ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 23 ศัตรูต่างโลกบุกโจมตีจุดวาร์ป

ช่างตีเหล็กสายบั๊ก ตอนที่ 23 ศัตรูต่างโลกบุกโจมตีจุดวาร์ป

นอกเมืองจุดวาร์ป

ผู้ครอบครองอาชีพระดับ 13 ที่พลังชีวิตเหลือน้อยนิด วิ่งโซซัดโซเซเข้ามา ชนเข้ากับ [อัศวินแห่งกฎ] ที่กำลังลาดตระเวนพอดี

อีกฝ่ายขมวดคิ้ว มองป้ายอาชีพที่มหาเจตจำนงมอบให้บนหน้าอกของเขา เห็นว่าเป็น [นักลอบสังหาร] สภาพดูทุลักทุเล จึงไม่ได้ตำหนิอะไร เพียงแต่พูดว่า “เดินระวังหน่อยสิ!”

ทว่าผู้ครอบครองอาชีพ [นักลอบสังหาร] คนนั้นกลับเงยหน้าขึ้นมองไปด้านหลัง ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วจึงร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว “รีบ... รีบติดต่อสาขาสหพันธ์มณฑลเป่ยเสวียน! มีศัตรูต่างโลกจากโลกอื่นปรากฏตัวขึ้น!!”

“ศัตรูต่างโลกจากโลกอื่น?!”

ผู้ครอบครองอาชีพที่เดินผ่านไปมา ต่างหยุดเดินแล้วมองมาด้วยความประหลาดใจ

อย่างที่รู้กัน โลกใบนี้เป็นเพียงโลกสำหรับมือใหม่ ที่มีแค่สัตว์ประหลาดอย่างสไลม์ กระต่ายเขาเดียว และสิ่งมีชีวิตอันเดด แล้วศัตรูต่างโลกจากโลกอื่นจะมาปรากฏตัวที่นี่ได้ยังไง?

“ตกใจอะไรกัน แค่ศัตรูต่างโลกไม่กี่ตัว ดูท่าทางที่นายกลัวสิ”

[อัศวินแห่งกฎ] คนนั้นตวาด ชุดเกราะหนักที่แวววาวเปล่งประกายอำมหิตออกมา

ด้านหลังเขา [ผู้พิทักษ์] [อัศวินแห่งกฎ] และ [นักสู้] ที่ลาดตระเวนอยู่ ก็มารวมตัวกัน

ผู้ครอบครองอาชีพเหล่านี้ ล้วนมีระดับ 20

รวมกันแล้วมีห้าสิบคน

แต่ผู้ครอบครองอาชีพ [นักลอบสังหาร] กลับไม่รู้สึกสบายใจเลย เขาตะโกนว่า “พวกนั้นไม่ใช่สัตว์ประหลาดธรรมดานะ! ศัตรูต่างโลกพวกนั้นมีระดับมากกว่า 25 ทั้งหมด! เป็นมนุษย์เหมือนกับพวกเรา... ผู้ครอบครองอาชีพที่ออกไปนอกเมืองหลายคน ตายในมือพวกมันแล้ว! ไม่มีใครต้านทานได้เลย!!”

ผู้ครอบครองอาชีพระดับต่ำที่ยืนดูอยู่ต่างตกใจ

ไม่ใช่เพราะศัตรูต่างโลกพวกนั้นมีระดับ 25 ทุกคน

แต่เป็นเพราะคำพูดของผู้ครอบครองอาชีพ [นักลอบสังหาร] ที่บอกว่ามีผู้ครอบครองอาชีพหลายคนเสียชีวิตไปแล้ว

“นายพูดเล่นรึเปล่า?”

“น้องชายฉันพาคนไปกำจัดกระต่ายเขาเดียวเมื่อเช้านี้ ตอนนี้ยังไม่กลับมาเลย ไม่ใช่ว่า...”

