บรรพบุรุษข้ามภพสยบหล้า ตอนที่ 29 กฎของตระกูลหลี่

บรรพบุรุษข้ามภพสยบหล้า ตอนที่ 29 กฎของตระกูลหลี่

“ท่านประมุข ศิษย์พี่หลี่ซูส่งลูกหลานมาอีกแล้ว หลายปีมานี้เขาก็ส่งมาสิบกว่าคนแล้ว ปัญหาคือรากวิญญาณของลูกหลานเขาไม่ค่อยดี ข้ากังวลว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไป สำนักเซียนเวหาของพวกเราจะกลายเป็นเรื่องตลกของอีกสองนิกายเซียนใหญ่”

ในสำนักเซียนเวหา เสมียนระดับสร้างฐานระยะปลายกำลังเอ่ยกล่าวกับประมุข

เมื่อเวลาผ่านไป ลูกหลานที่มีรากวิญญาณของหลี่ซูก็ค่อย ๆ เติบโตขึ้น

ขอเพียงอายุครบสิบสองปี หลี่ซูก็จะส่งมาที่สำนักเซียนเวหา

ตอนแรกยังไม่เป็นไร แต่ต่อมากลับส่งมามากขึ้น

ในสำนักเซียนเวหา บางคนก็เริ่มมีความคิดเห็น

ถึงจะเป็นศิษย์สายตรงของประมุข ถึงจะเป็นระดับสร้างฐานขั้นสิบ ก็ไม่สามารถทำลายกฎการรับศิษย์ของสำนักเซียนเวหาได้

แน่นอน ถึงจะมีคนไม่เห็นด้วย แต่ในสำนักเซียนเวหาก็ไม่มีใครกล้ารังแกหรือกีดกันลูกหลานของหลี่ซู

หลี่ซูในสำนักเซียนเวหายังคงได้รับความนิยม

พลังของเขาก็แข็งแกร่ง อีกทั้งยังมีบุญคุณกับประมุข ประมุขเคยเปิดโอกาสพิเศษให้หลี่ซู

ยิ่งไปกว่านั้น พลังของหลี่ซูในช่วงหลายสิบปีมานี้ยังพัฒนาอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ ในสำนักเซียนเวหา ผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนไม่น้อยกำลังพูดคุยกันว่า ในช่วงชีวิตนี้หลี่ซูมีโอกาสทะลวงไปถึงระดับแกนทองหรือไม่

ในสายตาของศิษย์สำนักเซียนเวหา หลี่ซูควรจะมีอายุขัยเหลืออีกหกเจ็ดสิบปี

หกเจ็ดสิบปีในการทะลวงไปถึงระดับแกนทอง ดูเหมือนว่าจะมีเวลาเหลือเฟือ แต่ผู้บำเพ็ญระดับสร้างฐานขั้นสิบจำนวนมากต่างก็ล้มเหลว

เรื่องในอนาคต ใครจะไปรู้

ใครจะไปหาเรื่องคนที่อาจจะทะลวงไปถึงระดับแกนทอง

.

“ลูกหลานของเขา ทุกปีต้องใช้หินวิญญาณเท่าใด”

ประมุขเอ่ยปาก

“ตอนนี้เจ็ดสิบแปดก้อนเจ้าขอรับ”

เสมียนระดับสร้างฐานระยะปลายกราบทูล

“เพิ่มให้พวกเขาเป็นสองเท่า หินวิญญาณเหล่านี้ไม่ต้องเบิกจากคลังของสำนัก ข้าจะเป็นคนออกให้ ต่อไปหากเขายังส่งมาอีก ก็ให้เป็นเช่นนี้”

ประมุขกล่าวต่อ

“อะไรนะท่านประมุข”

เสมียนระดับสร้างฐานระยะปลายตกตะลึง

ประมุขไม่ได้พูดอะไร สายตาที่สงบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามมองไปที่นาง

“รับทราบ ท่านประมุข”

เสมียนผู้นี้เข้าใจความหมายและท่าทีของประมุข ถอยออกไป

.

