กำราบภพด้วยระบบกลไกสวรรค์ ตอนที่ 322 โลกเซียนปฐพี

กำราบภพด้วยระบบกลไกสวรรค์ ตอนที่ 322 โลกเซียนปฐพี

“สหายเต๋า อาหารจะกินมั่ว ๆ ก็ได้ แต่วาจานั้นมิอาจเอ่ยออกมาอย่างไร้ความคิด”

ปราชญ์ระดับศักดิ์สิทธิ์ท่านหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ผู้คนมากมายในโลกเงาโลหิตย่อมต้องรู้จักโลกใบนั้น โลกใบนั้นเคยบุกรุกโลกสวรรค์ก่อกำเนิดถึงสองครั้ง แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ โลกที่อ่อนแอเช่นนั้น จะสามารถทำลายโลกสวรรค์ก่อกำเนิดได้อย่างไร นี่ไม่ใช่เรื่องตลกหรือ

“เป็นความจริง!”

บุคคลที่เอ่ยวาจาเมื่อครู่ กล่าวอย่างมั่นใจ “คนที่บอกเรื่องนี้กับข้า เป็นถึงขุนนางของราชวงศ์ราชาเทียนหยิน เขานั้นเคยพบเจอกับซางตู๋สิง ลำดับที่สองในรายนามจักรพรรดิสำรอง!”

“คำพูดนี้ออกมาจากปากของกึ่งจักรพรรดิคงจะไม่ใช่เรื่องโกหกกระมัง”

“ว่ากันว่า...”

บุคคลผู้นั้นกวาดตามองไปรอบ ๆ กดเสียงลง เอ่ยอย่างแผ่วเบา “โลกเงาโลหิตนั้นไม่มีแล้ว ถูกทำลายโดยบุคคลผู้หนึ่งที่มีนามว่ามหาจอมจักรพรรดิฝังสวรรค์!”

“มีเพียงซางตู๋สิงเท่านั้นที่หนีรอดออกมาได้ บุคคลที่สามารถทำลายโลกเงาโลหิตได้ คงมิใช่บุคคลธรรมดา”

ได้ยินดังนั้น ผู้คนมากมายต่างเงียบลง

เรื่องนี้ยังไม่ได้รับการยืนยันจากหอคอยกลไกสวรรค์ ความจริงเป็นเช่นไร ยังคงเป็นปริศนา ใครเล่าจะเชื่อว่าโลกที่แข็งแกร่งเช่นนั้น จะถูกทำลาย

แม้จะไม่เชื่อ แต่เมื่อได้ยินเรื่องราวที่ดูสมจริงเช่นนี้ พวกเขาก็อดที่จะเชื่อไม่ได้

มหาจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ควบคุมโลกทั้งใบ ไร้เทียมทาน ผลลัพธ์กลับกลายเป็นเช่นนี้ ใครบ้างจะคาดคิดได้ ไม่ต่างอะไรกับการแสดงละคร

เพราะฉะนั้นไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต

คาดการณ์ได้ว่าแม้จะสังหารมหาจอมจักรพรรดิฝังสวรรค์ เขาก็คงไม่คิดเลยว่า ตนเองจะพ่ายแพ้ในโลกสวรรค์ก่อกำเนิดอย่างรวดเร็วเช่นนี้ แถมยังน่าอนาถ ไร้ซึ่งพลังต่อต้าน

โลกอินทนิลเร้นลับ

ณ ใจกลางดินแดนดาราอันกว้างใหญ่ ดวงดาวนับหมื่นส่องสว่าง ปล่อยแสงเทวะนับไม่ถ้วนลงมา ปกคลุมทั่วโถงตำหนักเบื้องล่าง กลายเป็นดินแดนผาสุกถ้ำเทวา

ภายในโถงตำหนักที่สูงหมื่นจั้ง

“สหายเต๋าทั้งสอง คิดเห็นเช่นไร”

เสียงของมหาจักรพรรดิห้วงนิลกาฬ ดังกึกก้องราวกับโลหะกระทบกัน ปล่อยรังสีอำนาจอันยิ่งใหญ่

“เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้!”

