากลัวมาก

“นี่คือสัตว์ประหลาดระดับ 25 งั้นเหรอ?”

ซูเฉินเหยียบอยู่บนรถศึกของกษัตริย์ บนเนินเขาเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง มองไปยังเบื้องหน้า

[มารเสื่อมทราม] (ระดับ 25) (ทองสัมฤทธิ์)

พลังโจมตีพิเศษ/กายภาพ: 768/816

ความคล่องแคล่ว: 71

พลังป้องกันพิเศษ/กายภาพ: 778/865

พลังชีวิต: 10,000

ทักษะ: [พลังเวทแบบสายฟ้าแลบ] [เวทมนตร์แห่งความสับสน] [ตัดหัว]

……

ข้อมูลของพลังโจมตี พลังป้องกัน และพลังชีวิต ดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ ไม่มีจุดอ่อนอะไร

เพียงแต่ความคล่องแคล่วต่ำไปหน่อย

เทียบกับลู่หมิง ผู้เฝ้าสุสานก่อนหน้านี้แล้ว แข็งแกร่งกว่าเล็กน้อย

แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร

พูดตามตรง แค่ใช้ [ประหารเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์] ตามด้วย [คมมีดหินยักษ์] ก็พอแล้ว

อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านั้น

ต้องรออีกสักหน่อย

ซูเฉินคิดพลางมองไปด้านหลัง เห็นจุดดำเล็ก ๆ พุ่งเข้ามาจากระยะไกล

ยิ่งเข้ามาใกล้ ยิ่งเห็นชัด

นั่นคือมังกรสีเขียวมรกต

ดูสวยงามมาก

มันบินลงมาจากท้องฟ้า เก็บปีก

จากนั้น ฟางม่าน จงจิ้งเหยา สวีอิง และลู่ชิงเกอ ผู้ครอบครองอาชีพหายากทั้งสี่คน ก็ลงมาจากหลังมังกร

ตามมาด้วยมังกรสีเขียวที่แปลงร่างเป็นลั่วหว่าในทันที

พวกเธอมองไปที่ซูเฉินที่อยู่บนรถศึก

ฟางม่านเป็นคนพูดก่อน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ไอเทมของนายนี่เร็วมากเลยนะ... ฉันเป็นนักรบเวทชั่วร้าย ใช้ทักษะเพิ่มความคล่องแคล่วให้กับทั้งทีมตลอด แม้แต่ให้ลั่วหว่าแปลงร่างเป็นมังกรพาบิน ก็ยังตามนายไม่ทัน... นี่มันไอเทมระดับอะไรกัน?”

“นี่คือทักษะอัญเชิญ” ซูเฉินพูด

“ระดับแดงจรัส”

“ทักษะติดตัว?”

“ไม่ใช่ เรียนรู้จากหนังสือทักษะ”

“ฉันอิจฉาจัง”

ฟางม่านรู้สึกอิจฉาจริง ๆ

ทุกคนมีอาจารย์เหมือนกัน แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงได้รับการปฏิบัติที่ดีขนาดนี้ ยังไม่ถึงระดับ 10 ก็มีทักษะระดับแดงจรัสให้เรียนรู้แล้ว??

“ดูเหมือนว่าท่านลอร์ดแห่งเอลฟ์จะให้ความสำคัญกับศิษย์คนเดียวของท่านมากเลยนะ”

ลู่ชิงเกอยิ้ม ดวงตาเป็นประกาย

ทักษะระดับสูง ส่วนใหญ่จะมีข้อจำกัดในการเรียนรู้สูงมาก

ส่วนทักษะระดับสูงที่ไม่มีข้อจำกัด...

แม้แต่ผู้ครอบครองอาชีพระดับสูงก็ยังไม่แน่ว่าจะมี

“นี่คือสิ่งของที่ใช้สำหรับเดินทางอย่างเดียวเหรอ?” สวีอิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ก็ประมาณนั้น มันก็มีทักษะโจมตีติดตัวมาด้วย”

ซูเฉินพูด

ทักษะของ [รถศึกของกษัตริย์] พูดตามตรง ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง

เพราะในความคิดของเขา ในอนาคต ถ้าจะล้างทักษะ

[รถศึกของกษัตริย์·อัญเชิญ] น่าจะเป็นทักษะแรกที่ถูกล้าง

เพราะการเดินทาง สามารถใช้สัตว์เลี้ยง พาหนะ หรือไอเทมอื่น ๆ แทนได้

ส่วนทักษะติดตัว [สายฟ้าฟาด] ถึงแม้พลังทำลายจะดี และยังเพิ่มความเร็วได้ด้วย

แต่เทียบกับทักษะโจมตีหมู่แบบ [คมมีดหินยักษ์] หรือ [ประหารเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์] แล้ว ก็ยังด้อยกว่ามาก ประโยชน์ใช้สอย นอกจากเพิ่มความเร็วแล้ว ก็ไม่มีอะไรมาก...