“น่ากลัวจริง ๆ ถ้าเป็นเรื่องจริง ฉันคงรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด”

คำถาม เสียงวิพากษ์วิจารณ์ และเสียงโล่งอก ดังมาจากผู้ครอบครองอาชีพรอบข้าง

ผู้ครอบครองอาชีพ [นักลอบสังหาร] ไม่สนใจใคร เขาพูดกับ [อัศวินแห่งกฎ] ตรงหน้าด้วยความร้อนรน “ถ้าไม่ไปตอนนี้จะสายเกินไปนะ! นายคิดว่าใครในจุดวาร์ปนี้จะต้านทานศัตรูต่างโลกพวกนั้นได้?!”

แม้จะฟังดูแทงใจดำ แต่ [อัศวินแห่งกฎ] ที่มีมารยาทพอสมควร ไม่ได้สนใจท่าทางของ [นักลอบสังหาร] ตรงหน้า แต่ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ถ้ามีศัตรูต่างโลกระดับ 25 จริง ๆ แล้ว [นักลอบสังหาร] ระดับ 13 อย่างนายหนีรอดกลับมาได้ยังไง?”

ผู้ครอบครองอาชีพไม่สามารถตรวจสอบข้อมูลของกันและกันได้ แต่ระดับและพลังชีวิตเป็นข้อยกเว้น

“เวรเอ๊ย! นายยังสนใจเรื่องพวกนี้อีกเหรอ?!” ผู้ครอบครองอาชีพ [นักลอบสังหาร] แทบคลั่ง “ฉันเคยมีระดับ 20! ฉันใช้ไอเทมช่วยชีวิตที่มีผลข้างเคียงรุนแรงถึงรอดมาได้!”

“ผลข้างเคียงรุนแรง?” [อัศวินแห่งกฎ] หรี่ตาลง “ไอเทมแบบไหน?”

“ฉันไม่สามารถเพิ่มระดับได้อีกต่อไป! ค่าคุณสมบัติทั้งหมดถูกลดเหลือศูนย์!” [นักลอบสังหาร] ตะโกน “นายพาฉันไปที่สาขา เดี๋ยวก็รู้เอง! ผ่านมหาเจตจำนง มันพิสูจน์ได้ว่าฉันไม่ได้โกหก!”

[อัศวินแห่งกฎ] มองดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของเขา ไม่ได้ถามอะไรต่อ ยกมือเรียกเพื่อนคนหนึ่งมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “รีบกลับไปที่สาขา ขอให้ส่งผู้ครอบครองอาชีพระดับสูงมา”

“ส่วนผู้ครอบครองอาชีพที่เหลือ...”

เขาหันไปมองฝูงชนรอบข้างที่ค่อย ๆ เงียบลง

“ตอนนี้ทุกคนถอยออกจากจุดวาร์ปอย่างเป็นระเบียบ อย่าทิ้งใครไว้ข้างหลัง!”

ถ้ามีศัตรูต่างโลกระดับ 25 บุกเข้ามาในโลกสำหรับมือใหม่จริง ๆ

ทางออกที่ดีที่สุดคือให้ผู้ครอบครองอาชีพในจุดวาร์ปถอยทัพทันที

ส่วนคนที่อยู่นอกเมือง...ก็ได้แต่หวังว่าจะโชคดี

ทว่า ในขณะที่ผู้ครอบครองอาชีพกำลังเตรียมตัวออกจากจุดวาร์ปภายใต้การนำของหน่วยลาดตระเวน

พวกเขากลับพบว่าตัวเองไม่สามารถเดินไปถึงทางเข้าช่องมิติได้

ยิ่งเดินยิ่งไกลออกไป!

“นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไง?”

ผู้ครอบครองอาชีพคนหนึ่งร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว

“พวกเราหลงทิศรึเปล่า?”

“ไม่ใช่แค่หลงทิศหรอก” [อัศวินแห่งกฎ] ที่เป็นหัวหน้ามีสีหน้าเคร่งขรึม “แต่ทางเข้าช่องมิติถูกไอเทมบางอย่างรบกวน!”