มหาจักรพรรดิน้ำตาฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ เสียงของเขาดังกึกก้องไปทั่วจักรวาล เจตจำนงกระบี่ของเขาปรากฏขึ้น ราวกับกระบี่จริง ๆ คมกล้าดุจดวงดาว ราวกับจักรวาลทั้งหมดจะถูกเขาฟันเพียงครั้งเดียวก็แตกสลาย

“สหายเต๋าน้ำตาฟ้าเห็นด้วยกับเราเช่นกันหรือ”

ราชาสันติพยักหน้า

เขานั่งอยู่ใจกลางราวกับเทพเซียน ยืนหยัดเหนือฟ้าดิน ควบคุมทุกสิ่งทุกอย่าง ท่าทางสง่างาม ยิ่งใหญ่ รอบกายมีแสงสีทองมากมายแผ่ออกมา

เสียงสวดมนต์ของผู้คนมากมาย ดังกึกก้องไปทั่วโถงใหญ่

“ครั้งก่อน การสืบทอดของเซียนแท้ปรากฏขึ้น พวกเราทั้งสามคนเคยเดินทางไปยังโลกสวรรค์ก่อกำเนิด เคยเข้าไปในหอคอยกลไกสวรรค์ สำหรับพลังของเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ สหายเต๋าทั้งสองคงจะรู้ดี”

ราชาสันติกล่าวอย่างแผ่วเบา

เขายกนิ้วขึ้น เคาะเบา ๆ บนโต๊ะ เขาในชุดคลุมยาว สวมมงกุฎหยก มงกุฎหยกเปล่งประกาย ปล่อยแสงเทวะนับไม่ถ้วนลงมา ทำให้ผู้คนไม่อาจมองเห็นสีหน้าของเขา ไม่สามารถเดาความคิดได้

“ในความคิดของข้า มหาจักรพรรดิที่บุกรุกโลกสวรรค์ก่อกำเนิด น่าจะบรรลุถึงระดับเซียนแท้แล้ว”

“ส่วนพลังของเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ คงเหนือกว่าระดับเซียนแท้ไปแล้ว!”

“มิเพียงเท่านั้น...”

มหาจักรพรรดิน้ำตาฟ้าครุ่นคิด ผมของเขาสลวย ปล่อยรังสีอันแหลมคมออกไป ราวกับกระบี่มากมาย ยื่นมือออกไป จิ้มเบา ๆ บนอากาศ

เบื้องหน้า ห้วงมิติแตกสลายทีละชุ่น ราวกับกระจกแตกละเอียด

“สหายเต๋าหมายความว่าอย่างไร”

มหาจักรพรรดิห้วงนิลกาฬขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจความหมายของอีกฝ่าย

“เจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ ยังเชี่ยวชาญมรรคห้วงมิติ!”

มหาจักรพรรดิน้ำตาฟ้ากล่าวอย่างแผ่วเบา

เมื่อเวลาไม่ปรากฏ ห้วงมิติเป็นใหญ่

คำพูดนี้ เป็นเพียงคำพูดล้อเล่นของผู้บำเพ็ญมากมาย เพราะมหามรรคสามพันมรรค ไม่มีความแตกต่าง ไม่มีความสูงต่ำ

ตราบใดที่บำเพ็ญจนถึงขีดสุดก็สามารถเปลี่ยนแปลงฟ้าดินได้

กฎเกณฑ์นั้นเท่าเทียมกัน ไม่มีจุดอ่อน มีเพียงผู้บำเพ็ญเท่านั้นที่มีจุดอ่อน

แต่ว่าในเมื่อคำพูดนี้ปรากฏขึ้น ย่อมต้องมีความหมาย มรรคห้วงมิติและมรรคกาลเวลายากที่จะบำเพ็ญ แม้จะไม่สามารถควบคุมได้ เพียงแค่เข้าใจเล็กน้อยก็สามารถเอาชนะคู่มือในระดับเดียวกันได้

หากเข้าใจอย่างถ่องแท้ ย่อมสามารถมองข้ามหมื่นโลกา เป็นยอดฝีมือที่แท้จริง

แต่ก่อนหน้านี้เจ้าหอคอยกลไกสวรรค์กลับกล่าวอย่างชัดเจนว่า เขาเชี่ยวชาญมรรคห้วงมิติ เพียงยกมือขึ้นก็สามารถควบคุมห้วงมิติของโลกสวรรค์ก่อกำเนิดได้ การกระทำเช่นนี้ทำให้ผู้คนมากมายตกตะลึง

“โลกสวรรค์ก่อกำเนิดนั้น...”

ราชาสันติครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถอนหายใจอย่างแผ่วเบา กล่าวว่า “ช่างน่าอิจฉายิ่งนัก”

มีบุคคลที่น่ากลัวเช่นนั้นคอยปกป้อง ต่อไปคงไม่มีเรื่องใดน่ากังวล ตราบใดที่ไม่ไปล่วงเกินเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ โลกสวรรค์ก่อกำเนิดคงไม่มีวันล่มสลาย

“ราชาสันติ”

มหาจักรพรรดิห้วงนิลกาฬยังคงขมวดคิ้ว ในใจเต็มไปด้วยความกังวล เขากล่าวอย่างแผ่วเบา “เรื่องสงครามชายแดน ท่านคิดเห็นเช่นไร”

ได้ยินคำถามนี้ ราชาสันตินิ่งเงียบ

ตอนนี้สิ่งมีชีวิตในโลกอินทนิลเร้นลับต่างก็คอยจับตาดูสถานการณ์ พวกเขายังไม่รู้ว่าเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์เป็นบุคคลเช่นไร จึงไม่กล้าลงมือทำสิ่งใดบุ่มบ่าม

หวาดกลัวว่าจะนำภัยพิบัติมายังโลกอินทนิลเร้นลับ

โชคดียิ่งนักที่เจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ไม่ได้สนใจสงครามระหว่างสองโลก

เรื่องนี้ทำให้มหาจักรพรรดิหลายคนในโลกอินทนิลเร้นลับ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“โลกอินทนิลเร้นลับกับโลกสวรรค์ก่อกำเนิดหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวแล้ว ข้าคิดว่าผู้อาวุโสเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์คงจะไม่ลำเอียง”

ราชาสันติกล่าวด้วยน้ำเสียงดังกึกก้อง

เมื่อเอ่ยวาจา ฟ้าดินสั่นสะเทือน ดวงดาวมากมายส่องประกาย ราวกับเทพเจ้าโบราณกำลังประกาศกฎเกณฑ์

มหาจักรพรรดิห้วงนิลกาฬและมหาจักรพรรดิน้ำตาฟ้ามองดูสถานการณ์ตรงหน้า ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา

พวกเขารู้ดีว่าคำพูดของราชาสันติมิได้กล่าวให้พวกเขาฟัง

แต่เป็นการกล่าวให้เจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ฟัง เพราะตอนนี้พวกเขากำลังพูดคุยกัน ใครจะรู้ว่าเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์กำลังจับตาดูอยู่หรือไม่

แทนที่จะปิดบัง นำทุกอย่างมาพูดคุยกันอย่างเปิดเผยย่อมดีกว่า

เพราะอย่างไรก็ไม่สามารถต่อต้านได้ ทำตามคำสั่งของเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์คือการกระทำที่ฉลาดที่สุด

หากหลี่อวิ๋นรู้เรื่องทั้งหมดคงจะขำไม่ออก

เขาไม่มีเวลาว่างมานั่งฟังคนอื่นพูดคุยกัน เรื่องสงครามระหว่างสองโลก เขายิ่งไม่สนใจ การที่โลกสงบสุขเกินไป หาใช่สิ่งที่เขาต้องการ

เวลาผ่านไปสักพักก็ไม่มีการตอบรับใด ๆ

ดูเหมือนว่าเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ไม่ได้ยินคำพูดเมื่อครู่ มหาจักรพรรดิห้วงนิลกาฬแสดงสีหน้าราวกับคาดการณ์เอาไว้แล้ว

เจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ย่อมไม่สนใจพวกเขา

หากตอบรับมิเท่ากับว่าเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์คอยจับตาดูพวกเขาหรือ

หากเรื่องนี้แพร่ออกไปเขาไม่ต้องเสียหน้าหรือ

“โลกสวรรค์ก่อกำเนิดมีเพียงเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์เท่านั้นที่น่ากลัว คนอื่น ๆ ไม่นับว่าเป็นอันใด”

“ส่วนเมื่อหลายวันก่อนหน้านี้ ข้าได้รับสมบัติหายากชิ้นหนึ่งจากผู้คนในโลกเซียนปฐพี!”

มหาจักรพรรดิห้วงนิลกาฬกล่าวอย่างมั่นใจ

เขายกมือขึ้น ในฝ่ามือปรากฏคันฉ่องโบราณขึ้นมาหนึ่งบาน แสงสว่างเจิดจ้า ราวกับผ่านกาลเวลานับไม่ถ้วน นี่คือสมบัติหายาก ไม่อาจวัดระดับได้ แต่มีพลังพิเศษ

สัญลักษณ์มากมายปรากฏขึ้นหลอมรวมเข้ากับห้วงมิติ ราวกับกำลังชี้นำเส้นทางให้กับบุคคลที่น่ากลัวท่านหนึ่ง

“สิ่งของจากโลกเซียนปฐพี?”

มหาจักรพรรดิน้ำตาฟ้าขมวดคิ้ว เอ่ยถามอย่างเคร่งขรึม