“คุยกันพอแล้ว” ทันใดนั้นลั่วหว่าก็พูดขัดจังหวะ เธอหรี่ตาลง มองไปยังเบื้องหน้า “มารเสื่อมทรามพวกนั้น สังเกตเห็นพวกเราแล้ว”

“ไกลขนาดนี้ยังรู้ตัวอีก สัมผัสไวจริง ๆ” ฟางม่านเลิกคิ้ว หยิบไม้เท้าสีขาวที่ทำจากกระดูกออกมาจากกระเป๋า วางลงบนพื้นเบา ๆ

ปีศาจมีเขาตัวใหญ่สิบกว่าตัว ปรากฏตัวขึ้นรอบ ๆ

พวกมันโยกตัวไปมา เปลวไฟวิญญาณสีเขียวเย็นยะเยือกส่องประกายออกมาจากดวงตาที่ว่างเปล่า มองไปที่สมาชิกในทีม แล้วพุ่งเข้าหามารเสื่อมทรามที่กำลังวิ่งเข้ามาเหมือนคลื่น

[คุณได้รับผลจากสิ่งมีชีวิตอัญเชิญของ ‘นักรบเวทชั่วร้าย ฟางม่าน’ ... ความคล่องแคล่วของคุณเพิ่มขึ้น]

[คุณได้รับผลจากสิ่งมีชีวิตอัญเชิญของ ‘นักรบเวทชั่วร้าย ฟางม่าน’ ... พลังป้องกันของคุณเพิ่มขึ้น]

[คุณได้รับผลจากสิ่งมีชีวิตอัญเชิญของ ‘นักรบเวทชั่วร้าย ฟางม่าน’ ... พลังป้องกันพิเศษของคุณเพิ่มขึ้น]

[คุณเข้าสู่ค่ายกลป้องกันของ ‘นักรบเวทชั่วร้าย ฟางม่าน’ ค่ายกลนี้สามารถป้องกันความเสียหายได้ 1,000 คูณระดับของผู้ใช้]

ข้อความแจ้งเตือนมากมายปรากฏขึ้นต่อหน้าซูเฉิน

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย

นี่คือนักรบเวทชั่วร้ายงั้นเหรอ?

บัฟเยอะมาก แถมยังมีสิ่งมีชีวิตอัญเชิญและโล่ป้องกันอีก

ไม่แปลกใจเลยที่เธอกล้าพูดว่าสามารถปกป้องจงจิ้งเหยาที่ระดับต่ำได้...

สมกับเป็นอาชีพหายากจริง ๆ

ขณะที่ซูเฉินกำลังคิด สวีอิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็หลับตาลง ร้องเพลงที่ฟังดูแปลกประหลาด แต่กลับทำให้จิตใจสงบ

จากนั้น มารเสื่อมทรามบางส่วนที่กำลังวิ่งเข้ามา ก็หันหลังกลับ โจมตีพวกเดียวกันเอง

“คิดว่าพ่อมดนักรบดนตรีเป็นอาชีพที่เน้นสนับสนุนอย่างเดียว... ดูเหมือนว่าฉันจะคิดผิด”

เขาคิดในใจ ก็เห็นลู่ชิงเกอในทีมกำลังยิ้มให้เขา

ส่วนลั่วหว่าที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะลงมือ

“นี่คือ... กำลังรอให้ฉันแสดงฝีมือ?”

ซูเฉินเข้าใจในทันที แต่บนใบหน้ายังคงสงบนิ่ง เขาใช้ [การหลอมสร้างพลังเวท]

[คุณได้รับอุปกรณ์ระดับทองสัมฤทธิ์ *ธนูยาวมารเพลิง... เปิดใช้งานการเพิ่มพลังร้อยเท่า คุณได้รับอุปกรณ์ระดับเงินขาว *เผาผลาญ]

ทันทีที่ข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้น

แสงสีขาวก็พวยพุ่งออกมาจากมือของซูเฉิน

จากนั้น ธนูยาวสีแดงเพลิง ที่มีอักขระเพลิงสลักอยู่ ก็ปรากฏขึ้น

[เผาผลาญ] (ระดับเงินขาว) (เวลาคงอยู่: 6,000 วินาที)

(เพิ่มพลังโจมตี 140)

(เพิ่มพลังโจมตีกายภาพ 1,600)

(เพิ่มพลังโจมตีพิเศษ 1,740)

(เพิ่มการเจาะเกราะกายภาพ 25%)

(ทักษะติดตัว: ความพิโรธแห่งมารเพลิง: ผู้ใช้สามารถใช้ค่าพลังเวท 40 แต้ม เพื่ออัญเชิญมารเพลิงที่แข็งแกร่งออกมา มารเพลิงจะเชื่อฟังคำสั่งของผู้ใช้ ความเสียหายขึ้นอยู่กับพลังโจมตีกายภาพ/พิเศษของผู้ใช้ เวลาคงอยู่ 30 วินาที เวลาคูลดาวน์ 10 วินาที)

……

พลังโจมตี พลังโจมตีทั้งสองแบบ และการเจาะเกราะกายภาพเป็นเปอร์เซ็นต์

เหมือนกับธนูไล่ลมที่ซูเฉินมองว่าเป็นอุปกรณ์ระดับเงินขาวขั้นสูงสุด มีคุณสมบัติสี่อย่างเหมือนกัน

แต่ค่าคุณสมบัติทั้งหมด กลับสูงกว่ามาก!

อุปกรณ์ชิ้นนี้

ไม่น่าจะเป็นระดับเงินขาว!

ข้อเสียอย่างเดียว

คือไม่มีทักษะสร้างลูกศรเหมือนธนูไล่ลม

ธนูที่ไม่มีลูกศร ก็เหมือนกับของประดับที่เพิ่มค่าคุณสมบัติเฉย ๆ

แต่เผาผลาญเล่มนี้ ไม่ใช่แบบนั้น

มันมีทักษะอัญเชิญติดตัวมาด้วย!

“เริ่มต้นได้ดีจริง ๆ”

เขาถือธนู เงยหน้าขึ้นมองมารเสื่อมทรามจำนวนมากที่กำลังวิ่งเข้ามา

ลูกศรสีแดงเพลิงปรากฏขึ้นบนสายธนู

จากนั้น ก็พุ่งออกไป

ทักษะความพิโรธแห่งมารเพลิง ถูกใช้

ต่อมา เสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหว ดังก้องไปทั่ว

ยักษ์เพลิงที่มีร่างกายใหญ่โตที่สุดในสนาม ปรากฏตัวขึ้น!