สมาชิกหน่วยลาดตระเวนต่างระมัดระวังตัวมากขึ้น

สถานการณ์ตอนนี้แปลกประหลาดมาก เป็นไปได้ว่า... ศัตรูต่างโลกมาถึงแล้ว

“เวรเอ๊ย ถ้าในเมืองจุดวาร์ปนี้มีค่ายกลหรือเขตคุ้มครองที่ตรวจจับได้สักสองอันก็คงจะดี...”

ผู้ครอบครองอาชีพคนหนึ่งที่หลบอยู่กลางฝูงชนบ่นพึมพำ

แล้วก็โดน [นักสู้] คนหนึ่งที่อยู่ไกล ๆ ตะโกนใส่ “นายคิดว่าทรัพยากรของสหพันธ์มีมากมายขนาดนั้นเลยเหรอ? จะสร้างค่ายกลและเขตคุ้มครองได้ทุกที่เลยงั้นสิ?”

นี่เป็นแค่โลกสำหรับมือใหม่ มีผู้ครอบครองอาชีพระดับ 20 ประจำการอยู่ก็ดีมากแล้ว

“ทุกคน ตอนนี้เป็นสถานการณ์คับขัน!” [อัศวินแห่งกฎ] มองไปรอบ ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ถ้ามีไอเทมช่วยชีวิตดี ๆ ก็ใช้ซะ ตอนนี้ไม่ใช้ เดี๋ยวจะไม่มีโอกาสใช้อีกแล้ว!”

“พี่ชาย พวกเราเป็นแค่มือใหม่ ใครจะมีไอเทมช่วยชีวิตดี ๆ กัน?”

“เฮ้อ ตอนนี้แย่แล้ว เมื่อกี้ถ้าไม่พูดมาก รีบไปที่สาขาหาคนมาช่วย ตอนนี้อาจจะมีโอกาสรอด”

“ฉันไม่อยากตาย แต่ฉันไม่มีไอเทมช่วยชีวิต...”

“ฉันแค่มาทำความคุ้นเคยกับการกำจัดสัตว์ประหลาด ทำไมถึงเจอเรื่องแบบนี้ สหพันธ์ทำไมไม่ส่งผู้ครอบครองอาชีพระดับสูงกว่านี้มา...”

เสียงบ่น เสียงหงุดหงิด และความกลัวจากก้นบึ้งหัวใจ

ทำให้บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

มีผู้ครอบครองอาชีพคนหนึ่งพยายามจะไปที่ทางเข้าช่องมิติ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาก็โดนกระสุนเวทสีเทาเข้าที่กลางอก

พลังชีวิตหมดลงในทันที ล้มลงเสียชีวิต

การตายของผู้ครอบครองอาชีพคนนี้ ทำให้คนรอบข้างหน้าซีดเผือด

และสิ่งที่ทำให้พวกเขากลัวยิ่งกว่านั้น คือเสียงหัวเราะเยาะที่ดังมาจากไม่ไกล

“ผู้ครอบครองอาชีพ [ข้อมูล] พวกนี้ไร้ประโยชน์จริง ๆ เจอสถานการณ์ผิดปกติหน่อยก็รับมือไม่ได้ เทียบกับน้อง ๆ ปีหนึ่งในสถาบันของพวกเรายังไม่ได้เลย”

“พอเห็นว่าไม่มีทางหนี ก็กลัวเป็นธรรมดา แต่ไม่คิดจะสู้จนตัวตาย คิดแต่จะหนี น่าสมเพชจริง ๆ”

“ก็แค่พวกไร้ค่า จะไปคาดหวังอะไร พอดีเลย พวกเราคงทำภารกิจเกินเป้าหมาย”

พร้อมกับเสียงพูดที่คุ้นเคย กลุ่มชายหญิงในชุดคลุมยาวถือคทาเวทก็ปรากฏตัวขึ้น

เหนือหัวของพวกเขา ในสายตาของผู้ครอบครองอาชีพหลายคน

มีข้อมูลเหมือนกัน ยกเว้นพลังชีวิต ค่าคุณสมบัติ และชื่อ

(ระดับ 25) (ทองสัมฤทธิ์) (พ่อมด) (ศัตรูที่ไม่อาจต้านทาน)