“เสี่ยวหลาน เขายังคงรับนางสนมต่อไปหรือ”

รอจนเสมียนจากไปแล้ว ประมุขจึงถามหญิงรับใช้ข้างกาย

“ท่านประมุข เจ้าค่ะ ตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนมากอยากแต่งงานกับเขา ปีนี้ คฤหาสน์บนภูเขาของหลี่ซูจะจัดงานเลี้ยงทุก ๆ หนึ่งหรือสองเดือน”

เสี่ยวหลานกราบทูล

ประมุขขมวดคิ้ว

ครู่หนึ่ง นางก็ไม่สนใจเรื่องนี้ นางต้องปิดด่านฝึกฝนสักพัก

.

“เพี๊ยะ”

เสียงแส้ดังขึ้น พร้อมกับเสียงร้องโหยหวน

บนลานกว้างขนาดใหญ่ ผู้คนมากมาย

ที่นี่ นอกจากลูกหลานหลายหมื่นคนของหลี่ซูแล้ว ยังมีชาวบ้านรอบ ๆ เมืองหลัวอีก

ตรงกลางลานกว้าง คนหลายสิบคนถูกมัดมือ มีชายฉกรรจ์หลายสิบคนกำลังใช้แส้ฟาดพวกเขา

เสื้อผ้าหนา ๆ ของบางคนถูกแส้ฉีกขาด บนหลังถูกฟาดจนเลือดสาด

“ท่านปู่ โปรดไว้ชีวิตด้วย ข้าไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าแล้ว”

ชายวัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่ง กลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด ร้องไห้โหยหวน น่าเวทนายิ่ง

คนที่ร้องโหยหวนเช่นเขามีไม่น้อย

บางคนถูกฟาดจนสลบไปแล้ว

แต่แส้ก็ยังคงฟาดลงมาไม่หยุด

หลี่ซูไม่ได้สั่งให้หยุด ชายฉกรรจ์เหล่านั้นที่ถือแส้จะกล้าหยุดได้อย่างไร

มีเพียงไม่กี่คนที่กัดฟัน ไม่ส่งเสียงใด ๆ ออกมา

หลี่ซูนั่งอยู่บนที่สูง ใบหน้าเย็นชา

วันนี้คือวันที่ตระกูลหลี่ลงโทษ

ถึงแม้หลี่ซูจะเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ไม่สนใจเรื่องทางโลก

ปกติแล้วตระกูลจะถูกจัดการโดยลูกหลานที่เก่งกาจ

ลูกหลานที่เก่งกาจเหล่านี้ หลี่ซูกำลังคิดหาวิธีที่จะยืดอายุขัยให้พวกเขา

แต่หลี่ซูก็ตั้งกฎที่เข้มงวดมากให้กับตระกูล

กฎของตระกูลหลี่เข้มงวดกว่ากฎของตระกูลอื่น ๆ

แน่นอน ว่ากันตามกฎมีทั้งรางวัลและการลงโทษ

เช่น หลี่ซูสนับสนุนให้ลูกหลานมีลูกหลานมากมาย

แต่เขาก็มีข้อกำหนดที่เข้มงวด ลูกหลานที่แต่งงานรับนางสนม จะต้องได้รับความยินยอมจากฝ่ายหญิง ห้ามบังคับ

หากใช้อิทธิพลของตระกูลหลี่ไปบังคับคนอื่น ก็จะถูกลงโทษ

แม้แต่การแต่งงานรับนางสนมยังต้องได้รับความยินยอมจากฝ่ายหญิง ลูกหลานที่ทำความชั่ว ย่อมจะถูกหน่วยพิทักษ์กฎหมายของตระกูลจับตัวมาลงโทษ

หลังจากลูกหลานของหลี่ซูเกินหนึ่งพันคน ระบบก็มอบรางวัล ทำให้อิทธิพลของหลี่ซูที่มีต่อลูกหลานเพิ่มขึ้นหลายเท่า

มีหลี่ซูอยู่ บวกกับกฎที่เข้มงวด ลูกหลานของตระกูลหลี่ถึงจะเป็นเพียงคนธรรมดา ก็จะควบคุมตัวเอง ไม่กล้าทำชั่ว

เพียงแต่ลูกหลานมากมายเช่นนี้ บางครั้งก็จะมีคนดื้อรั้นอยู่บ้าง

คนหลายสิบคนที่ถูกลงโทษในวันนี้ คือคนที่ทำผิดร้ายแรง

เช่น ลูกหลานคนหนึ่งบังคับหญิงสาวชาวนาให้แต่งงานกับเขา อีกลูกหลานคนหนึ่งใช้อิทธิพลของตระกูลหลี่ไปรังแกชาวบ้านในมณฑลตง

เหตุการณ์ลงโทษครั้งใหญ่เช่นนี้ ไม่ค่อยเกิดขึ้นในหลายปีมานี้

ปกติแล้ว หน่วยพิทักษ์กฎหมายของตระกูลก็สามารถแก้ไขปัญหาได้

หน่วยพิทักษ์กฎหมายของตระกูล เปรียบเสมือนดาบที่แขวนอยู่เหนือหัวของลูกหลานตระกูลหลี่ ทำให้ลูกหลานตระกูลหลี่แต่ละคนใช้ชีวิตอย่างซื่อสัตย์

สาเหตุของเรื่องในครั้งนี้ เกิดจากลูกหลานรุ่นใหม่สิบกว่าคนดื่มเหล้าจนเมามาย บุกเข้าไปในหมู่บ้าน สั่งให้คนของพวกเขาจับหญิงสาวในหมู่บ้าน เตรียมจะรังแกพวกนาง

บังเอิญหลี่ซูผ่านมา เห็นเหตุการณ์นี้ หลี่ซูจึงโกรธมาก

เขาจึงเรียกลูกหลานทั้งหมดกลับมา และเชิญชาวเมืองหลัวจำนวนมากมา

ลงโทษต่อหน้าธารกำนัล

นี่ไม่ใช่การแสดง กฎของตระกูลหลี่เข้มงวดมาโดยตลอด

ทุกครั้งที่เสียงแส้ดังขึ้น ลูกหลานของตระกูลหลี่ต่างก็สะดุ้ง นี่ทำให้ลูกหลานทุกคนรู้ถึงขอบเขตของหลี่ซู

ไม่เพียงแค่ลูกหลานรุ่นใหม่สิบกว่าคนถูกตี บิดาของพวกเขาที่อบรมสั่งสอนไม่ดีก็ถูกตีด้วย มีบางคนที่กัดฟันไม่ส่งเสียงใด ๆ ออกมา พวกนั้นคือบิดาของพวกเขา

เสียงแส้ดังอยู่กว่าหนึ่งชั่วโมงถึงจะหยุด

ทุกคนถูกตีจนสลบไป

ไม่มีใครกล้าขอร้อง

“ขังพวกเขาไว้ในคุก ขังไว้สิบปีก่อน สิบปีให้หลัง หากข้ายังนึกถึงพวกเขาได้ ค่อยคิดเรื่องปล่อย”

หลี่ซูกล่าวอย่างเย็นชา

ผู้คนที่อยู่ตรงนั้น ต่างเงียบกริบ

พูดจบ หลี่ซูก็หันหลังเดินจากไป

ตลอดเวลา เขาพูดเพียงประโยคเดียว แต่ประโยคเดียวนี้นับว่าเพียงพอแล้ว

“ได้ยินคำพูดของท่านบรรพบุรุษแล้วหรือ ต่อไปใครกล้าทำผิด ก็จะมีจุดจบแบบนี้ ไม่สิ จะต้องหนักกว่านี้สิบเท่าร้อยเท่า!”

เรื่องต่อจากนี้ ย่อมมีลูกหลานที่เก่งกาจของหลี่ซูจัดการ

หลังจากเรื่องนี้ผ่านไป บรรยากาศในตระกูลหลี่ก็ยิ่งดีขึ้น